Blog

Czy w Polsce naprawdę nie opłaca się być lekarzem? Najnowsze analizy stawiają całą dyskusję o zarobkach w służbie zdrowia na głowie. Okazuje się, że polscy medycy są w absolutnej europejskiej czołówce – przynajmniej w relacji do krajowej średniej.

Szokujący mnożnik: 2,9x średniej krajowej

Z analizy Biura Maklerskiego Pekao wynika, że pracownicy ochrony zdrowia zarabiają średnio 2,9 razy więcej niż przeciętne wynagrodzenie w Polsce.

„W Polsce pracownicy ochrony zdrowia zarabiają średnio 2,9x przeciętnego wynagrodzenia, co plasuje ich wśród najwyżej wynagradzanych w Europie w relacji do średniej krajowej” – czytamy w komunikacie.

I tu dochodzimy do sedna sprawy. Te dane dotyczą etatów. Tymczasem ponad 70% lekarzy pracuje na kontraktach, gdzie stawki są jeszcze wyższe. Biuro Maklerskie Pekao jasno to podkreśla.

Jak wypadamy na tle Europy? Lepsze niż bogaci sąsiedzi

Zestawienie OECD jest jeszcze bardziej wymowne. Polscy lekarze zarabiają więcej względem średniej krajowej niż medycy z wielu bogatszych państw.

Spójrzmy na liczby:

• Norwegia: wskaźnik 1,9
• Szwecja: wskaźnik 2,2
• Włochy, Hiszpania, Finlandia – również mają mniejszy współczynnik niż Polska.

Kto nas przewyższa? Niemcy (3,2), Wielka Brytania (3,3), a na samym szczycie Irlandia (4,2) i Węgry (4,8).

A ile to konkretnie? Liczby od prezesa Izby Lekarskiej

Łukasz Jankowski, prezes Naczelnej Izby Lekarskiej, podał niedawno konkretne widełki.

„Średnie zarobki lekarzy na kontrakcie z sześcioletnią praktyką to 20-30 tys. zł brutto” – powiedział w programie Poranny Ring SE.

Dodał również, że w Polsce jest około 600 lekarzy zarabiających powyżej 100 tys. zł brutto. To zazwyczaj rzadcy specjaliści, którzy dyktują warunki na rynku.

Paradoks polskiej ochrony zdrowia

Mimo wysokich relatywnie zarobków personelu, polski system zdrowotny ma fundamentalne problemy. Raport OECD pokazuje wyraźną sprzeczność.

Polska wydaje zaledwie 8,1% PKB na zdrowie, podczas gdy średnia dla krajów OECD to 9,3%. To niższe wydatki przekładają się na chroniczne niedobory kadrowe. Przykład? Mamy 5,9 pielęgniarek na 1000 osób przy średniej OECD wynoszącej 9,2.

Resort zdrowia chce jeszcze większej transparentności

W Ministerstwie Zdrowia trwają prace nad nowymi rozwiązaniami. Resort przygotował projekt ustawy, który ma powiązać informacje o wynagrodzeniach lekarzy z numerem PESEL i prawem wykonywania zawodu (PWZ).

Dane zbierałaby Agencja Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji (AOTMiT). Jak argumentuje agencja, pozwoliłoby to na bardziej precyzyjne analizy kosztów pracy i lepsze wyceny świadczeń. Obecnie AOTMiT otrzymuje dane zanonimizowane.

Minister zdrowia Jolanta Sobierańska-Grenda zapowiada wprowadzenie „systemu transparentnego”, przy tworzeniu którego resort chce współpracować z Izbą Lekarską.

Kolejny gorący temat: udział pensji w budżetach szpitali

Kolejnym wątkiem jest proporcja wydatków na wynagrodzenia w szpitalach. Ministerstwo Zdrowia chciałoby, aby sięgała ona 60-70% budżetu.

Tymczasem rzeczywistość bywa skrajnie inna. Minister Sobierańska-Grenda przyznała, że „w niektórych szpitalach na wynagrodzenia przeznaczone jest nawet 106 proc. budżetu”, co jest sytuacją patologiczną i skrajnie trudną dla placówki.

Izba Lekarska nie przekonana do pomysłu ministerstwa

Naczelna Izba Lekarska nie popiera planów resortu dotyczących gromadzenia danych powiązanych z PESEL. Rzecznik NIL, Jakub Kosikowski, wskazuje, że AOTMiT już teraz ma wszystkie niezbędne dane do ustalania wycen, a nowy system naraża na ryzyko wycieku danych.

Jakub Kosikowski podkreślił, że aktualne, zanonimizowane dane – obejmujące specjalizacje, rozmieszczenie geograficzne czy rodzaje placówek – są w zupełności wystarczające.

Czy zatem wysokie zarobki lekarzy idą w parze z dobrym finansowaniem całego systemu? Dane pokazują, że to dwa różne światy. Polski pacjent nadal czeka w długich kolejkach, a szpitale borykają się z niedofinansowaniem, mimo że relatywne pensje medyków są imponujące.

Jesteś zadowolony z pracy, ale jednocześnie czujesz, że nie dasz rady już dłużej? Nie tylko Ty. Najnowsze badania malują ciekawy i niepokojący portret polskiego rynku pracy: rekordowa satysfakcja idzie w parze z rosnącym poczuciem przeciążenia. I to nie są drobne napięcia, tylko problem na skalę społeczną.

Rekord zadowolenia w 2026 roku

Dobra wiadomość jest taka, że Polacy coraz lepiej oceniają swoją sytuację zawodową. Jak wynika z „Barometru rynku pracy 2026” Gi Group Holding, aż 70,9 proc. pracujących deklaruje zadowolenie z pracy. To więcej niż w dwóch poprzednich latach (po 68 proc. w 2024 i 2025 roku). Odsetek osób niezadowolonych spadł znacząco, z 13,1 proc. do 9,7 proc.

Wzrost zadowolenia z pracy jest szczególnie widoczny w branży usługowej oraz produkcyjnej — komentuje Grzegorz Gojny, dyrektor operacyjny Gi Group Holding. — Stabilnie wypada handel, natomiast pogorszenie nastrojów obserwujemy w transporcie, logistyce oraz sektorze publicznym.

Statystyki ukrywają jednak ciekawe różnice. Lepiej oceniają swoją pracę mężczyźni (73 proc.) niż kobiety (69 proc.). Najwyższe wskaźniki satysfakcji notują najmłodsi (77,3 proc.) i najstarsi pracownicy (77,8 proc.). Jak można się domyślić, satysfakcja rośnie z pensją. W przedziale zarobków 7-10 tys. zł brutto pozytywną opinię o pracy ma już ponad 80 proc. osób. Wśród menedżerów odsetek ten wynosi aż 82,6 proc.

Druga strona medalu: epidemia przeciążenia

Ale jest też druga, ciemniejsza strona tego sukcesu. Ten sam raport wskazuje, że aż 42 proc. pracowników mówi wprost o przeciążeniu obowiązkami. To prawie co druga osoba! Co ciekawe, niemal połowa badanych (48,3 proc.) nie dostrzega tego problemu u siebie.

Poczucie bycia przytłoczonym rośnie wraz z odpowiedzialnością. Sygnalizuje je 47,8 proc. menedżerów i 45,9 proc. starszych specjalistów. Wśród pracowników fizycznych odsetek ten jest nieco niższy (38 proc.). Najbardziej dotknięte są branże transportu i logistyki (59 proc. wskazań), sektor publiczny (46,3 proc.) oraz handel (45,5 proc.).

Kluczowym czynnikiem jest wzrost oczekiwań dotyczących tempa i efektywności. W grupie, która takie zmiany zauważa, aż 66 proc. pracowników deklaruje przeciążenie.

Stres: większy niż nam się wydaje

To nie są tylko „złe dni”. Badanie Huawei CBG Polska dostarcza twardych danych na temat skali napięcia. Ponad połowa Polaków (52 proc.) żyje w przewlekłym stresie od co najmniej sześciu miesięcy, martwiąc się głównie o życie prywatne.

Wśród osób aktywnych zawodowo, 37 proc. przyznaje, że w pracy doświadcza przynajmniej wysokiego poziomu napięcia. Gdy popatrzymy na deklarowane natężenie stresu, badani dają sobie średnią 3,86 punktów („szkolna czwórka z minusem”).

Ale co tu dużo mówić, jesteśmy wobec siebie zbyt łaskawi. Analiza realnych objawów pokazuje, że rzeczywista kondycja psychiczna Polaków to zaledwie 2,84 punkty. To bliżej trójki z minusem.

W pracy najczęstszymi źródłami stresu są:

• Nadmiar obowiązków (37 proc.)
• Presja na wyniki (36 proc.)
• Zła atmosfera w pracy (28 proc.)
• Wysokość wynagrodzenia (22 proc.)

Istnieją badania potwierdzające, że wzrost poziomu stresu u menedżerów przekłada się na wyższy poziom napięcia w podległych im zespołach — mówi Mateusz Banaszkiewicz, psycholog zdrowia. — Aby skutecznie chronić zdrowie psychiczne w sferze zawodowej, potrzebne są jednocześnie relacje oparte na zaufaniu, jak i konkretne działania ograniczające źródła stresu.

Skutki: mniej życia, więcej błędów

Nadmierne obciążenie ma wymierne konsekwencje. Jak wskazuje raport Gi Group, prowadzi do wzrostu stresu i zmęczenia, trudności w zachowaniu równowagi między życiem zawodowym a prywatnym, a także do spadku efektywności oraz większej liczby błędów w pracy.

Przemęczenie i stres to wyraźne sygnały problemów z organizacją pracy — podkreśla Ewa Michalska z Grafton Recruitment. — Wiele firm funkcjonuje dziś pod stałą presją, co krótkoterminowo pomaga utrzymać wyniki, ale długofalowo prowadzi do spadku efektywności i wzrostu rotacji.

Technologia: pomocnik czy wróg?

W tym wszystkim nie bez znaczenia jest nasz codzienny towarzysz – technologia. Co piąty Polak spędza przed ekranem smartfonu ponad 5 godzin dziennie, a 31 proc. poświęca podobny czas na inne ekrany. 43 proc. z nas czuje się regularnie przytłoczone ilością informacji.

Ale może też być narzędziem wsparcia. Smartwatche czy opaski fitness, dzięki monitorowaniu snu czy poziomu stresu, mogą pomóc zauważyć pierwsze objawy przeciążenia.

Technologia może być naszym sprzymierzeńcem, jeśli korzystamy z niej świadomie — zaznacza Mateusz Banaszkiewicz. — Kluczem jest intencjonalność. Czasem wystarczy cyfrowy mikrodetoks: świadome odłożenie telefonu podczas posiłku czy spacer bez słuchawek.

Wniosek? Polski rynek pracy mierzy się z paradoksem. Z jednej strony mamy rekordowo zadowolonych pracowników. Z drugiej – rosnącą falę chronicznego stresu i przeciążenia. Wygląda na to, że sukces ekonomiczny ma swoją cenę, a my właśnie zaczynamy za nią płacić.

W 2026 roku do grona emerytów dołączy kolejne 123 tysiące osób. Ale co z tymi, którzy osiągnęli wiek emerytalny bez ani jednego dnia udokumentowanej pracy? Czy państwo całkowicie o nich zapomina?

Jak wyjaśnia „Gazeta Prawna”, odpowiedź jest jednoznaczna. Osoba, która ukończyła 65 lat i nie ma ani jednego dnia udokumentowanego stażu pracy, nie otrzyma z ZUS żadnej emerytury. Prawo do minimalnego świadczenia gwarantowanego przez państwo mają tylko ci, którzy wykażą wymagany staż.

Kobiety 20 lat, mężczyźni 25 lat

Dla kobiet wynosi on minimum 20 lat, a dla mężczyzn 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych. W praktyce oznacza to, że bez choćby jednej odprowadzonej składki, konto w ZUS pozostaje puste, a świadczenie wynosi 0 zł.

Ale przecież nie każda przerwa w pracy to brak aktywności zawodowej. Co z czasem poświęconym na wychowanie dzieci?

Emerytura za dzieci? To możliwe!

Okresy związane z wychowywaniem dzieci są uwzględniane przez ZUS przy ustalaniu prawa do emerytury i jej wysokości. Urlop macierzyński oraz czas pobierania zasiłku macierzyńskiego są traktowane jako okresy składkowe, a więc równorzędne z normalnym zatrudnieniem.

Kluczowe jest jednak rozróżnienie czasów przed i po reformie systemu w 1999 roku.

Do końca 1998 roku urlop wychowawczy figurował jako okres nieskładkowy i był rozliczany według niższego przelicznika. Od 1 stycznia 1999 roku państwo zaczęło finansować składki za osoby na urlopie wychowawczym, co sprawiło, że ten czas zaczął być traktowany podobnie jak okres składkowy.

Szczególne znaczenie ma tu kapitał początkowy, czyli odtworzona wartość okresów pracy i opieki sprzed reformy. Przy jego ustalaniu ZUS może uwzględnić opiekę nad dzieckiem do 4. roku życia, najczęściej do 3 lat na jedno dziecko i maksymalnie do 6 lat przy większej liczbie dzieci.

Za urlopy oraz okresy niewykonywania pracy z powodu opieki nad dziećmi ZUS stosuje korzystniejszy przelicznik 1,3 proc. podstawy wymiaru przy kapitale początkowym.

Po ponownym ustaleniu kapitału początkowego z uwzględnieniem okresów opieki nad dzieckiem wzrost emerytury najczęściej mieści się w przedziale od około 100 do 400 zł miesięcznie, choć w indywidualnych przypadkach zdarzają się wyższe podwyżki.

Ratunek dla rodziców wielodzietnych: Mama 4 plus

Nie oznacza to jednak, że formalny emeryt bez stażu pozostaje zupełnie bez pomocy ze strony państwa. Osoby bez prawa do emerytury mogą ubiegać się o zasiłek stały z MOPS lub GOPS, jeśli spełniają kryterium dochodowe.

Istnieje jednak specjalne świadczenie dla największych rodzin. Rodzicielskie świadczenie uzupełniające, znane jako Mama 4 plus, przysługuje matkom, które wychowały co najmniej czworo dzieci. W wyjątkowych sytuacjach może je otrzymać ojciec.

Od 1 marca 2026 roku maksymalna kwota rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego wynosi 1978,49 zł brutto miesięcznie, czyli tyle samo, ile najniższa emerytura po waloryzacji. Program jest zabezpieczeniem minimum dochodowego dla osób, które ze względu na wychowywanie licznej rodziny nie wypracowały emerytury na ustawowym poziomie.

Aby je otrzymać, trzeba złożyć wniosek – ZUS nie przyznaje go automatycznie. W lutym 2026 roku z Mama 4 plus korzystało około 59,9 tys. osób, a średnia wypłata wynosiła 1027,38 zł.

Co jeszcze można zrobić?

Istnieje także możliwość przyznania przez premiera specjalnej emerytury osobom, które nie pracowały z powodu inwalidztwa lub szczególnych okoliczności życiowych, a także za wybitne zasługi dla kraju. Wysokość wsparcia ustalana jest indywidualnie, zwykle na poziomie emerytury minimalnej.

Podsumowując: system emerytalny w Polsce jest ściśle powiązany z udokumentowanym stażem pracy. Brak składek oznacza brak emerytury z ZUS. Państwo oferuje jednak pewne alternatywne formy wsparcia socjalnego, szczególnie dla rodziców wielodzietnych i osób w szczególnie trudnej sytuacji życiowej.

Co się dzieje, gdy finansowa przyszłość firmy medialnej byłego prezydenta USA wisi na krawędzi? Trump Media and Technology Group (TMTG) podała właśnie dane, które mogą przerazić nawet odpornych inwestorów. Spółka macierzysta platformy Truth Social, flagowego przedsięwzięcia Donalda Trumpa, zanotowała w pierwszym kwartale 2026 roku stratę sięgającą niemal 406 milionów dolarów. I to mimo wzrostu sprzedaży netto o 6%!

Ale to dopiero początek tej gorzkiej opowieści. Przyjrzyjmy się, co właściwie pogrążyło spółkę w tak głębokich czerwonych liczbach i w jakim kierunku próbuje teraz płynąć.

Gdzie poszły miliony?

W komunikacie prasowym firma poinformowała, że największy udział w stratach miały „straty niepieniężne”. Składają się na nie niezrealizowane straty na aktywach cyfrowych, zastawionych aktywach cyfrowych i papierach wartościowych – łącznie na kwotę 368 mln USD (ok. 1,32 mld zł). Do tego dochodzą naliczone odsetki (11,5 mln USD) i wynagrodzenia w formie akcji (11,8 mln USD).

Pełniący obowiązki dyrektora generalnego Kevin McGurn próbował łagodzić nastroje, podkreślając, że spółka wykorzystuje swoje zasoby finansowe oraz dodatnie przepływy pieniężne z działalności operacyjnej, aby rozwijać swoje przedsięwzięcia i infrastrukturę platformy. Dodał, że Truth Social pozostaje miejscem swobodnej wymiany poglądów i wkrótce zostaną wprowadzone nowe rozwiązania technologiczne.

Bitcoinowy skarbczyk, który przyniósł ból głowy

Znaczna część strat TMTG była efektem zakupu bitcoinów o wartości 3,5 mld dol. w 2025 r., kiedy kurs tej kryptowaluty dynamicznie rósł. Firma ogłosiła wówczas plany utworzenia własnego „skarbczyka bitcoinów”. Niestety, od tego czasu wartość tej inwestycji spadła o około jedną trzecią, co znacząco wpłynęło na wyniki finansowe spółki.

Cena popularności? Notowania w nurcie

Spółka Trump Media & Technology kończyła ostatnią sesję rekordowo niską wartością rynkową – zaledwie 2,3 mld USD. To oznacza spadek o 87 proc. od szczytu w marcu 2024 roku! Tylko w tym roku akcje spółki staniały o ponad 37 proc.

Co gorsza, jak donosi The Wall Street Journal, finanse Trump Media & Technology nie dają powodu do optymizmu. Spółka nigdy dotąd nie wypracowała zysku. Zdaniem dziennika na notowania wpływa głównie popularność prezydenta, która ostatnio spadła do ok. 37 proc. Przyczynia się do tego głównie wojna USA z Iranem, skutkująca wzrostem inflacji oraz nasilającym się niepokojem Amerykanów o przyszłość gospodarki.

Niewielu analityków zajmuje się oceną Trump Media & Technology, co sugeruje, że rynek traktuje ją jak spółkę memową.

Plan ratunkowy? Fuzja z firmą od energii jądrowej

Informacje o wysokich stratach pojawiły się zaledwie 5 miesięcy po tym, jak Trump Media zapowiedziało planowaną fuzję z kalifornijską firmą TAE Technologies, specjalizującą się w fuzji jądrowej. Celem tej transakcji jest wsparcie rozwoju centrów danych opartych na sztucznej inteligencji.

Fuzja jądrowa od lat postrzegana jest jako potencjalne źródło nieograniczonej energii, jednak do tej pory nie udało się osiągnąć sytuacji, w której produkcja energii przewyższałaby jej zużycie podczas procesu. To ryzykowny i długoterminowy kierunek.

Kevin McGurn zaznaczył, że spółka intensywnie pracuje nad realizacją planowanej fuzji z TAE Technologies, a jednocześnie poszukuje nowych możliwości rozwoju i sposobów zwiększenia wartości dla akcjonariuszy.

Podsumowanie: trudna przyszłość

Trump Media and Technology Group znajduje się pod potężną presją. Z jednej strony walczy z ogromnymi stratami spowodowanymi głównie spadkiem wartości kryptowalutowych inwestycji. Z drugiej strony, jej wartość rynkowa topnieje w oczach, a notowania są ściśle powiązane z wahającym się poparciem politycznym dla jej założyciela. Próba zmiany branży poprzez fuzję z firmą zajmującą się fuzją jądrową to desperacka próba znalezienia nowej ścieżki rozwoju. Czy to się uda? Inwestorzy, a także czytelnicy Truth Social, czekają z niepokojem na dalsze informacje.

Czy wiesz, że minimalna emerytura i pensje lekarzy mogą rosnąć w zupełnie innym tempie? Podczas gdy seniorzy czekają na stosunkowo skromne podwyżki, medycy mają zupełnie inny scenariusz. Oto, co czeka te dwie kluczowe grupy Polaków.

Niewielki plus dla emerytów

ZUS właśnie zakończył wypłatę trzynastek za 2026 rok, a już pojawiły się pierwsze prognozy na kolejny rok. I nie napawają one optymizmem.

Jak informuje „Fakt”, rządowe założenia na 2027 rok mówią o inflacji na poziomie 2,5 proc. i realnym wzroście płac o 3,4 proc. Na tej podstawie eksperci szacują, że wskaźnik waloryzacji emerytur w przyszłym roku może wynieść jedynie 3,18 proc. To znacznie mniej niż w tym roku, kiedy podwyżka 13. emerytury wyniosła 5,3 proc.

Co to oznacza w praktyce? Minimalna emerytura może wzrosnąć z obecnych 1 978,49 zł brutto do około 2 041,60 zł brutto. Podwyżka „na rękę” wyniosłaby wówczas tylko około 57 złotych. To właśnie ta kwota bezpośrednio wpłynie na wysokość przyszłorocznej trzynastej emerytury.

Ostateczna wysokość wskaźnika waloryzacji będzie znana dopiero w lutym przyszłego roku, gdy pojawią się rzeczywiste dane.

Ale to nie wszystko. Pełną „czternastkę” otrzymają tylko ci emeryci, których świadczenie nie przekracza 2 900 zł brutto. Przy wyższych emeryturach dodatek jest stopniowo pomniejszany według zasady „złotówka za złotówkę”.

Zupełnie inna planeta: medycy i ich pensje

Podczas gdy emeryci mogą się rozczarować, sytuacja w publicznej służbie zdrowia wygląda zupełnie inaczej. I to nie tylko w teorii, ale w praktyce!

Od 1 lipca 2026 roku minimalne wynagrodzenia w ochronie zdrowia wzrosną o aż 8,82 proc. To efekt wzrostu przeciętnego wynagrodzenia w całej gospodarce. Ale tutaj zaczyna się prawdziwa niespodzianka.

Ustawowe minimum dla lekarza specjalisty na etacie wyniesie od lipca 12 910 zł brutto. Ale prawdziwe, średnie zarobki takiego medyka to zupełnie inna liga. Dane Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji pokazują, że w rzeczywistości zarabia on średnio aż 24 044,76 zł brutto!

A różnice są jeszcze większe. Najlepiej zarabiająca jedna czwarta lekarzy specjalistów inkasuje ponad 29 030,77 zł brutto. To prawie dwa i pół raza więcej niż ustawowe minimum!

Nie tylko specjaliści

Ta dysproporcja między minimum a rzeczywistymi zarobkami dotyczy praktycznie całego personelu medycznego. Zobaczcie sami:

• Lekarz bez specjalizacji – ustawowe minimum od lipca: 10 595,24 zł brutto, średnie faktyczne zarobki: 18 355,49 zł brutto
• Lekarz stażysta – minimum rośnie z 7 772,63 zł do 8 458,38 zł brutto, średnie zarobki rezydentów: 9 797,14 zł brutto
• Pielęgniarka z magisterium i specjalizacją – ustawowe minimum: 11 485,59 zł brutto, średnie faktyczne zarobki: 15 303,80 zł brutto

Co ciekawe, trend „zarobków powyżej minimum” dotyczy też pielęgniarek, położnych, farmaceutów, fizjoterapeutów i diagnostów – łącznie około 59 tysięcy pracowników.

Dwa różne bieguny

Podczas gdy miliony emerytów i rencistów mogą liczyć na stosunkowo skromną podwyżkę w 2027 roku, personel medyczny już od lipca tego roku ma znacznie lepsze perspektywy. I to nie tylko na papierze, ale w rzeczywistych wypłatach.

Ministerstwo Rodziny nie wyklucza zmian w mechanizmie waloryzacji świadczeń emerytalnych. Pewne jest jedno – dysproporcja między tymi dwoma światami jest znaczna. I to nie tylko w deklaracjach, ale w twardych danych o realnych zarobkach.

Czy to oznacza, że w systemie występują poważne nierówności? Dane mówią same za siebie. Podczas gdy emeryci dostają podwyżkę rzędu kilkudziesięciu złotych, medycy pracujący na etatach często zarabiają kilkanaście tysięcy złotych więcej niż gwarantowane minimum.

Na ostateczne liczby dotyczące waloryzacji emerytur poczekamy do lutego 2027 roku. Ale już teraz widać wyraźnie, że dwa różne segmenty polskiego społeczeństwa mają zupełnie inne perspektywy finansowe na najbliższe miesiące.

Czy groźba amerykańskich ceł na europejskie samochody i stal wreszcie odpuszcza? Po wielu tygodniach nerwowych rozmów Unia Europejska wyciągnęła ostatnią kartę i doszła do wstępnego porozumienia w sprawie implementacji umowy handlowej z USA. A to oznacza, że nadchodzą poważne zmiany w handlu transatlantyckim!

Wstępny kompromis osiągnięty!

W nocy z wtorku na środę unijni negocjatorzy wreszcie wypracowali kompromis. To wprowadzi w życie uzgodnienia zawarte w lipcu 2025 r. w szkockim Turnberry przez Ursulę von der Leyen i prezydenta Donalda Trumpa. Teraz wynegocjowany tekst będą musiały formalnie zatwierdzić Parlament Europejski i państwa członkowskie w Radzie UE.

Jak komentuje sama przewodnicząca KE:

„Umowa to umowa, a Unia Europejska wywiązuje się ze swoich zobowiązań”.

W Turnberry Bruksela zobowiązała się do obniżenia ceł na część amerykańskich produktów rolnych i owoce morza. W zamian otrzymała obietnicę utrzymania przez USA pułapu 15% ceł na europejskie towary przemysłowe.

Twarde mechanizmy odpowiedzi dla UE

Ale tu nie chodzi tylko o otwarcie rynku. To gra, w której UE zabezpieczyła sobie możliwość twardej odpowiedzi. I to jest najciekawsza część tej układanki!

Unijni legislatorzy uzgodnili mechanizmy, które pozwolą Komisji Europejskiej zawiesić preferencje celne dla amerykańskich towarów, jeśli USA podniosą cła powyżej ustalonego pułapu 15%. Może do tego dojść nie tylko w przypadku realnych działań, ale nawet wtedy, gdy pojawią się przesłanki wskazujące na możliwość takich ruchów w przyszłości!

Klauzule ochronne mają też chronić unijny rynek przed nagłym zalewem importu z USA. Na wniosek co najmniej trzech państw członkowskich, przemysłu lub związków zawodowych KE będzie musiała wszcząć dochodzenie, które może doprowadzić do zawieszenia tych preferencji.

Spór o stal i aluminium wciąż wisi

To nie koniec zabezpieczeń. KE będzie mogła zawiesić preferencje dla amerykańskiej stali i aluminium, jeżeli do 31 grudnia 2026 r. USA nadal będą stosować stawkę celną wyższą niż 15% na te produkty z Europy. A tu jest problem.

W Turnberry Trump nie zgodził się objąć stali i aluminium tym 15-procentowym pułapem. Obecnie amerykańskie cła na te produkty wynoszą aż 50%. Zgodnie z ustaleniami strony mają kontynuować negocjacje w tej sprawie, ale kwestia ta pozostaje otwarta.

Co zyska USA?

Przejdźmy do konkretów. Po zatwierdzeniu umowy UE wprowadzi zerową stawkę celną na wybrane produkty z USA. Lista jest dość specyficzna: orzechy, soję, niektóre ryby i owoce morza oraz karmę dla zwierząt domowych. Zgodnie z artykułem w pb.pl, do tej listy mogą dojść też produkty mleczne oraz żywność przetworzona.

A czego nie będzie? Nie ma na niej tzw. produktów wrażliwych, takich jak wołowina, drób czy cukier. To dobra wiadomość dla europejskich rolników, którzy najwięcej się tych konkretnych towarów obawiali.

Kiedy to wszystko się kończy?

To nie jest umowa na wieczność. Zgodnie z porozumieniem preferencje handlowe dla USA wygasną z końcem 2029 roku. Parlament Europejski wynegocjował tę klauzulę wygaśnięcia, wzmacniając pierwotny projekt Komisji. Jak napisał na platformie X niemiecki socjaldemokrata Bernd Lange, przewodzący negocjacjom w imieniu PE: „Znacznie ulepszyliśmy pierwotny projekt Komisji Europejskiej, zapewniając solidne mechanizmy ochrony europejskiej gospodarki”.

Dlaczego było tak nerwowo?

Przeciągające się rozmowy wywoływały frustrację w Waszyngtonie. Administracja Trumpa wielokrotnie sygnalizowała niezadowolenie. Kilka tygodni temu amerykański prezydent zagroził nawet podniesieniem ceł na europejskie samochody do 25%, jeśli Bruksela nie wywiąże się ze zobowiązań. Termin wyznaczył symbolicznie na 4 lipca, czyli Dzień Niepodległości USA.

Środowy kompromis otworzył drogę do finalizacji, co ma pozwolić uniknąć tej eskalacji. Teraz wszystko w rękach PE i państw członkowskich. Decydujące głosowanie zbliża się wielkimi krokami, a jego wynik może na lata ukształtować transatlantyckie relacje handlowe.

Czy jest coś lepszego niż pierwsze, pachnące słońcem truskawki prosto z polskich pól? Oto właśnie ten moment w roku, na który wszyscy czekamy, ale ceny mogą lekko szokować. Pierwsze krajowe truskawki z tuneli są już na rynku!

Ile za nie zapłacimy? Sprawdzamy najświeższe dane z najważniejszego rynku hurtowego w kraju.

Pierwsze truskawki już są. A ceny? Są rekordowe

Na rynku w Broniszach pod Warszawą producenci truskawek tunelowych już dostarczają pierwsze owoce. Ilość rośnie z dnia na dzień, ale ceny są… solidne. Krajowe truskawki z tuneli kosztują obecnie 30-35 zł za kilogram. To cena o aż 75% wyższa niż przed rokiem!

Co ciekawe, pomimo tak wysokich stawek, popyt jest ogromny i owoce szybko znikają ze straganów. Jak komentował plantator dla portalu Business Insider, „zanosi się na to, że padną rekordy”.

„Krajowe truskawki z tuneli kosztują 30-35 zł za kg, a wraz z podażą ich cena będzie spadać. Mimo wyższej o 75 proc. niż przed rokiem ceny, jest na nie duży popyt i szybko znikają” – informuje rynek.

A co z importem? Coraz mniej jest truskawek sprowadzanych, np. z Grecji. Importerzy ostrożniej planują dostawy, a kilogram importowanych owoców można kupić za 20-22 zł.

Co z innymi owocami? Maliny to prawdziwy luksus

Jeśli myślicie, że truskawki są drogie, to poczekajcie, aż zobaczycie ceny na inne sezonowe przysmaki. Tutaj mamy prawdziwego króla rynku.

Kilogram malin na rynku hurtowym w Broniszach kosztuje zawrotne 75-80 zł! To obecnie produkt niszowy, pochodzący z tuneli foliowych. Niestety, maliny gruntowe mocno ucierpiały podczas wiosennych przymrozków, więc ich podaż może być w tym sezonie bardzo niewielka.

Dobre wieści są za to dla miłośników owoców pestkowych. Ich podaż rośnie, a ceny spadają. Morele potaniały o 50% w porównaniu z rokiem temu i kosztują 7-12 zł/kg. Brzoskwinie i nektaryny są tańsze o 45%. Wkrótce spodziewamy się też większej ilości importowanych czereśni.

Warzywny wysyp. Nowalijki wchodzą na rynek

Ciepła pogoda na początku maja sprawiła, że na rynku hurtowym przybywa nowalijek, a ich ceny zaczynają spadać. W sprzedaży jest coraz więcej krajowej cukinii, bobu, szparagów i rabarbaru.

Polska cukinia to teraz dobry wybór. Zielone kosztują 5-6 zł/kg, a w porównaniu z hiszpańskimi odpowiednikami ich ceny są bardzo konkurencyjne. Bób ze szklarni to wydatek rzędu 35 zł/kg, a szparagi można dostać za 15-16 zł.

Pojawiły się też pierwsze młode ziemniaki. Mimo że odmiana Irga kosztuje około 15 zł/kg, to znajdują nabywców. Co ciekawe, stare ziemniaki są o połowę tańsze, ale popyt na nie jest już minimalny, a ich jakość szybko się pogarsza.

Najważniejsze pytanie: kiedy ceny w końcu spadną?

Wszystko w rękach (a raczej w słońcu) matki natury. Eksperci podkreślają, że na razie trudno oszacować straty po wiosennych przymrozkach. Kluczowy będzie maj i jego układ pogodowy.

„Truskawka lubi słońce i ciepło. Jest bardzo wrażliwa na choroby grzybowe, więc burzliwa i wilgotna pogoda jej nie sprzyja” – wyjaśnia ekspert rynku Maciej Kmera.

Kiedy więc nastąpi „główny wysyp” i ceny zaczną wyraźniej spadać? To zależy właśnie od majowej aury. Importerzy z Grecji i Serbii z niepokojem obserwują prognozy dla Mazowsza, bo cieplejsza pogoda wywoła prawdziwą lawinę podażową polskich owoców. Według specjalistów, import może się skończyć, gdy ceny krajowych truskawek spadną do poziomu około 15 zł/kg.

Na razie musimy uzbroić się w cierpliwość i… portfele. Sezon dopiero się zaczyna!

Czy czujesz, że w portfelu jest coraz ciaśniej? Nowe dane z maja potwierdzają, że ekonomiczne dobre samopoczucie Polaków znów spada. Wskaźnik Dobrobytu BIEC osiągnął właśnie poziom… sprzed trzech lat.

Alarmujący spadek do 93,9 punktu

Najnowsze wyliczenie Wskaźnika Dobrobytu za maj 2026 roku przynosi niepokojącą wiadomość. Wartość spadła o 0,9 punktu w stosunku do kwietnia i wynosi teraz zaledwie 93,9 pkt. To poziom zbliżony do tego z początku 2023 roku – okresu inflacyjnego szczytu po ataku Rosji na Ukrainę. Ostatni raz tak nisko było w październiku 2023 roku.

„Podstawowym i najsilniej działającym czynnikiem mającym negatywny wpływ na wartości wskaźnika miał wzrost inflacji” – podaje BIEC.

Biuro Inwestycji i Cykli Ekonomicznych (BIEC) przyznaje, że wyższa inflacja obniża siłę nabywczą obywateli, ale dodaje iskierkę nadziei. Wskazują, że nadal można liczyć na stabilizację sytuacji politycznej w regionie i odwrócenie tendencji inflacyjnych, jeśli okres turbulencji nie będzie trwał zbyt długo.

Podwójny cios: wolniejsze płace i zwolnienia

Inflacja to nie jedyny problem. Eksperci wskazują, że kondycję konsumentów pogarsza również gasnące tempo wzrostu wynagrodzeń w przedsiębiorstwach. Kwietniowe dane GUS są tego najlepszym dowodem.

Wynagrodzenia w przedsiębiorstwach w ujęciu realnym wzrosły w kwietniu o niespełna 2%. Brzmi nieźle? Porównajmy to z przeszłością. Przed rokiem tempo wynosiło ponad 4%, a w 2024 roku – aż ponad 7%. Spowolnienie jest więc wyraźne i odczuwalne.

Ponad 60 tysięcy etatów poszło z dymem

Ale to jeszcze nie koniec złych wieści. Druga strona medalu to rynek pracy, który kurczy się w oczach.

W stosunku do kwietnia ubiegłego roku ponad 60 tysięcy pełnych etatów zostało zlikwidowanych. To prawdziwa fala zwolnień, która bezpośrednio uderza w gospodarstwa domowe.

„Rynek pracy dla wielu osób staje się coraz bardziej wymagający, a o podwyżkę coraz trudniej” – komentują eksperci BIEC.

Hossa i bessa dobrobytu. Kiedy był lepiej?

Aby lepiej zrozumieć skalę obecnego spadku, warto spojrzeć w przeszłość. Historycznie najwyższe szczyty Wskaźnika Dobrobytu BIEC to okolice 105-110 punktów, osiągane w 2008 roku oraz w okresie 2017-2018. Obecny poziom (93,9 pkt) plasuje się wśród najsłabszych odczytów z ostatnich 15 lat, blisko wartości z trudnego okresu 2022-2023.

W 2025 roku tempo spadku nieco wyhamowało, ale trend pozostał negatywny. Dziś wskaźnik potwierdza, że presja na budżety Polaków nie słabnie, a realne dochody i bezpieczeństwo zatrudnienia są podwójnie zagrożone.

Co dalej? Wszystko zależy od tego, czy inflacyjne trendy uda się odwrócić, a rynek pracy zacznie się odbudowywać. Na razie dane z maja pokazują wyraźnie: dobrobyt nie wraca, tylko się oddala.

Czy sztuczna inteligencja to zabójca miejsc pracy, czy może zbawca gospodarki? Dwie najważniejsze instytucje finansowe świata właśnie wydały swoje werdykty – i ich wnioski mogą cię zaskoczyć. Oto, co naprawdę dzieje się na styku technologii i ekonomii.

Bank Kanady: AI to transformacja, nie likwidacja

Zapomnijcie o czarnych scenariuszach masowych zwolnień. Nowy raport Bank of Canada przynosi naprawdę pocieszające wieści. „Ogólnie rzecz biorąc, dostępne dane nie wskazują na masowe wypieranie pracowników przez AI” – podkreśla wicegubernator banku, Michelle Alexopoulos.

Tutaj dochodzimy do kluczowego punktu. Bank centralny twierdzi, że technologia przede wszystkim przekształca sposób wykonywania zadań, a nie eliminuje całe zawody. To wzmacnia pogląd, że AI będzie głównie transformować pracę, a nie ją likwidować. Innymi słowy: stanowiska ewoluują, zamiast znikać.

„W miarę jak AI będzie się upowszechniać, niektóre miejsca pracy znikną, ale powstaną też nowe” – mówią eksperci. To scenariusz znany z wcześniejszych rewolucji technologicznych.

Ale czekaj… jest jeszcze jeden, znacznie bardziej namacalny efekt. Bank Kanady zauważa już pierwsze, choć jeszcze niewielkie efekty wdrażania AI. „Zaczynamy dostrzegać niewielkie wzrosty produktywności dzięki AI” – zaznaczono w raporcie. Te ograniczone zyski są już uwzględniane w prognozach gospodarczych.

Druga strona medalu: Fed alarmuje o inflacji

Pokój, miłość i wyższa wydajność? Niekoniecznie. Najnowszy protokół z posiedzenia Federalnego Komitetu Otwartego Rynku (FOMC) stawia sprawę w zupełnie innym świetle – i to światło może być czerwone dla inflacji.

Członkowie Rezerwy Federalnej wskazują, że rekordowe nakłady inwestycyjne na rozwój infrastruktury sztucznej inteligencji – obok cen energii, ceł i napięć geopolitycznych – mogą istotnie utrudniać powrót inflacji do docelowego poziomu 2%.

Dlaczego? Szacuje się, że w 2026 roku największe firmy technologiczne przeznaczą od 600 do 800 mld USD na rozbudowę centrów danych, infrastruktury energetycznej i systemów półprzewodnikowych. W krótkim terminie masowe inwestycje w AI zwiększają popyt na energię elektryczną, miedź, zaawansowane układy scalone oraz specjalistycznych pracowników, windując ich wynagrodzenia znacznie powyżej rynkowej średniej.

Ignacio Aguirre, CMO Bitget, zwraca uwagę, że inwestycje związane z AI zaczynają być postrzegane nie tylko jako czynnik wspierający wzrost gospodarczy, ale również jako potencjalne źródło presji inflacyjnej.

Korzyści produktywnościowe wynikające z automatyzacji mają pojawić się dopiero z opóźnieniem. Na razie mamy do czynienia z olbrzymim popytem inwestycyjnym, który napędza koszty.

Paradoks: pomocnik w pracy, problem dla Fed

Oto mamy więc interesujący paradoks. Z jednej strony, AI jest traktowana głównie jako narzędzie wspierające decyzje, pomagające analizować dane, ale z kluczową rolą nadal odgrywaną przez ludzi. W kontekście Kanady (ale i innych rozwiniętych krajów) ważnym czynnikiem jest demografia – starzejące się społeczeństwo może przyspieszyć wdrażanie AI jako rozwiązania problemów z niedoborem siły roboczej.

Z drugiej strony, ta sama technologia, mająca być wsparciem, tworzy globalny boom inwestycyjny na skalę setek miliardów dolarów, który utrudnia bankom centralnym walkę z inflacją. Skala tych inwestycji zaczyna wykraczać poza sektor technologiczny i wpływać na warunki płynnościowe na świecie.

Co dalej? Dwa oblicza rewolucji

Co na to wszystko długoterminowa perspektywa? Bank of Canada uważa, że w dłuższej perspektywie AI może przynieść znaczące korzyści: większą efektywność, wyższą konkurencyjność firm, wzrost wynagrodzeń oraz niższą presję inflacyjną.

„Wyższa produktywność zwiększy konkurencyjność firm, co przełoży się na wyższe płace, oszczędności dla konsumentów i mniejszą presję inflacyjną” – podkreśla Michelle Alexopoulos.

Ale jest też druga strona medalu. Szef Banku Kanady, Tiff Macklem, zwraca uwagę, że w krótkim okresie rozwój AI może przejściowo zwiększać presję cenową, zanim przełoży się na trwały wzrost produktywności.

Jedno jest pewne: rewolucja AI jest już w toku. Nie wygląda ona jednak tak, jak wielu się spodziewało. Zamiast masowych zwolnień, mamy transformację miejsc pracy. Zamiast natychmiastowej deflacji, mamy przejściowe problemy z cenami. To, co obserwujemy, to skomplikowany proces, który będzie kształtował naszą gospodarkę przez kolejne lata. Banki centralne już to widzą i… notują.

Pamiętacie gigantyczne problemy jednego z największych polskich internetowych kantorów? Sprawa, w której klienci nie mogli odzyskać swoich pieniędzy, właśnie wkroczyła w zupełnie nową, międzynarodową fazę.

Kluczowa decyzja z USA

We wtorek, w ramach procedury ekstradycyjnej, w Stanach Zjednoczonych został zatrzymany Marcin P., prezes zarządu spółki Cinkciarz.pl. Informację potwierdziła rzeczniczka Prokuratury Regionalnej w Poznaniu, prok. Anna Marszałek. Teraz wszystko zależy od amerykańskiego sądu.

„Obecnie Prokuratura Regionalna w Poznaniu oczekuje na decyzję amerykańskiego sądu w przedmiocie dalszego postępowania z zatrzymanym” – podała rzeczniczka, cytowana przez Business Insider.

Ale to nie pierwszy raz, gdy nazwisko Marcina P. pojawia się w kontekście tego śledztwa.

Długa droga do zatrzymania

Poznańska prokuratura wszczęła postępowanie już w październiku 2024 roku. Chodziło o oszukanie wielu osób korzystających z usług internetowej wymiany walut Cinkciarz.pl. Śledczy dostawali zgłoszenia od klientów, którzy nie odzyskali wpłaconych środków.

Zarzuty, w tym zarzut oszustwa, prezesowi przedstawiono w marcu 2025 roku. Problem? Mężczyzna przebywał wtedy już poza granicami Polski.

Tu zaczyna się międzynarodowy pościg. W lipcu 2025 roku Interpol wydał za Marcinem P. czerwoną notę poszukiwawczą. Według ówczesnych szacunków prokuratury, jego działania miały wyrządzić klientom szkody o łącznej wartości przekraczającej 125 milionów złotych.

Upadłość i konsekwencje

Sprawa Cinkciarz.pl ma jednak znacznie szerszy kontekst, o którym informował serwis pb.pl.

Sąd ogłosił upadłość spółki Cinkciarz.pl w październiku 2025 roku. Było to pokłosie problemów z realizacją transakcji, które pojawiły się już w lipcu 2024 roku.

Wcześniej, na początku października 2024 roku, Komisja Nadzoru Finansowego cofnęła spółce Conotoxia zezwolenie na świadczenie usług płatniczych. Conotoxia to podmiot zależny od Cinkciarz.pl. KNF stwierdziła, że spółka nie zapewnia ostrożnego i stabilnego zarządzania.

Co istotne, decyzja KNF nie dotyczyła bezpośrednio kantoru Cinkciarz.pl, ponieważ jego działalność nie podlega nadzorowi Komisji.

Więcej niż jedna osoba

Śledztwo nie kończy się na prezesie. Oprócz Marcina P. zarzuty usłyszeli również Robert G., członek zarządu Cinkciarz.pl w latach 2014-2024, oraz Monika J., główna księgowa.

Teraz oczy całej branży i poszkodowanych klientów zwrócone są za ocean. Decyzja amerykańskiego sądu może być kluczowym krokiem w tej wielomilionowej sprawie.