Blog

Powrót na parkiet

Deweloper mieszkaniowy Robyg oficjalnie potwierdził plany powrotu na Giełdę Papierów Wartościowych w Warszawie. Spółka opublikowała tzw. intention to float – dokument informujący o zamiarze przeprowadzenia pierwszej oferty publicznej (IPO). Debiut na parkiecie jest uzależniony od zatwierdzenia prospektu emisyjnego.

Co znajdzie się w ofercie?

Oferta publiczna obejmie zarówno istniejące akcje należące do jedynego akcjonariusza – niemieckiego TAG Immobilien – jak i nowe walory serii B. Obecnie TAG posiada 96,4 mln akcji Robyga, ale w ofercie znajdzie się tylko część z nich. Wpływy ze sprzedaży nowych papierów spółka szacuje na około 400 mln zł. W marcu walne zgromadzenie zgodziło się na emisję do 9,65 mln akcji, co stanowi 9 proc. w podwyższonym kapitale. Przy takiej liczbie implikowana cena w ofercie wynosi ponad 41 zł za sztukę, a wycena całego Robyga sięga około 4,4 mld zł.

Dla inwestorów indywidualnych przewidziano około 10 proc. wszystkich oferowanych walorów.

Równolegle spółka wyemituje 2,41 mln akcji serii C dla kluczowych menedżerów, członków zarządu oraz szefa rady nadzorczej. Oczekiwane wpływy z tej transzy to 80 mln zł, co implikuje cenę około 33 zł – ze znacznym dyskontem w stosunku do oferty publicznej. Akcje serii C zostaną objęte 18-miesięcznym lock-upem.

Po IPO TAG Immobilien pozostanie głównym akcjonariuszem Robyga. Spółka nie ujawniła jeszcze, jaki dokładnie pakiet zamierza upłynnić.

Skala i strategia wzrostu

Środki pozyskane z IPO mają zostać przeznaczone na zwiększenie skali działalności. Robyg sprzedaje mieszkania, a także świadczy usługi generalnego wykonawstwa dla siostrzanej spółki Vantage Development, kontrolowanej przez TAG. Vantage buduje w Polsce mieszkania na wynajem pod marką Vantage Rent – to największy gracz na rynku PRS w kraju. Plany zakładają budowę dla Vantage’a 1,5 tys. mieszkań rocznie w najbliższych latach.

Na koniec marca Robyg miał w ofercie 1,85 tys. lokali. W pierwszym kwartale 2026 r. deweloper zakontraktował około 620 mieszkań wobec 500 rok wcześniej. Strategia na ten rok zakłada sprzedaż 2,8–3 tys. mieszkań, w kolejnych latach wzrost do 3,8–4 tys., a w średnim terminie do 4,5–5 tys. rocznie. Robyg buduje w Warszawie, Trójmieście, Wrocławiu, Poznaniu i Łodzi, a od niedawna także w Krakowie.

Bank ziemi dewelopera na koniec marca obejmował parcele pod budowę 17,8 tys. lokali, z czego około połowa znajduje się w Warszawie. To zabezpiecza czteroletnią produkcję. Część gruntów trafi do platformy Vantage Rent.

Dywidendy w planie

Robyg zapowiada, że po powrocie na giełdę będzie spółką dywidendową. Pierwsza wypłata dla akcjonariuszy oczekiwana jest w 2027 roku. Zarząd zamierza rekomendować przeznaczenie na ten cel co najmniej 70 proc. skonsolidowanego zysku netto, ale nie mniej niż 300 mln zł.

Wyniki finansowe

W pierwszym kwartale 2026 r. Robyg osiągnął 316 mln zł skonsolidowanych przychodów – o 83 proc. więcej niż rok wcześniej. Na tę kwotę złożyło się 204 mln zł ze sprzedaży mieszkań i 109 mln zł z usług generalnego wykonawstwa. Zysk brutto ze sprzedaży wyniósł 69 mln zł (+93 proc.), z czego 65 mln zł pochodziło z segmentu mieszkaniowego.

Za cały 2025 rok skonsolidowane przychody sięgnęły 1,55 mld zł (1,1 mld zł ze sprzedaży mieszkań), wobec 1,3 mld zł rok wcześniej. Zysk brutto ze sprzedaży wzrósł o 16 proc., do ponad 378 mln zł, a zysk operacyjny o 43 proc., do 411 mln zł. Zysk netto zwiększył się o 32 proc., osiągając 331 mln zł.

Historia powrotu

Robyg już wcześniej gościł na GPW – do 2018 roku, kiedy to został wycofany z obrotu po przejęciu przez fundusz powiązany z Goldman Sachs. W 2022 roku TAG Immobilien nabył spółkę za kwotę 2,5 mld zł. Od czasu zakupu spółka nie wypłacała dywidendy. Teraz, po czterech latach, szykuje się do giełdowego comebacku.

Ostateczny termin debiutu i szczegółowe warunki oferty poznamy po zatwierdzeniu prospektu emisyjnego. Firma zapowiada, że pierwsza wypłata dywidendy jest planowana na 2027 rok, a zarząd zamierza rekomendować co najmniej 70 proc. skonsolidowanego zysku netto, nie mniej niż 300 mln zł.

Jeszcze w tym tygodniu Bruksela ma oficjalnie odsłonić projekt 21. pakietu sankcji przeciwko Rosji. Choć tradycyjnie nowe restrykcje uderzą w sektor bankowy, kryptowaluty i dochody z ropy, to najgorętszym tematem wtorkowych rozmów unijnej szefowej dyplomacji Kaji Kallas w Dublinie będzie eksport europejskiego tlenku glinu (aluminy) – kluczowego półproduktu do produkcji aluminium, który trafia do rosyjskiego przemysłu zbrojeniowego.

Aughinish na celowniku

Sprawa nabrała rozpędu po serii artykułów śledczych dziennika „Irish Times”. Ujawniły one, że zlokalizowana w południowo‑zachodniej Irlandii rafineria Aughinish Alumina, największy producent tlenku glinu w Europie, należy do koncernu Rusal – giganta kontrolowanego przez objętego sankcjami oligarchę Olega Deripaskę. Właścicielem części udziałów jest także szwajcarski gigant handlu towarami Glencore. Co istotne, choć Deripaska podlega zachodnim sankcjom, sama firma Rusal już nie.

W pierwszym kwartale tego roku zakład skierował lwią część swojej produkcji bezpośrednio do Rosji. Stamtąd surowiec trafia do hut w Krasnojarsku, które – według bazy danych Kijowskiej Wyższej Szkoły Ekonomicznej (KSE) – są infrastrukturą krytyczną dla rosyjskiego przemysłu zbrojeniowego. Ekspert ds. sankcji KSE Pavlo Škurenko wyjaśnił, że aluminium i jego stopy wykorzystuje się do produkcji czołgów, pojazdów opancerzonych, myśliwców, systemów rakietowych i dronów. Z danych rosyjskich służb celnych, przeanalizowanych przez „Financial Times”, wynika, że w ubiegłym roku największe irlandzkie dostawy aluminy trafiły właśnie do Krasnojarska.

Kallas: czas na realne działania

Kaja Kallas przyznała, że problem tlenku glinu zdominuje jej spotkanie z premierem Michealem Martinem i szefową dyplomacji Helen McEntee. W zapowiedzi wizyty stwierdziła:

Naszym celem jest faktyczne pozbawienie Moskwy dopływu pieniędzy, które otrzymuje z różnych źródeł. Możemy więc dyskutować o tym, jaki to [objęcie tlenku glinu zakazem eksportu] będzie miało wpływ i czy państwa członkowskie będą gotowe zgodzić się na to, aby zwiększyć presję na Rosję. Myślę więc, że to będzie temat, który omówimy jutro.

Grupa 39 europarlamentarzystów z 12 krajów domaga się natychmiastowego zakazu eksportu aluminy. Presja na irlandzki rząd rośnie, zwłaszcza że kraj ten ma objąć przewodnictwo w Radzie UE od 1 lipca.

Lobbing i kontrowersje wokół danych

Władze rafinerii rozpoczęły intensywną kampanię lobbingową. W oficjalnym stanowisku przekonują, że zakład produkuje energię elektryczną dla 200 tysięcy domów, a ewentualne sankcje wywołają falę zwolnień. Firma twierdzi też, że zaspokaja zaledwie jedną dziesiątą rosyjskiego zapotrzebowania na aluminę, w związku z czym unijny zakaz „nie będzie miał istotnego wpływu na Rosję i potencjalnie spowoduje wzrost inflacji na rynkach towarowych w Europie”.

Premier Micheal Martin, odnosząc się do tych argumentów, stwierdził, że ograniczenie sprzedaży byłoby bardziej szkodliwe dla Europy niż dla Rosji – oznaczałoby utratę 1000 miejsc pracy w Irlandii. Dodał, że Aughinish jest częścią szerszego europejskiego łańcucha dostaw, zaopatrując m.in. Francję i Szwecję. Jednocześnie irlandzka opozycja wzywa rząd do natychmiastowych działań, wskazując, że dalsze tolerowanie tych dostaw stoi w sprzeczności z deklarowaną solidarnością z Ukrainą.

Do zamieszania dochodzą rozbieżności w danych. Ambasada Ukrainy w Dublinie podała, że eksport irlandzkiej aluminy do Rosji wzrósł od czasu przed wojną o blisko 120 miliardów euro. Tym danym przeczą jednak zestawienia irlandzkich służb celnych zweryfikowane przez „Financial Times”. Co więcej, minister ds. biznesu Peter Burke zakwestionował krajowe statystyki, informując, że firma przyznała się do błędu w raportowaniu wyników za pierwszy kwartał.

Co jeszcze znajdzie się w pakiecie?

Przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen zapowiedziała, że 21. pakiet uderzy w sieci bankowe i kryptowalutowe, a także przewiduje zakaz wjazdu do UE dla wszystkich, którzy służyli w siłach zbrojnych Rosji od początku inwazji na Ukrainę. Nowe restrykcje mają również ograniczyć zyski Rosji z sektora energetycznego oraz utrzymać poprzednie obostrzenia. Dotychczasowe sankcje unijne objęły już ponad 2400 osób i podmiotów. Propozycja musi zostać zatwierdzona jednogłośnie przez wszystkie 27 państw członkowskich, co oznacza, że los aluminy z Aughinish będzie testem solidarności w obliczu rosnących nacisków ekonomicznych.

Koncerny gamingowe i spółki z sektora MSP często charakteryzują się wąskim gronem decyzyjnym. Potwierdzają to świeże raporty dwóch spółek akcyjnych – One More Level S.A. oraz YBS S.A. – które ujawniły, kto podczas Zwyczajnych Walnych Zgromadzeń w dniu 8 czerwca 2026 roku dysponował przynajmniej 5% głosów. Obowiązek publikacji wynika z Art. 70 pkt 3 Ustawy o ofercie, a dla inwestorów to jedno z najważniejszych okien na realny układ sił w firmie.

One More Level: piątka u steru

Zarząd One More Level S.A. z siedzibą w Krakowie opublikował raport bieżący nr 15/2026 jeszcze tego samego dnia (8 czerwca). Wynika z niego, że podczas walnego zgromadzenia pięć osób przekroczyło próg 5% udziału w głosach. Liderem okazał się Michał Sokolski z 6.164.900 głosami, co stanowiło 35,01% głosów na ZWZ (oraz 9,29% ogólnej liczby głosów w spółce). Tuż za nim uplasował się Krzysztof Jakubowski – 6.000.000 głosów (34,08% na ZWZ, 9,04% ogółu). Trzeci był Radosław Ratusznik z 3.010.490 głosami (17,10% na ZWZ, 4,54% ogółu).

Niższe, ale wciąż znaczące udziały mieli Szymon Bryła – 1.031.500 głosów (5,86% na ZWZ, 1,55% ogółu) oraz Łukasz Górski – 1.000.000 głosów (5,68% na ZWZ, 1,51% ogółu). Co znamienne, trzej z wymienionych – Bryła (Prezes Zarządu), Ratusznik (Wiceprezes) i Górski (Wiceprezes) – osobiście podpisali raport. Łącznie ta piątka kontrolowała podczas zgromadzenia 97,73% oddanych głosów. Reszta udziałowców, zapewne głównie drobni inwestorzy, miała marginalny wpływ na podejmowane decyzje.

YBS S.A.: duet dominuje

Jeszcze bardziej skoncentrowaną strukturę widać w YBS S.A. z siedzibą w Bielsku-Białej. Raport bieżący nr 6/2026 został opublikowany 9 czerwca 2026 roku, jednak samo zgromadzenie również odbyło się 8 czerwca. Zgodnie z treścią, na walnym pojawiło się tylko dwóch akcjonariuszy posiadających co najmniej 5% głosów – i obaj są członkami zarządu. Artur Górski, Wiceprezes, dysponował 21.904.107 głosami, co odpowiada 50,02% głosów na ZWZ (oraz 29,21% ogólnej liczby głosów). Sławomir Jarosz, Prezes Zarządu, zgłosił 21.889.108 głosów (49,98% na ZWZ, 29,19% ogółu). Razem kontrolowali 100% głosów oddanych na zgromadzeniu. To sytuacja rzadka, ale w mniejszych spółkach notowanych na GPW zdarza się częściej, niż mogłoby się wydawać.

Co to oznacza dla akcjonariuszy mniejszościowych?

Te zestawienia to nie tylko sucha statystyka. Dla inwestora posiadającego kilka czy kilkaset akcji są one sygnałem, jak bardzo jego głos może zostać przegłosowany. W One More Level trzech największych graczy ma łącznie przewagę absolutną (86,19% na ZWZ), a w YBS decyzje zależą wyłącznie od dwóch osób. Co prawda obie spółki podały także udział w ogólnej liczbie głosów (nie tylko na zgromadzeniu), co pokazuje, że poza walnym rozkład sił jest nieco bardziej zrównoważony – np. Sokolski ma 9,29% ogółu, a nie 35% – ale to i tak bardzo wysoka koncentracja.

Obowiązek publikowania takich danych, narzucony przez Komisję Nadzoru Finansowego, ma zapewnić transparentność rynku. Dla czytelników MarketPulse.pl to konkretna wiedza: jeśli rozważasz inwestycję w którąś z tych spółek, pamiętaj, że rzeczywista kontrola spoczywa w rękach kilku osób – często tych samych, które kierują firmą na co dzień. To nie musi być ani złe, ani dobre – po prostu fakt, który warto mieć na uwadze przy podejmowaniu decyzji.

Następnym razem, gdy spółka opublikuje wykaz akcjonariuszy po walnym zgromadzeniu, warto poświęcić mu chwilę. To jeden z nielicznych momentów, gdy struktura władzy w spółce staje się krystalicznie czysta.

Ceny gazu w zamrażarce – Orlen nie podnosi stawek mimo chaosu na rynkach

Choć na europejskich rynkach gazu wrze, a ceny w krótkim terminie poszybowały w górę o kilkadziesiąt procent, klienci myORLEN mogą spać spokojnie. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki zatwierdził przedłużenie obowiązującej taryfy na sprzedaż paliw gazowych aż do 31 grudnia 2026 roku. Decyzja ta obejmuje około 7 milionów odbiorców – gospodarstwa domowe oraz instytucje użyteczności publicznej, takie jak szpitale, żłobki, szkoły i przedszkola.

Jaka cena i dla kogo?

Zgodnie z zatwierdzoną zmianą taryfy myORLEN, od 1 lipca 2026 do końca roku ceny netto (bez akcyzy) pozostają na poziomie 19,729 gr/kWh dla grup taryfowych W.1–W.4, S.1–S.4 oraz Z.1–Z.4. Dla grup W.5, S.5 i Z.5 stawka wynosi 19,691 gr/kWh. W przeliczeniu na megawatogodzinę to odpowiednio 197,29 zł/MWh dla pierwszej grupy i 196,91 zł/MWh dla drugiej – dokładnie tyle samo, co dotychczas. Opłaty abonamentowe również nie ulegną zmianie.

Prezes Orlenu Ireneusz Fąfara podkreśla, że spółka realizuje strategię, której celem jest niezależność energetyczna i najniższe możliwe ceny energii. Jak mówi, dzięki dywersyfikacji dostaw i wydobyciu ze źródeł własnych koncern jest w stanie utrzymać ceny na niezmienionym poziomie, mimo wzrostów na rynkach wywołanych napięciami geopolitycznymi.

Dlaczego to możliwe? Rekordowe rezerwy i dywersyfikacja

Decyzja zapadła w trudnym otoczeniu geopolitycznym. Jak podaje Orlen, od momentu eskalacji napięć geopolitycznych do końca maja ceny na europejskich rynkach hurtowych wzrosły o 32% dla kontraktów z dostawą w przyszłym roku i o 43% dla umów na najbliższy miesiąc. Na Towarowej Giełdzie Energii gaz podrożał odpowiednio o 25% i 33%. Do tego dochodzi blokada dostaw skroplonego gazu ziemnego (LNG) przez cieśninę Ormuz.

Mimo to Orlen utrzymuje stabilne ceny. Firma tłumaczy to rozbudową własnych zasobów. W ubiegłym roku, między innymi dzięki przejęciom i nowym odkryciom w Norwegii i Polsce, do zasobów spółki trafiło blisko 10 mld m³ gazu – to blisko połowa rocznego zużycia gazu w Polsce.

Marek Balawejder, Przewodniczący Rady Nadzorczej spółki myORLEN, wskazuje, że stała optymalizacja kontraktacji i innych procesów wpływających na efektywność działania pozwoliła zaoferować klientom gaz w przystępnej, stabilnej cenie, mimo wzrostów na rynkach światowych. Jego zdaniem przystępna cena energii to jeden z warunków rozwoju zarówno dla polskich rodzin, jak i dla polskiej gospodarki.

Trzy obniżki w ciągu roku – realne oszczędności

To nie pierwszy ruch Orlenu w stronę ochrony klientów. W ciągu ostatnich 12 miesięcy Grupa Orlen trzykrotnie obniżyła ceny gazu – dwa razy za samo paliwo i raz za dystrybucję. Firma podaje konkretne przykłady oszczędności:

• Czteroosobowa rodzina mieszkająca w 140-metrowym domu o dobrym standardzie energetycznym, używająca gazu do ogrzewania i innych potrzeb, zapłaci w 2026 roku średnio około 1074 zł brutto mniej niż według cen z pierwszego półrocza 2025 roku.
• Dwuosobowe gospodarstwo w mieszkaniu, korzystające z gazu do gotowania i podgrzewania wody, zaoszczędzi średnio około 425 zł brutto.
• Jeśli gaz służy jedynie do przygotowywania posiłków, roczne opłaty będą niższe średnio o około 52 zł brutto.

Co to oznacza dla portfela?

Dla przeciętnego Kowalskiego zamrożenie cen gazu do końca 2026 roku to pewność, że rachunki za to paliwo nie wzrosną w najbliższych miesiącach. Jak przypomina biuro prasowe Orlenu, ceny paliw w Polsce od tygodni są najniższe w całej UE. Decyzja ta wzmacnia ochronę budżetów domowych przed skutkami globalnej niepewności. Dla instytucji publicznych, takich jak szkoły czy szpitale, to z kolei stabilizacja kosztów w czasie, gdy inne kraje mierzą się z gwałtownymi podwyżkami.

Klienci mogą sprawdzić szczegóły taryfy na stronie myorlen.pl/dla-domu/taryfa-gazu oraz w elektronicznym biurze obsługi klienta eBOK i aplikacji mobilnej ORLEN mBOK.

Czy to koniec hossy na rynku półprzewodników? W piątek inwestorzy w Korei Południowej dostali zimny prysznic, a giełdowe wykresy zamieniły się w zjazdy alpejskie. Główny indeks Kospi zaliczył spadek o 5,5 proc., a największe krajowe spółki straciły miliardy dolarów wartości w ciągu jednej sesji.

Azjatycki parkiet w czerwieni

Początek dnia na europejskich giełdach był nieciekawy, ale to w Azji rozegrał się prawdziwy dramat. Jak pisze „Business Korea”, fala wyprzedaży była tak silna, że doszło nawet do tymczasowego zawieszenia notowań na giełdzie. W centrum zainteresowania znalazły się rozpoznawalne na całym świecie marki.

„Po nocnym osłabieniu amerykańskich akcji spółek od półprzewodników, akcje SK Hynix i Samsung Electronics spadły odpowiednio o około 8 i 6 proc.” – czytamy w relacji.

Tuż za nimi w dół poszły akcje innych gigantów. Samsung C&T zaliczył zjazd o ponad 14 proc., a SK Hynix, SK Square i Hyundai Mobis straciły po ponad 8 proc. Na liście przegranych znalazły się też Samsung Electronics, Hyundai Motor, Samsung Life Insurance (straciły po ponad 6 proc.) oraz Samsung Electro-Mechanics, Kia i Doosan Energy (ponad 4 proc. w dół).

Co napędzało panikę?

Źródeł nerwowości należy szukać za oceanem. Kluczowym czynnikiem było rozczarowanie wynikami amerykańskiego producenta chipów Broadcom. W połączeniu z szerszą przeceną akcji technologicznych na Wall Street, dało to mieszankę wybuchową, która uderzyła w azjatyckie rynki.

Skala wyprzedaży robi wrażenie. Według danych koreańskiej giełdy, zagraniczni inwestorzy sprzedali w piątek akcje o wartości netto 871,1 mld wonów (ok. 569,3 mln dolarów). Instytucjonalni inwestorzy dołożyli do tego kolejne 220,4 mld wonów.

Dlaczego to ważne?

Giełda południowokoreańska nie jest zwykłym parkietem. Należy do grona największych giełd świata pod względem kapitalizacji notowanych spółek. Choć nie dorównuje największym rynkom jak Nowy Jork, Szanghaj czy Tokio, regularnie plasuje się w światowej czołówce.

Jej znaczenie wynika z potęgi koreańskich konglomeratów. Kraj jest globalną potęgą w sektorach technologii, elektroniki, motoryzacji, stoczniowym i chemicznym. Na giełdzie notowane są firmy o międzynarodowej renomie: Samsung Electronics, Hyundai Motor Company, Kia Corporation, LG Electronics czy SK Hynix.

Dlatego każde gwałtowne zachowanie na parkiecie w Seulu jest uważnie obserwowane przez inwestorów na całym świecie. Szczególnie teraz, gdy branża półprzewodników, napędzana przez sztuczną inteligencję, znajduje się w centrum zainteresowania.

Co dalej?

Eksperci zastanawiają się, czy mamy do czynienia z zdrową korektą po dynamicznych wzrostach, czy może z początkiem głębszych problemów. Kluczowe dla nastrojów będą nadchodzące dane makroekonomiczne oraz kolejne raporty finansowe spółek.

Jedno jest pewne – piątkowa sesja pokazała, że nawet największe giganty technologiczne nie są odporne na nagłe zmiany nastrojów inwestorów. W świecie połączonych globalnych rynków problemy w jednym miejscu natychmiast odbijają się echem na drugim końcu świata.

Dla inwestorów to kolejna lekcja dywersyfikacji portfela i uważnego śledzenia nie tylko wyników pojedynczych spółek, ale także szerszych trendów gospodarczych. Koreański parkiet z pewnością nie powiedział jeszcze ostatniego słowa.

Od 1 lipca br. do Unii Europejskiej nie będzie już tak łatwo wwieźć taniej stali z zewnątrz. Państwa członkowskie zatwierdziły właśnie pakiet ostrych regulacji, który ma wstrzymać zalew importu i uratować europejskie hutnictwo przed zapaścią. Bruksela wprowadza zarówno wyższe cła, jak i zupełnie nowe narzędzie kontroli pochodzenia surowca.

Stalowy sufit – niższe limity, wyższe cła

Kluczową zmianą jest drastyczne zaostrzenie systemu kontyngentów taryfowych. Roczny limit bezcłowego importu stali zostanie ścięty do 18,3 mln ton. Wszystko, co trafi na rynek UE powyżej tego progu, będzie obłożone cłem w wysokości 50% – dotychczas było to 25%.

Bruksela pomyślała jednak o elastyczności dla firm: niewykorzystane kwoty będzie można przenosić między kwartałami w obrębie tego samego roku kalendarzowego. To ukłon w stronę przedsiębiorców, którzy muszą żonglować dostawami w zmiennych warunkach rynkowych.

Śledztwo w hucie – rewolucyjna procedura „melt and pour”

Największą innowacją nowych przepisów jest wymóg „melt and pour” („wytop i odlew”). Importerzy będą musieli precyzyjnie udokumentować, w którym kraju stal została pierwotnie wytopiona i po raz pierwszy odlana. Celem jest uderzenie w proceder reeksporterów, którzy dotychczas maskowali faktyczne pochodzenie surowca, przerzucając go przez państwa pośredniczące. Nowe narzędzie ma radykalnie zwiększyć przejrzystość handlu i utrudnić obchodzenie kontyngentów.

Milczący cel – chińska stal

Oficjalnie w dokumentach mówi się o konieczności „stopniowego wycofywania się z importu rosyjskich wyrobów stalowych”. Wspólną deklarację w tej sprawie wydały Rada UE, Parlament Europejski oraz Komisja Europejska. Jednak nieoficjalnie komentatorzy są zgodni – nowe taryfy uderzą przede wszystkim w tanią chińską stal, zalewającą globalne rynki. Bruksela idzie tym samym śladem co administracja Donalda Trumpa, który wprowadził analogiczne 50-procentowe cło, by chronić amerykański rynek przed produktami z Państwa Środka.

Kryzys w liczbach – dramat europejskich hut

Decyzja o zaostrzeniu reguł zapadła w momencie, gdy unijne hutnictwo znajduje się w głębokiej defensywie. Przyczyny są dobrze znane: globalna nadprodukcja, rosnące koszty energii oraz gigantyczne nakłady na zieloną transformację. Według prognoz Komisji Europejskiej do 2027 roku światowa nadwyżka mocy produkcyjnych w produkcji stali sięgnie 721 mln ton – to równowartość pięciokrotności rocznego zapotrzebowania całej Wspólnoty.

Skutki dla europejskiego przemysłu są już widoczne gołym okiem. W 2024 roku unijne huty wykorzystywały zaledwie 67% swoich mocy produkcyjnych. Import systematycznie odbiera im udziały w rynku. Bilans dwóch ostatnich dekad jest wręcz druzgocący: od 2007 roku w UE zlikwidowano około 65 mln ton zdolności produkcyjnych w sektorze stalowym, a zatrudnienie spadło nawet o 100 tys. miejsc pracy.

„Stal ma fundamentalne znaczenie”

Nowe przepisy to nie tylko techniczna regulacja, ale także silny akcent polityczny. „Stal ma fundamentalne znaczenie dla europejskiej bazy przemysłowej, transformacji ekologicznej oraz bezpieczeństwa Europy” – oświadczył Michael Damianos, minister energii, handlu i przemysłu Cypru, który sprawuje obecnie prezydencję w Radzie UE. Jak dodał, dzisiejsza decyzja tworzy silniejsze ramy reagowania na zakłócenia rynku światowego i ma zapewnić większą przewidywalność zarówno producentom stali, jak i branżom, które ten surowiec wykorzystują.

Co to oznacza dla polskiego konsumenta?

Dla przeciętnego Kowalskiego nowe regulacje mogą przełożyć się na wyższe ceny produktów zawierających stal – od samochodów po sprzęt AGD. Jednak dla stabilności unijnego przemysłu i bezpieczeństwa dostaw w strategicznym sektorze jest to krok, który Bruksela uznała za niezbędny. Najbliższe miesiące pokażą, czy tarcza antyimportowa faktycznie powstrzyma napływ taniej stali i da europejskim hutom oddech, na który czekają od lat.

Nowe regulacje wchodzą w życie 1 lipca 2026 roku.

Czy kryptowaluty, które miały być dla Iranu szansą na uniknięcie sankcji, właśnie stały się ich ofiarą? Departament Skarbu USA uderzył w samo serce cyfrowej gospodarki Teheranu, nakładając sankcje na największą giełdę kryptowalutową w tym kraju. Ale to nie koniec historii — to początek gigantycznej konfiskaty.

Waszyngton zaciska pętlę

Administracja Donalda Trumpa nie zwalnia tempa. W trakcie trwających, ale jak dotąd bezowocnych, wysiłków dyplomatycznych z Iranem, Waszyngton zdecydował się na kolejny radykalny ruch gospodarczy. Departament Skarbu USA nałożył sankcje na największą irańską giełdę kryptowalut Nobitex, jej prezesa, trzech współzałożycieli oraz trzy inne lokalne platformy.

Oskarżenia są poważne. Według amerykańskiego rządu, Nobitex „ułatwiał płatności związane z działalnością terrorystyczną Iranu, próbami unikania sankcji oraz transakcjami powiązanymi z Korpusem Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC)”.

„Nobitex pomógł również Bankowi Centralnemu Iranu uzyskać dostęp do stablecoinów o wartości setek milionów dolarów, wykorzystywanych do podtrzymania spadającej wartości irańskiego riala” — poinformował Departament w komunikacie prasowym.

Ale to nie wszystko. Platforma miała umożliwić przepływ setek milionów dolarów do irańskiego banku centralnego oraz IRGC, tworząc równoległy, nieformalny system finansowy. Co gorsza dla reżimu, po rozpoczęciu amerykańskich operacji bojowych w Iranie, Nobitex pomagał wyprowadzać aktywa reżimu mimo blokad internetu.

Operacja „Epic Fury” i miliard dolarów w portfelach

Tu zaczyna się prawdziwa akcja. Sankcje na giełdy to tylko element szerszej kampanii. W ramach ekonomicznego komponentu operacji Trumpa o kryptonimie „Epic Fury” Stany Zjednoczone przejęły dotąd irańskie aktywa kryptowalutowe o łącznej wartości miliarda dolarów.

Jak ujął to sekretarz? Dosadnie: „Po prostu bezpardonowo przejęliśmy portfele. Niektórzy mogą w tej chwili pisać na klawiaturze i nawet nie zdawać sobie sprawy, że ich portfel został przejęty”. Środki te mają być przetrzymywane „w imieniu narodu irańskiego”.

A skala? Sankcje uderzyły w platformy odpowiedzialne za co najmniej 72% wszystkich cyfrowych przepływów aktywów do Iranu w 2025 roku. To gigantyczne uderzenie w infrastrukturę.

Kryptowaluty — broń obosieczna

Paradoks polega na tym, że ten sam system, który stał się bronią państwa, był też deską ratunkową dla milionów zwykłych Irańczyków. W obliczu spadku riala o blisko 90 procent od 2018 roku i inflacji rzędu 40-50 procent, obywatele masowo uciekali do Bitcoina i stablecoinów, by chronić oszczędności.

Teraz ci sami ludzie mogą stracić dostęp do kluczowej linii życia. Dla nich kryptowaluty były jedynym skutecznym sposobem ochrony przed załamaniem systemu bankowego.

Tymczasem według ustaleń agencji Reuters, Nobitex kontrolowany jest przez dwóch braci z rodziny Kharrazi – jednej z najpotężniejszych dynastii Republiki Islamskiej, mającej bliskie powiązania z nowym najwyższym przywódcą. Giełda stanowczo odrzuca te zarzuty, zaprzeczając bezpośrednim powiązaniom z rządem.

Rynek drży, a dyplomacja milczy

To prowadzi do kluczowego pytania, które elektryzuje globalnych inwestorów: Czy to właśnie te działania zepchnęły Bitcoina poniżej poziomu 60 tysięcy dolarów w minionym tygodniu? Ogłoszenie przejęcia miliarda dolarów w aktywach działa na rynek jak silny bodziec strachu.

Na arenie międzynarodowej sankcje zostały ogłoszone w momencie, gdy Iran zapowiedział zawieszenie komunikacji z USA w odpowiedzi na nasilenie działań militarnych Izraela w Libanie. Prezydent Trump ogłosił później, że przywódcy Izraela i Hezbollahu zgodzili się wstrzymać walki, choć izraelska armia nadal prowadzi ostrzał.

Równolegle w Waszyngtonie rozpoczęły się kolejne negocjacje pokojowe z udziałem dyplomatów Izraela i Libanu. Jednak gospodarcza wojna z Iranem zdaje się toczyć własnym, coraz bardziej zaostrzonym rytmem.

Nowy front sankcji jest otwarty. Czy uderzenie w cyfrowe portfele okaże się skuteczniejsze niż dekady tradycyjnych restrykcji? Milion Irańczyków, którzy polegali na kryptowalutach, i globalni inwestorzy obserwujący spadki na rynku, czekają na odpowiedź.

Źródło: CNN, Comparic.pl

Czy pracodawcy w Polsce zawierają tajne porozumienia, żeby nie podkupywać sobie pracowników? Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie ma co do tego wątpliwości i z całą stanowczością rusza do walki z tymi praktykami. Najnowsze doniesienia pokazują, że sprawa jest dużo szersza, niż się wydawało.

Nowe tropy na Dolnym Śląsku: przeszukania w pięciu spółkach

Prezes UOKiK wszczął właśnie postępowanie wyjaśniające dotyczące podejrzenia niedozwolonych porozumień na rynku pracy przez przedsiębiorstwa działające na terenie województwa dolnośląskiego. To zupełnie nowa, odrębna sprawa!

W ramach działań, za zgodą sądu i przy wsparciu policji, przeprowadzono przeszukania w siedzibach spółek z powiatu bolesławieckiego i Wrocławia. Chodzi o: Toyota Boshoku Poland, Toyota Boshoku Europe, Bader Polska, Gerresheimer Bolesławiec oraz Hoerbiger Automotive.

Urząd analizuje, czy przedsiębiorcy mogli uzgadniać wysokość wynagrodzeń, benefity, a także zawierać porozumienia o niezatrudnianiu pracowników konkurencyjnych firm. Podejrzenia dotyczą podmiotów z różnych branż: produkcji przemysłowej, motoryzacyjnej, farmaceutycznej i logistycznej.

„Przedsiębiorcy działający na lokalnym rynku mają dostęp do tej samej puli pracowników i rywalizują o nich. Dlatego wspólne ustalenia, które mają uniemożliwić lub utrudnić zmianę pracodawcy, stanowią ograniczenie konkurencji na rynku” – powiedział prezes UOKiK Tomasz Chróstny.

A co z głośną sprawą Dino Polska? Tam zarzuty są już konkretne

To nie są jedyne czynności Urzędu. W innym, zaawansowanym już postępowaniu, UOKiK postawił zarzuty zmowy spółce Dino Polska oraz czterem przewoźnikom: Euro Finannce, Jar-Trans, Martrans Logistics i Mati-Trans. Zarzuty otrzymało też pięciu menedżerów – trzech z Dino oraz po jednym z firm Martrans i Mati-Trans.

Na czym miała polegać zmowa? Firmy transportowe obsługujące centra dystrybucyjne Dino mogły umówić się, że nie będą zatrudniać kierowców pracujących u innych uczestników porozumienia. Istniał trzymiesięczny „okres karencji”, w trakcie którego kierowca nie mógł przejść do innego przewoźnika obsługującego sieć Dino.

Kary są realne: nawet 10% obrotu firmy i 2 mln zł dla menedżera

Dlaczego Urząd tak zaciekle walczy z tymi praktykami? Bo to tzw. „no-poach agreements” – porozumienia o niepodbieraniu pracowników. Bezpośrednio uderzają w konkurencję o wynagrodzenia. W efekcie pensje mogą być niższe lub rosnąć wolniej. Pracownicy tracą możliwość swobodnej zmiany pracy.

Konsekwencje są bardzo dotkliwe. Za udział w takiej zmowie przedsiębiorcy grozi kara do 10% rocznego obrotu. Menedżerom odpowiedzialnym za zawarcie ustaleń grozi grzywna do 2 mln zł.

To dopiero początek? UOKiK patrzy też na inne sieci

Sprawa Dino i przewoźników wpisuje się w szerszą aktywność UOKiK. Obecnie Urząd prowadzi też postępowanie przeciwko Jeronimo Martins Polska (właściciel sieci Biedronka) i współpracującym z nią przewoźnikom. Toczy się również postępowanie wyjaśniające dotyczące praktyk sieci Lidl i jej kontrahentów.

Postępowanie na Dolnym Śląsku jest na razie wyjaśniające i toczy się „w sprawie”, a nie przeciwko konkretnym firmom. Jeśli dowody potwierdzą podejrzenia, UOKiK wszcznie formalne postępowanie antymonopolowe. Jedno jest pewne – Urząd nie odpuszcza i daje jasny sygnał: zmowy na rynku pracy nie ujdą płazem.

Niemiecka gospodarka, największa w Europie, dostaje ostatnio solidny cios. Z jednej strony kurczą się zapasy kluczowych półproduktów, z drugiej – dramatycznie spada popyt na niemieckie towary. Najnowsze dane i analizy wskazują, że kryzys na Bliskim Wschodzie odciska coraz głębsze piętno na przemyśle u naszych zachodnich sąsiadów, a to może mieć bezpośrednie konsekwencje dla polskich eksporterów.

15,9% firm z „wąskimi gardłami”

Instytut Ifo w Monachium opublikował majowe badanie, z którego wynika, że odsetek przedsiębiorstw przemysłowych zgłaszających niedobory półproduktów wzrósł do 15,9% – w kwietniu było to 13,8%. Przyczyną są zakłócenia w globalnych łańcuchach dostaw wywołane konfliktem na Bliskim Wschodzie, w szczególności blokada cieśniny Ormuz, która utrudnia transport ropy naftowej i produktów ropopochodnych.

Klaus Wohlrabe, szef badań Ifo, cytowany przez „Handelsblatt”, nie kryje zaniepokojenia:

„Łańcuchy dostaw pozostają napięte. W szczególności sektory o wysokim zapotrzebowaniu na półprodukty ropopochodne i energochłonne odczuwają skutki napięć geopolitycznych.”

Wohlrabe dodaje, że liczba firm zgłaszających braki jest niepokojąco wysoka i ostrzega: „Jest całkiem możliwe, że kilka firm będzie musiało ograniczyć produkcję w wyniku niedoborów.”

Chemia, guma, elektryka – najbardziej poszkodowane

Dane Ifo pokazują ogromne zróżnicowanie między sektorami. Najgorzej jest w branży chemicznej, gdzie niedobory materiałów zgłasza ponad 30% firm. Niemal co czwarta firma (dokładnie 23,7%) w branży wyrobów gumowych i plastikowych ma problemy z dostawami. W przemyśle elektrycznym odsetek sięga 25% (co czwarta firma).

Na tym tle stosunkowo dobrze radzi sobie motoryzacja, gdzie tylko 10% przedsiębiorstw narzeka na braki. Sektory konsumenckie, takie jak produkcja żywności (6,9%) czy napojów (0%), pozostają na razie praktycznie nietknięte przez problemy z zaopatrzeniem.

Zamówienia w dół – gwałtownie, i to bardziej niż prognozowano

Do obrazu narastających problemów logistycznych dochodzą fatalne dane o popycie. W poniedziałek niemiecki urząd statystyczny poinformował, że w kwietniu wielkość zamówień w przemyśle spadła o 3,8% w porównaniu z poprzednim miesiącem. Ekonomiści prognozowali spadek o około 2%, więc rzeczywistość okazała się znacznie gorsza. Marcowy wzrost zamówień został jednocześnie zrewidowany w dół – z 5% na 4,5%.

Za spadek odpowiadają głównie kontrahenci zagraniczni: zamówienia z zagranicy skurczyły się o 4,2%, a w strefie euro aż o 11,1%. Pozytywnie wypadły jedynie rynki spoza eurolandu, gdzie odnotowano wzrost o 0,8%. Zamówienia krajowe spadły o 2,9%.

Groźba recesji w drugim kwartale

Ralph Solveen, starszy ekonomista w Commerzbanku, cytowany przez Reutersa, ocenia, że niepewność związana z przyszłym rozwojem sytuacji na Bliskim Wschodzie prawdopodobnie będzie nadal hamować popyt na niemieckie dobra. Jego zdaniem niemiecka gospodarka skurczy się w drugim kwartale. To pesymistyczna prognoza, która może odbić się na całej Europie Środkowej.

Co to oznacza dla Polski?

Niemcy są największym partnerem handlowym Polski – odpowiadają za największą część naszego eksportu i importu. Wiele polskich firm jest bezpośrednio włączonych w niemieckie łańcuchy dostaw: dostarczają komponenty, półprodukty i usługi dla niemieckich producentów, zwłaszcza w branży motoryzacyjnej i przemyśle maszynowym. Gdy niemiecka gospodarka zwalnia, automatycznie spada popyt na polskie towary, co może przełożyć się na niższe przychody firm, redukcję zamówień, a w dłuższej perspektywie – na problemy z zatrudnieniem.

Oba zjawiska – braki materiałowe i spadek popytu – łączą się w niebezpieczną pętlę. Firmy, które mają problem z dostępem do półproduktów, nie są w stanie realizować zamówień, co dodatkowo pogłębia spadek produkcji. Jeśli konflikt na Bliskim Wschodzie nie wygaśnie, niemiecki przemysł może stanąć przed poważną próbą, a konsekwencje odczujemy również nad Wisłą.

Podsumowując: majowe badanie Ifo i kwietniowe dane o zamówieniach to dwa sygnały ostrzegawcze. Niemiecki przemysł zmaga się z niedoborami w kluczowych sektorach (chemia, guma, elektronika) oraz z gwałtownym spadkiem zamówień – szczególnie z eurolandu. Analitycy obawiają się recesji w drugim kwartale. Dla Polski, której gospodarka jest silnie powiązana z niemiecką, to bardzo niepokojące informacje. Najbliższe tygodnie pokażą, czy łańcuchy dostaw odżyją, czy czeka nas dłuższa stagnacja u naszego głównego partnera handlowego.

Rosyjska ofensywa dronów przeciwko ukraińskiej infrastrukturze portowej nie zwalnia tempa. Kolejne noce przynoszą nowe raporty o zniszczeniach w kluczowych obiektach jednego z największych graczy na rynku zbożowym. Jak wygląda sytuacja spółki notowanej na GPW?

Terminal w Chornomorsku uszkodzony

Kernel Holding S.A. potwierdził, że jego terminal w porcie Chornomorsk uległ uszkodzeniu w wyniku ataku dronów na obwód odeski w nocy z 4 na 5 czerwca 2026 roku.

Spółka wskazuje w oficjalnym komunikacie ESPI, że uszkodzeniu uległa infrastruktura do magazynowania i przeładunku zboża, co spowodowało rozsypanie się ziarna i zakłóciło działanie terminalu. Poważne straty odnotowano również w pomocniczych pomieszczeniach magazynowych.

„The Company is currently conducting cleanup operations and assessing the extent of the damage and related losses. The full operational impact of the attack remains uncertain at this stage,”

Ale to nie koniec złych wiadomości. Trzy dni później spółka opublikowała kolejny, jeszcze bardziej alarmujący raport.

Powtórzone ataki: pożar i zniszczony nabrzeże

W nocy z 5 na 6 czerwca i z 6 na 7 czerwca 2026 doszło do kolejnych uderzeń w infrastrukturę portową spółki w obwodzie odeskim.

Tym razem bezpośrednie trafienie drona w magazyn śruty roślinnej wywołało pożar, który doprowadził do częściowej utraty zapasów. Inny dron uderzył w ścianę nabrzeża (keję), co wymaga dodatkowych napraw.

Na szczęście, jak podaje Kernel Holding, nie odnotowano ofiar śmiertelnych wśród personelu.

Powtarzające się uderzenia napinają logistykę

Spółka nie ukrywa, że sytuacja jest poważna. W komunikacie z 8 czerwca czytamy:

„Repeated attacks continue to strain logistics and storage capacity.”

Cały operacyjny i finansowy wpływ tych ataków pozostaje w trakcie oceny. Kluczowe pytanie brzmi: jak długo potrwa odbudowa i przywrócenie pełnej przepustowości terminalu?

W pierwszym raporcie spółka ostrzegała, że uszkodzenia „may have an adverse effect on the terminal’s grain handling capacity and disrupt normal operations during the recovery period„. Teraz, po kolejnych uderzeniach, presja na logistykę i moce magazynowe jest jeszcze większa.

Co dalej z notowaniami Kernel Holding?

Spółka zarejestrowana w Luksemburgu (adres: Boulevard Joseph II 8A, L-1840 Luxembourg) jest istotnym graczem sektora spożywczego na GPW. Inwestorzy z niepokojem obserwują rozwój sytuacji, a pełny obraz strat finansowych dopiero się wyklaruje.

Zboże jest kluczowym towarem eksportowym Ukrainy, a uszkodzenia w portach bezpośrednio przekładają się na globalne łańcuchy dostaw i ceny. Dalsze ataki mogą oznaczać kolejne wzrosty niepewności na rynku.

Kernel Holding zapewnia, że na bieżąco ocenia sytuację. Na razie trwają operacje porządkowe i naprawcze. Będziemy śledzić kolejne komunikaty ESPI.

Informacje na podstawie oficjalnych komunikatów ESPI opublikowanych przez Kernel Holding S.A. w serwisie Parkiet.