Blog

Czy w najbliższych tygodniach czeka nas koniec rządowego wsparcia dla cen paliw? Wszystko wskazuje na to, że nie – a wręcz przeciwnie. Minister finansów Andrzej Domański zasugerował przedłużenie programu „Ceny Paliwa Niżej” na okres majówki.

Program CPN ma przetrwać majówkę

Podczas Europejskiego Kongresu Gospodarczego w Katowicach minister Domański był wyraźnie optymistyczny. — Jestem przekonany, że w trakcie majówki 'CPN’ będzie obowiązywał — powiedział szef resortu finansów i gospodarki.

Szef resortu zaznaczył, że ministerstwo jest technicznie przygotowane do kontynuacji regulacji. Zapytany o scenariusz długotrwałego konfliktu na Bliskim Wschodzie, Domański zadeklarował bieżącą analizę sytuacji.

Program, wprowadzony 31 marca, opiera się na dwóch filarach:

• Obniżony VAT na paliwa z 23% do 8%.
• Obniżona akcyza do 29 groszy za litr benzyny i 28 groszy za litr oleju napędowego – czyli do minimalnych stawek dopuszczonych przez Unię Europejską.

Co ważne, oba rozporządzenia zachowują moc prawną do końca kwietnia 2026 roku, więc rząd ma prawną furtkę do przedłużania działań.

Niepewna sytuacja międzynarodowa kluczowym czynnikiem

Decyzja o ewentualnym wygaszaniu programu w ogóle nie jest jeszcze na stole. Kilka dni wcześniej minister energii Miłosz Motyka jasno stwierdził, że w najbliższych dniach i tygodniach rząd nie przewiduje wygaszania wsparcia.

„Bo sytuacja międzynarodowa nie uspokaja się i nie widać, by miała się uspokoić do tego czasu, a ona będzie główną determinantą naszego programu” – powiedział Miłosz Motyka podczas briefingu prasowego.

Rząd wskazuje wyraźny warunek, który musiałby zostać spełniony, aby w ogóle zacząć analizować koniec tarczy. Byłby to spadek cen paliw w hurcie do poziomów sprzed wybuchu wojny. Tylko wtedy mechanizm stałby się zbędny.

Co jeszcze szykuje rząd?

Oprócz przedłużenia taniego paliwa, ministerstwo pracuje nad dwoma dodatkowymi elementami.

Po pierwsze, podatek od nadmiarowych zysków koncernów paliwowych jest nadal „intensywnie dyskutowany”. Minister Domański przyznał, że marże na rynku spadły, ale rząd podtrzymuje zamiar wyjścia z projektem w tej sprawie. Założenia regulacji mają być gotowe do końca kwietnia 2026 roku.

Po drugie, minister Motyka podkreślił, że gdyby doszło do wygaszania programu, proces ten byłby stopniowy. Mechanizm ceny maksymalnej jest powiązany z obniżonym VAT-em, co daje rządowi jasne narzędzia do ewentualnego wycofywania się z pomocy.

Jak działa mechanizm CPN?

Dla przypomnienia, maksymalna cena detaliczna paliw jest ustalana każdego dnia roboczego przez ministra energii. Algorytm uwzględnia:

1. Średnią arytmetyczną cen hurtowych z poprzedniego dnia od pięciu największych graczy.
2. Podatek akcyzowy.
3. Opłatę paliwową.
4. Stałą marżę sprzedażową w wysokości 0,30 zł za litr.
5. Podatek VAT.

Według wyliczeń Ministerstwa Finansów, koszt obniżki VAT na paliwa to około 930 mln zł, a obniżki akcyzy około 750 mln zł za okres od 30 marca do 30 kwietnia.

Podsumowując, kierowcy mogą odetchnąć z ulgą. Wszystkie sygnały z rządu wskazują, że tanie paliwo na stacjach nie zniknie z dnia na dzień, a program CPN ma duże szanse towarzyszyć nam także podczas majowych wyjazdów.

Czy jeden atak może w ciągu weekendu wstrząsnąć fundamentami całego ekosystemu zdecentralizowanych finansów? Miniony weekend 18-20 kwietnia 2026 roku przyniósł odpowiedź, która zatrzęsła rynkiem kryptowalut. Świat DeFi przeżył jeden z najbardziej dramatycznych kryzysów w swojej historii, a wszystko zaczęło się od ataku na stosunkowo niszowy protokół Kelp DAO.

Jak upadek jednego protokołu sparaliżował cały rynek?

Atak był precyzyjnie zaplanowany. Hakerzy ukradli 116 500 tokenów Kelp DAO Restaked ETH (rsETH) o łącznej wartości około 293 milionów dolarów, wykorzystując most oparty na technologii LayerZero. Kluczowe było to, że emisja nie była zabezpieczona żadnym depozytem ETH.

Skradzione tokeny posłużyły następnie jako zabezpieczenie w protokole Aave v3, gdzie napastnicy zaciągnęli pożyczki w tokenizowanym Etherze. W efekcie w Aave powstał „zły dług” o wartości około 195-196 milionów dolarów – należności, których odzyskanie jest co najmniej wątpliwe.

Se robaron USD 292M de Kelp DAO.
Es el hack más grande de DeFi en lo que va del 2026.
AAVE, Spark, Fluid, Lido y Ethena tuvieron que freezar contratos de emergencia.

Efekt domina, który zamroził miliardy

Skutki okazały się nieproporcjonalnie rozległe. Całkowita wartość zablokowana (TVL) w Aave – największym protokole pożyczkowym DeFi – spadła z około 26,4 miliarda dolarów do 18,6-20 miliardów dolarów w ciągu weekendu. To utrata niemal 8 miliardów dolarów w niecałe dwie doby.

Token AAVE stracił ponad 20% swojej wartości, osuwając się z poziomu 115 dolarów w sobotę do 89,5 dolarów 24 godziny później. Wśród największych „wielorybów” wycofujących środki znalazły się giełda MEXC oraz fundusz Abraxas Capital, wypłacając odpowiednio 431 milionów i 392 miliony dolarów.

We are closely monitoring the situation with the KelpDAO hack.
Please be assured: Grvt funds are NOT affected.
As a precautionary measure, we have withdrawn all TVL from Aave.
Funds are safe. 🔒

Ale to nie koniec. Pule pożyczkowe Aave v3 dla USDT i USDC osiągnęły 100% wykorzystania, co oznacza, że stablecoiny o wartości ponad 5,1 miliarda dolarów zostały faktycznie zamrożone. W momencie pisania artykułu z puli USDT o wartości 2,87 miliarda dolarów dostępne do natychmiastowej wypłaty były dosłownie 2 540 dolarów.

Panika rozlewa się na cały ekosystem

Mechanizm kryzysu opisał Josu San Martin: „Deponenci ETH nie mogą wypłacić ETH, więc pożyczają stablecoiny, żeby ‘wypłacić’ środki. Teraz deponenci stablecoinów też nie mogą wypłacić, więc pewnie pożyczają inne aktywa… To pełna panika w AAVE”.

Kryzys nie ograniczył się do Aave. Kilka sieci i protokołów powiązanych z rsETH lub mostem LayerZero – w tym Curve Finance, emitent stablecoinów Ethena oraz Wrapped Bitcoin od BitGo – wstrzymało korzystanie z mostu. Panika wywołała masowe wypłaty nawet z protokołów na Solanie. Całkowity TVL całego ekosystemu DeFi skurczył się o 10 miliardów dolarów ze 99 do 89 miliardów.

Czy system bezpieczeństwa Aave zdał egzamin?

Aave zareagowało, zamrażając rynki rsETH w wersjach v3 i v4, a następnie wstrzymując transakcje wETH w sieciach Ethereum, Arbitrum, Base, Mantle i Linea. Protokół poinformował, że rsETH w sieci głównej Ethereum pozostaje w pełni zabezpieczony aktywami bazowymi.

Update on rsETH incident:
According to our analysis, rsETH on Ethereum mainnet is fully backed.
Out of an abundance of caution, rsETH remains frozen across Aave V3 and V4 and exposure to the incident is capped.

Incydent stał się pierwszym poważnym testem dla modelu bezpieczeństwa „Umbrella”, wdrożonego przez Aave w czerwcu 2025 roku. Kontekst zarządczy sprawia, że sytuacja jest jeszcze bardziej niepokojąca. Zaledwie kilkanaście dni przed atakiem, 6 kwietnia, Aave zakończyło współpracę z Chaos Labs, swoim najdłużej działającym dostawcą usług zarządzania ryzykiem.

Chaos holds a simple principle: we only put our name on work we fully believe in.
Principles matter when they cost you something.
Today it’s costing us $5 million.

Rozmowy z hakerami i głębszy problem

Na osobliwość sytuacji zwraca uwagę fakt, że do rozmowy z hakerami włączył się sam Justin Sun, twórca sieci TRON, zwracając się bezpośrednio do sprawców: „OK – haker Kelpdao, ile chcesz? Po prostu pogadajmy. Z pomocą KelpDAO, oczywiście. Po prostu nie warto poświęcać zarówno Aave, jak i KelpDAO”.

Komentator Crypto Kakarot ujął dramatyzm chwili: „Aave jest kręgosłupem świata DeFi… Ale teraz, gdy Aave zawiódł i istnieje ryzyko zarażenia. To pokazuje kruchość całego systemu”.

Ekosystem DeFi stoi przed dylematem, którego nie da się rozwiązać za pomocą kolejnej aktualizacji kodu. Wzajemne powiązania protokołów, będące fundamentem ich wartości, okazują się w momentach kryzysu wektorem błyskawicznego przenoszenia zarazy. To największy hack w DeFi w roku 2026, a rok dopiero się zaczyna.

Co by się stało z polską gospodarką, gdyby nagle zabrakło setek tysięcy ukraińskich pracowników? To pytanie, które zadali sobie ekonomiści z Panelu Ekonomistów „Rzeczpospolitej” i „Parkietu”, a ich odpowiedzi są zaskakująco spokojne.

Hipoteza, która niepokoi

Scenariusz jest prosty: pokój w Ukrainie, a po nim masowy wyjazd Ukraińców z Polski. Z taką tezą zgodziło się 11 spośród 20 ankietowanych ekonomistów. Prof. Andrzej Cieślik z UW ostrzega, że masowe powroty „mogą doprowadzić do istotnego spadku PKB i ograniczenia działalności gospodarczej w Polsce”.

Ale tu pojawia się pierwszy haczyk. „Na razie perspektywa końca wojny jest dosyć odległa” – zauważa profesor. I w tym zdaniu kryje się klucz do całej dyskusji.

„Bezcenni pracownicy”, ale exodus nierealny?

„Ukraińcy na polskim rynku pracy to bezcenni pracownicy. Jednakże scenariusz masowego powrotu Ukraińców jest pod każdym możliwym względem nierealistyczny” – ocenia dr hab. Łukasz Goczek z UW.

Dlaczego? Powodów jest kilka. Po pierwsze, nic nie zapowiada szybkiego końca wojny. Po drugie, nawet gdyby pokój nastał, historia Rosji nie napawa optymizmem co do jego trwałości. Po trzecie – i to chyba najważniejsze – różnice w płacach i możliwościach między Polską a Ukrainą są olbrzymie.

Dr Goczek przewiduje raczej wymianę pracowników niż exodus: „W miejsce części kobiet, które wrócą do domu, przyjadą mężczyźni, którzy mają obecnie ograniczone możliwości przyjazdu ze względu na służbę wojskową”.

Co mówią badania i liczby?

Zgodnie z badaniem Narodowego Banku Polski, tylko 14% uchodźców i 6% imigrantów przedwojennych jasno deklaruje powrót do Ukrainy po zawarciu pokoju. Co ciekawe, 13% uchodźców i 9% imigrantów przedwojennych twierdzi wręcz, że wtedy zostanie w Polsce dłużej.

Ale są też inne dane. Raport Polskiego Instytutu Ekonomicznego z 2025 roku sugeruje, że tylko dla 40% Ukraińców w Polsce pozostanie nad Wisłą jest wysoce prawdopodobne. Autorzy piszą o „niskim i bardzo niskim prawdopodobieństwie”, że około 650 tys. pracujących imigrantów pozostanie na naszym rynku pracy.

Gospodarcze liczby, które robią wrażenie

Z danych ZUS wynika, że mamy w Polsce niemal 860 tys. ubezpieczonych osób z obywatelstwem ukraińskim. GUS podaje około 770 tys. pracujących obywateli Ukrainy. Ekonomiści BNP Paribas Bank Polska szacują, że łącznie może to być ponad milion osób, co odpowiada około 6% ogółu pracujących.

A teraz hipotetyczny szok. Ekonomiści mBanku policzyli, co by się stało, gdyby z dnia na dzień zniknęło 500 tys. ukraińskich pracowników. Wyniki?

• Spadek PKB o 0,8 pkt proc. w krótkim okresie
• W latach 2027-2030 wzrost gospodarczy średnio o 0,2 pkt proc. niższy
• Wzrost inflacji o 0,5-0,6 pkt proc. rocznie
• Wyższe stopy procentowe o 0,25-0,50 pkt proc.

„Przyjęta liczba 500 tys. wzięła się stąd, że wrzucając do modelu cokolwiek mniejszego bylibyśmy zmuszeni pokazać, że zmiana jest ledwo widoczna na wykresach” – wyjaśnia dr Marcin Mazurek, główny ekonomista mBanku, cytowany przez „Rzeczpospolitą”.

I tu dochodzimy do sedna. Nawet przy tak drastycznym założeniu efekty nie są „wstrząsające”. „Przynajmniej modelowo to pokazuje, że odporność polskiej gospodarki jest całkiem niezła” – zauważa ekonomista.

Dlaczego exodus jest mało prawdopodobny?

Dr Mazurek, podobnie jak inni eksperci, nie wierzy w masowy powrót. Jego argumenty?

1. Coraz więcej Ukraińców deklaruje brak chęci wyjazdu, nawet po wojnie
2. Część osób z frontu może dołączyć do rodzin już w Polsce
3. Obawa przed „drugą rundą” konfliktu z Rosją
4. Polska funkcjonuje na zupełnie innym poziomie jakości instytucji niż Ukraina

Dr Paweł Strzelecki ze Szkoły Głównej Handlowej dodaje: „Generalnie zawarcie pokoju ma niewielkie szanse, by coś zmienić od razu. Paradoksalnie może ułatwiać przyjazdy do Polski mężczyznom (łącznie z rodzinami), którzy nie będą już podlegać poborowi”.

Ostateczny werdykt ekonomistów

Spośród 20 uczestników Panelu Ekonomistów, 6 było przeciw tezie o realnym wyzwaniu masowego wyjazdu, a 3 nie miało zdania. To pokazuje, że środowisko jest podzielone, ale większość widzi zagrożenie.

Jednak kluczowy wydaje się inny głos. Ekonomiści Banku Millennium przypominają: „Zakończenie wojny w Ukrainie byłoby silnie pozytywnym impulsem dla światowej gospodarki, na czym niewątpliwie skorzystałaby także Polska”.

Czyli nawet jeśli część Ukraińców wróciłaby do domu, pokój przyniósłby korzyści, które mogłyby zrównoważyć ewentualne straty. A na masowy exodus, zdaniem większości ekspertów, i tak nie ma co liczyć.

Czy jeden dzień może zmienić wszystko dla dolara i globalnych rynków? 21 kwietnia 2026 roku Kevin Warsh, wybrany przez Donalda Trumpa następca szefa Rezerwy Federalnej, stanie przed senacką komisją. To nie tylko formalność – to kluczowy moment, który może wyznaczyć kierunek amerykańskiej polityki pieniężnej na lata i wstrząsnąć kursem EUR/USD.

Nowa era Fed nadchodzi

Druga kadencja obecnego przewodniczącego Fed kończy się 15 maja 2026 r., a na jego miejsce ma wejść właśnie Kevin Warsh. Trump wybrał go, aby dokończył cykl obniżek stóp procentowych. Ale tu pojawia się główna zagadka.

Warsh ma opinię jastrzębia – zwolennika restrykcyjnej polityki i dyscypliny finansów publicznych. Jego biografia to połączenie Wall Street (Morgan Stanley), polityki (doradca Busha) i bankowości centralnej (najmłodszy gubernator Fed w historii). Rynek drży, zastanawiając się, czy nowy szef będzie „człowiekiem Trumpa” realizującym tani pieniądz, czy powróci do swoich twardych korzeni.

Ta niepewność sprawia, że każda jego wypowiedź przed oficjalnym przejęciem sterów 15 maja jest analizowana pod kątem przyszłego kursu dolara.

Gigantyczny bilans pod lupą

Dziś przesłuchanie w Senacie będzie w dużej mierze dotyczyło jednego: bilansu Fed. Na 15 kwietnia 2026 aktywa banku centralnego wynosiły kolosalne 6,71 bln USD. W tym 4,41 bln USD w obligacjach skarbowych i niemal 2,00 bln USD w agencyjnych papierach MBS (hipotecznych).

Warsh jest znanym krytykiem tego rozdmuchanego portfela i programu luzowania ilościowego (QE). W ubiegłorocznym wystąpieniu mówił wprost, że tak rozbudowany bilans to symbol zbyt dużego wpływu banku centralnego na gospodarkę. Jego wizja to „mały Fed” – mniejszy bilans i koniec nieograniczonego dodruku pieniądza.

Ale jest haczyk. Według Stephena Mirana z marca 2026, sama ścieżka redukcji bilansu o 1-2 bln USD, wymagająca zmian regulacyjnych, mogłaby zająć nawet kilka lat.

Dwa oblicza polityki: stopy w dół, bilans w dół?

Tu pojawia się paradoks, który może zdezorientować rynki. Z jednej strony Warsh może obniżać stopy procentowe (na życzenie Trumpa), a z drugiej – agresywnie zmniejszać bilans Fed. To połączenie mogłoby stworzyć unikalną mieszankę: niższe krótkoterminowe stopy, ale wyższe długoterminowe rentowności obligacji.

Reuters pisał już w lutym, że inwestorzy zaczęli wyceniać bardziej stromą krzywą dochodowości, spodziewając się mniejszego popytu Fed na dług.

Co to oznacza dla dolara i euro?

To miliardowe pytanie. Jeśli rynek uwierzy, że Warsh będzie „gołębi” i skupi się na obniżkach stóp, dolar może stracić na atrakcyjności. Niektórzy spekulują nawet o przebiciu przez EUR/USD bariery 1,20. Niższe stopy w USA sprawiają, że dolar staje się mniej atrakcyjny dla inwestorów szukających zysku z odsetek.

Jednak jego jastrzębia natura i chęć redukcji bilansu mogą działać w przeciwnym kierunku, wspierając dolara w dłuższym terminie. To właśnie ta niepewność napędza dzisiejsze napięcie.

Na co patrzeć dziś i później?

Podczas przesłuchania inwestorzy będą nasłuchiwać nie tylko ogólnych deklaracji, ale konkretów: czy Warsh zaakceptuje obecny poziom rezerw bankowych (około 2,98 bln USD), czy będzie chciał szybciej zmniejszać podaż płynności? Jak patrzy na agencyjne papiery MBS – czy zadowoli się ich pasywnym spływem, czy będzie chciał je aktywnie sprzedawać?

Po przesłuchaniu warto śledzić kolejne harmonogramy zakupów Nowojorskiego Fed po 13 maja oraz tygodniowe dane o rezerwach. To one pokażą, czy chodzi tylko o wygaszenie tymczasowego „pomostu płynnościowego”, czy o początek prawdziwej redukcji giganta.

Jeden dzień, jedna wypowiedź. W świecie finansów to często wystarczy, by nadać ton na kolejne miesiące. Wszystkie oczy są zwrócone na Waszyngton.

Czy wyobrażasz sobie kupno kryptowaluty za pomocą jednej wiadomości tekstowej? To już nie science fiction, a rzeczywistość, która wybuchła w sieci po jednym, tajemniczym wpisie.

15 kwietnia 2026 roku oficjalne konto Solany na platformie X opublikowało jeden wyraz: „XRP”. Dołączona była czterosekundowa animacja. Bez kontekstu, bez wyjaśnień. W ciągu kilku godzin post zebrał miliony wyświetleń i setki odpowiedzi, stając się jednym z najczęściej omawianych wydarzeń w świecie krypto w tym roku.

XRP pic.twitter.com/PEqNUf1H4S

— Solana (@solana) April 15, 2026

Czy to był tylko wiralowy żart?

Konto Solany nie zostawiło sprawy przypadkowi. Kolejne odpowiedzi w wątku zawierały frazy takie jak „czas przełączyć przełącznik” oraz kluczowe: „podpisaliśmy 589 umów o zachowaniu poufności„.

I tu jest haczyk! Liczba 589 to wieloletni mem w kręgach społeczności XRP. Jej użycie przez Solanę natychmiast zelektryzowało obie grupy. Do zabawy dołączyły główne projekty z ekosystemu Solany, jak Phantom i Raydium, oraz konta związane z XRP.

Efekt? Dwie z najbardziej lojalnych społeczności w świecie krypto spotkały się w jednym, chaotycznym, a zarazem entuzjastycznym wątku. Mimo tej euforii, żadne formalne partnerstwo ani integracja nie zostały ogłoszone. Całe wydarzenie wyglądało na precyzyjnie zaplanowane ćwiczenie z wiralowego angażowania.

Ale tu pojawia się prawdziwa rewolucja.

XRP na Solanie? To już działa!

Okazuje się, że za wiralowym wpisem kryje się konkretna, technologiczna zmiana. Punktem wyjścia jest tzw. bridging, czyli przeniesienie tokena XRP na blockchain Solany. Proces ten odbył się 17 kwietnia dzięki współpracy protokołu interoperacyjności omnichain LayerZero oraz instytucjonalnego powiernika Hex Trust.

Na Solanie XRP funkcjonuje jako token SPL pod nazwą wXRP (wrapped XRP). To kluczowe, ponieważ token zachowuje się jak natywny token sieci Solana, co sprawia, że jest w pełni kompatybilny z każdą zdecentralizowaną giełdą oraz inteligentnym kontraktem działającym w tej sieci.

A teraz najlepsze.

Kup XRP przez WhatsApp. Naprawdę.

Efekty integracji były widoczne niemal natychmiast. Użytkownik serwisu X o pseudonimie @sol_nxxn opublikował zrzut ekranu pokazujący udaną wymianę 0,1 SOL na około 5,99 wXRP przeprowadzoną bezpośrednio przez WhatsAppa.

I just bought XRP on Solana through WhatsApp

Solana is officially ready for boomers pic.twitter.com/0D3F1myt4R

— nxxn (@sol_nxxn) April 19, 2026

Jego komentarz mówił sam za siebie: „Właśnie kupiłem XRP na Solanie przez WhatsAppa. Solana jest oficjalnie gotowa dla boomerów„.

Jak to w ogóle działa?

Za pozornie prostym doświadczeniem kryje się splot zaawansowanych technologii. Interfejs WhatsAppa obsługują boty handlowe wyposażone w interfejsy API agentów AI, zdolne do przetwarzania języka naturalnego.

Oznacza to, że użytkownik może po prostu wpisać komendę: „Kup wXRP za 0,1 SOL„, a bot samodzielnie przeanalizuje zamiar i skieruje transakcję przez agregator DEX na Solanie. Co najważniejsze, boty są powiązane z portfelem nienadzorowanym – pełną kontrolę nad środkami zachowuje użytkownik, a nie zewnętrzny podmiot.

Pojawienie się wXRP otwiera też dostęp do szerszego ekosystemu DeFi na Solanie. Token może być wykorzystywany w protokołach pożyczkowych, takich jak Kamino czy Marginfi, oraz na platformach takich jak Raydium i Orca.

Granica między komunikatorem a giełdą kryptowalut właśnie stała się znacznie mniej wyraźna. Transakcja, która wymagała wielu kroków, dziś sprowadza się do jednej wiadomości tekstowej. Czy to jest przyszłość masowej adopcji? Wygląda na to, że Solana i XRP właśnie pokazały, że tak.

Informacje pochodzą z analizy doniesień portalu Comparic.pl.

Czy jesteś gotowy zapłacić nawet 50 złotych za kilogram szparagów? Sezon na nowalijki w pełni, a ceny niektórych hitów przyprawiają o zawrót głowy. Ale nie wszędzie jest tak drogo – na rynku pojawiła się niespodzianka, która zmienia reguły gry.

Popyt większy niż podaż

Klienci chętnie sięgają po wiosenne warzywa, a sprzedawcy mają problem z nadążeniem za popytem. Jak podkreśla Maciej Kmera, cytowany przez portal bankier.pl, z rynku hurtowego w Broniszach warzywa „schodzą na pniu”. Skala zainteresowania jest tak duża, że hurtownicy musieli wprowadzić ograniczenia w sprzedaży, aby zapewnić dostęp do towaru większej liczbie sklepów.

„Popyt jest tak duży, że towar schodzi na pniu. Hurtownicy muszą reglamentować dostawy dla warzywniaków, aby każdy sprzedawca mógł otrzymać choć niewielką porcję towaru” – czytamy w raporcie.

Reglamentacja dostaw sprawia, że każdy sprzedawca otrzymuje jedynie niewielką partię produktów. Ale to nie jedyna ciekawostka na rynku.

Fioletowe szparagi królują, ale rzodkiewka tanieje

Największym hitem sezonu są szparagi fioletowe, których ceny w hurcie sięgają niemal 50 zł za kilogram. Popularniejsze odmiany — zielone i białe — kosztują obecnie od 30 do 40 zł. Za kilogram fioletowych szparagów trzeba zapłacić około 46 zł, natomiast popularniejsze odmiany kosztują ok. 35-40 zł za kilogram.

Ale jest też dobra wiadomość dla miłośników rzodkiewki. Na rynku pojawił się nagły wysyp krajowej produkcji.

„Sprawdził się koszmarny sen importerów włoskiej rzodkiewki, czyli nagły wysyp krajowego odpowiednika” – mówią handlowcy.

Dostępność polskiego towaru sprawiła, że ceny nieoczekiwanie spadły. Obecnie jest to około 2 zł za pęczek. Ta podaż wystarczyła do skutecznego wyparcia importu z Włoch. W efekcie importerzy wyprzedają włoską rzodkiewkę po cenach zakupu, czyli nawet po 1-1,5 zł za pęczek.

Maliny – luksus w małych opakowaniach

Wysokie ceny utrzymują się natomiast na rynku malin, które ekspert z rynku w Broniszach nazywa „luksusem w małych opakowaniach”. W hurcie kilogram malin kosztuje obecnie około 120-130 zł. Z tego powodu w większości miejsc owoce sprzedawane są w małych, papierowych opakowaniach po 125 gramów, za które w warzywniakach trzeba zapłacić około 20 zł.

Jeszcze więcej trzeba zapłacić za produkty szklarniowe. Pomidory malinowe osiągają ceny od 15 do 26 zł za kilogram, fasolka szparagowa nawet 65 zł, a maliny szklarniowe dochodzą do rekordowych 150 zł za kilogram.

W przypadku innych warzyw i owoców nadal dominują jednak zbiory z importu. Przykładem jest truskawka – sprzedawane są głównie owoce z Grecji, za około 11-13 zł za kilogram. Znacznie droższe są owoce krajowe z upraw szklarniowych, za które trzeba zapłacić około 35 zł za kilogram. Zdaniem sprzedawców sytuacja ta może się jednak zmienić już po weekendzie majowym, gdy do sprzedaży trafią truskawki z nieogrzewanych tuneli, których produkcja jest tańsza i prowadzona na większą skalę.

Pogoda i koszty energii windują ceny

Eksperci wskazują, że obecne stawki to efekt długiej zimy i chłodnego początku wiosny. Plantatorzy musieli intensywnie ogrzewać szklarnie, co przy wysokich cenach energii znacząco podniosło koszty produkcji.

Na wysokie ceny wpływa nie tylko duży popyt, ale także rosnące koszty produkcji. Rolnicy coraz częściej decydują się na uprawy pod tunelami, aby chronić plony przed przymrozkami, suszą i zmienną pogodą.

Wysokie ceny dotyczą również innych nowalijek. Pęczek rzodkiewek kosztuje od 3,50 do 6 zł, a zioła, takie jak koperek czy szczypiorek — od 2 do 5 zł za pęczek.

W efekcie konsumenci płacą więcej, ale — jak pokazuje rynek — nie zniechęca ich to do zakupów sezonowych warzyw. Czy w twoim koszyku też znalazły się te wiosenne specjały?

Czy po miesiącach nieustannego wzrostu cen w sklepach wreszcie nadeszła ulga? Najnowsze dane pokazują, że marzec przyniósł pierwsze, choć symboliczne, wyhamowanie wydatków na podstawowe produkty. To może być długo wyczekiwany sygnał dla polskich rodzin.

Koszyk zakupowy wreszcie tanieje

Po lutowym skoku, kiedy koszty rodzinnego koszyka podstawowych produktów okazały się o 100 zł wyższe niż w styczniu, marzec przyniósł zmianę. Marcowy zestaw analizowanych produktów dla czteroosobowej rodziny kosztował o 4,30 zł mniej niż w lutym. To symboliczny spadek o 0,21 proc. miesiąc do miesiąca.

Średnie dzienne wydatki czteroosobowej rodziny wynoszą teraz 68,08 zł – o 15 groszy mniej niż w lutym.

Eksperci zauważyli, że choć oszczędność jest niewielka, to odwrócenie trendu jest dla konsumentów ważnym i długo wyczekiwanym sygnałem ulgi.

Ile kosztuje utrzymanie rodziny 2+2?

W marcu 2026 roku koszt nabycia zestawu produktów niezbędnych do funkcjonowania przez 30 dni dla rodziny z dwójką dzieci wyniósł 2042,46 zł. Za identyczny koszyk produktów w marcu ubiegłego roku rodzina musiała zapłacić ponad 63 zł mniej. Oznacza to, że rok do roku ceny wzrosły 3,2 proc.

Ale tu pojawia się ciekawy paradoks. W ujęciu rocznym widać, że koszty utrzymania wzrosły, a siła nabywcza przykładowego 4-osobowego gospodarstwa rodziny uległa zmniejszeniu. Dlaczego? Mimo podwyżek płacy minimalnej, wzrost cen koszyka zakupowego był szybszy niż wzrost dochodów.

Co podrożało, a co staniało?

W koszyku podstawowych produktów najbardziej podrożała kawa mielona – o 21,9 proc. rok do roku. Na drugim miejscu uplasowała się wołowina ze wzrostem 21,5 proc. oraz jajka – 11,9 proc.

Staniało z kolei masło – o 22,8 proc. i cukier – 18,1 proc.

O tym, że koszyk zakupów w marcu nieznacznie staniał, zdecydowały obniżki w kategorii chemii domowej. Dla przykładu mleczko do czyszczenia, które w lutym zaskoczyło 60-procentowym skokiem ceny, w marcu potaniało o 35,45 proc., dzięki przywróceniu rabatów udzielanych przez sieci handlowe.

Autorzy raportu zwrócili też uwagę na ceny ziemniaków, które w marcu podrożały o 48,36 proc. Eksperci zauważyli, że wynika to z powrotu do rynkowej ceny po lutowych wojnach cenowych toczonych przez dyskonty. Mimo podwyżek miesiąc do miesiąca, w ujęciu rocznym ziemniaki są o 11 proc. tańsze.

To nie to samo co inflacja!

Analitycy UCE Research podkreślają, że podwyżki ceny koszyka badanych produktów nie są tożsame z inflacją, która jest obliczana przez GUS przy zastosowaniu innej metodologii. Według oficjalnych danych, wskaźnik inflacji konsumenckiej (CPI) dla całej gospodarki wyniósł w marcu 3 proc. w ujęciu rocznym.

„Indeks cen w sklepach detalicznych” przygotowany przez UCE Research, badający tysiące produktów na sklepowych półkach wykazał wzrost o 3,8 proc. rok do roku, przy czym wzrost cen samej żywności wyniósł 3,2 proc.

Również o 3,2 proc. podrożał koszyk produktów dla 4-osobowej rodziny, co jak zauważyli autorzy raportu, tylko nieznacznie przekraczało oficjalny poziom inflacji.

Co to oznacza dla Twojego portfela?

Marzec przyniósł pierwsze oznaki stabilizacji. Choć spadek cen koszyka zakupowego jest symboliczny, to ważne, że trend wzrostowy został zatrzymany. Wskaźnik obciążenia portfela podstawowymi zakupami dla rodziny 2+2 spadł w marcu miesiąc do miesiąca o 0,06 punktu procentowego do poziomu 23,17 proc.

To może być początek lepszego okresu dla domowych budżetów. Po miesiącach niepewności, każda, nawet najmniejsza, ulga w wydatkach jest na wagę złota. Teraz pozostaje czekać, czy kwiecień utrzyma ten pozytywny trend.

Pamiętacie czasy, gdy wymiana baterii w telefonie była dziecinnie prosta? Wystarczyło podważyć paznokciem tylną klapkę. Unia Europejska właśnie ogłosiła, że ta era wraca – i to na stałe!

Od 18 lutego 2027 roku wszystkie nowe smartfony sprzedawane w UE będą musiały mieć łatwo wymienialne baterie. To nie żart, a konkretne przepisy Rozporządzenia (UE) 2023/1542, które zmuszą gigantów technologicznych do całkowitej zmiany filozofii projektowania.

Co dokładnie się zmieni?

Przede wszystkim koniec z klejonymi, niedostępnymi bateriami. Nowe prawo nakazuje, aby akumulator dało się zdemontować za pomocą ogólnodostępnych narzędzi. Żadnych specjalistycznych urządzeń, opalarek ani rozpuszczalników!

Jeśli do wymiany będzie potrzebne specyficzne narzędzie, producent będzie musiał dostarczyć je bezpłatnie wraz z urządzeniem.

Ale to nie wszystko. Producenci będą musieli zapewnić dostępność części zamiennych – w tym baterii – przez co najmniej 5 do 7 lat po wycofaniu modelu z rynku. To ma definitywnie zakończyć erę telefonów, które lądują w szufladzie tylko dlatego, że ich akumulator stracił pojemność.

Nie tylko smartfony

Przepisy obejmą całą gamę przenośnej elektroniki. Mowa o tabletach, laptopach, a nawet przenośnych konsolach takich jak Steam Deck czy Nintendo Switch. Dla nas, konsumentów, to przede wszystkim szansa na dłuższą żywotność sprzętu i niższe koszty eksploatacji.

Czy wszystkie urządzenia będą podlegać nowym regułom? Nie do końca. Unia przewidziała wyjątki.

Zwolnione mogą być urządzenia przeznaczone do regularnego kontaktu z wodą (np. niektóre aparaty medyczne) oraz – uwaga – smartfony z elastycznymi, składanymi lub rolowanymi wyświetlaczami. To może być furtka dla producentów flagowych, innowacyjnych modeli.

Co już działa? Ekoprojekt wchodzi do gry

Na pełną rewolucję z bateriami poczekamy do 2027, ale wiele zmian weszło w życie już 20 czerwca 2025 roku w ramach wymogów Ekoprojektu.

Od teraz każdy nowy smartfon czy tablet musi spełniać rygorystyczne normy odporności na upadki i mieć ekrany o określonej minimalnej twardości. Koniec z tanimi, łatwo rysującymi się plastikami.

Kluczowa jest też kwestia oprogramowania. Producenci są zobowiązani do dostarczania aktualizacji zabezpieczeń przez minimum pięć lat od zakończenia sprzedaży modelu. Aktualizacje muszą trafiać do użytkowników w ciągu maksymalnie sześciu miesięcy od wydania kodu źródłowego.

Dodatkowo, części takie jak ekrany, aparaty czy porty ładowania muszą być dostępne dla serwisów i użytkowników przez siedem lat. Czas dostawy? Nie więcej niż 5-10 dni roboczych, a cena nie może zniechęcać do naprawy.

Etykiety i cyfrowy paszport

To jeszcze nie koniec nowości. Smartfony i tablety dostaną etykiety energetyczne (od A do G), znane z lodówek. Będą one jednak zawierać znacznie więcej danych: klasę odporności na upadki, stopień ochrony IP (wodoszczelność) oraz trwałość baterii wyrażoną w cyklach ładowania.

Absolutną nowością będzie Cyfrowy Paszport Baterii. Za pomocą kodu QR dowiemy się wszystkiego o naszym akumulatorze: jego składzie chemicznym, pochodzeniu surowców (np. litu czy kobaltu), śladzie węglowym, a nawet aktualnej liczbie cykli ładowania i ogólnym stanie zdrowia. To ma ogromne znaczenie przy odsprzedaży urządzenia.

Dlaczego to takie ważne?

Według danych UE, w całej Unii sprzedaje się rocznie około 150 milionów smartfonów i 24 miliony tabletów. To generuje kolosalne 5 milionów ton odpadów elektronicznych rocznie.

Nowe przepisy to bezpośrednia odpowiedź na ten problem. Chodzi o ograniczenie elektrośmieci, zmniejszenie śladu węglowego i realne wydłużenie życia produktów, które już mamy.

To także walka z tzw. planowanym postarzaniem. Zamiast co dwa lata kupować nowy telefon, będziemy mogli po prostu wymienić w nim baterię. Brzmi rozsądnie, prawda? Rewolucja, na którą czekaliśmy, nadchodzi wielkimi krokami.

Czy twoja pensja właśnie pobiła rekord? Marcowe dane GUS przyniosły sensacyjną wiadomość: przeciętne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw sięgnęło 9652,19 zł brutto. To nowy, nominalny szczyt, wyższy nawet od grudniowego! Wzrost rok do roku wyniósł 6,6%, bijąc prognozy, które zakładały 6,3%.

Ale zaraz, zaraz. To nie jest zwykły, równomierny wzrost. W porównaniu z lutym pensje skoczyły aż o 5,7%. Dlaczego tak gwałtownie? Eksperci wskazują na sezonowość – w wielu firmach na początku roku wypłacane są premie roczne, nagrody i dodatki, które tradycyjnie podbijają statystyki.

Ekonomiści studzą entuzjazm

I tu pojawia się kluczowe „ale”. Ekonomiści z Banku Pekao tłumaczą, że przyspieszenie było spodziewane z kilku powodów. Przedświąteczna niedziela handlowa wypadła w marcu, a nie w kwietniu, co podbiło zarobki w handlu. Nieco więcej dni roboczych i marcowe ocieplenie wpłynęły na budownictwo.

„Mimo lekkiej niespodzianki w górę w marcu, dynamika płac pozostaje wyraźnie obniżona względem tego, co obserwowaliśmy w ostatnich latach. Naszym zdaniem kierunek dla płac jest tylko jeden — w dół” – ocenili eksperci Pekao.

Przyspieszenie zawdzięczamy też górnictwu i energetyce, gdzie prawdopodobnie doszło do jednorazowych wypłat premii. Trend jest jednak jasny: tempo wzrostu płac od lat hamuje. Jeszcze na początku 2024 r. dynamika sięgała 12%, a w 2022 r. było to 15-16%. Teraz mówimy o poziomie 6–7%.

Prawdziwa siła nabywcza? Najniższa od roku

Oto prawdziwy test dla naszych portfeli. Przy marcowej inflacji na poziomie 3%, realny wzrost płac (czyli po odjęciu wzrostu cen) wyniósł około 3,5% rok do roku. To wprawdzie 32. miesiąc z rzędu, gdy realne zarobki rosną, ale tempo jest najniższe od marca 2025 roku.

Ekonomiści ING Banku Śląskiego ostrzegają: „W świetle rozwijającego się szoku energetycznego (…) obserwujemy wzrost inflacji. Będzie to czynnik wywierający presję na realną siłę nabywczą gospodarstw domowych”.

Średnia to nie wszystko

I tu kolejna pułapka. Ta „średnia krajowa” to niepełny obraz. Dotyczy tylko firm zatrudniających powyżej 9 osób i obejmuje mniej niż 40% wszystkich pracujących. Co więcej, jest podawana w kwocie brutto – na rękę pracownicy otrzymują nawet o 27% mniej.

Jeszcze lepiej widać to w medianie, czyli wartości środkowej. Dla lipca 2025 roku wyniosła ona 7246,64 zł brutto (około 5270 zł netto). To wyraźnie mniej niż średnia, co oznacza, że większość pracowników zarabia poniżej oficjalnej „średniej krajowej”.

Zatrudnienie wciąż spada

I na koniec największy hamulec optymizmu. Mimo rekordowych płac, rynek pracy wciąż nie wrócił na ścieżkę wzrostu. W marcu liczba etatów w sektorze przedsiębiorstw wyniosła 6,398 mln, co oznacza spadek o 0,9% w skali roku.

Trend jest wyraźny: w 2025 roku ubyło ponad 43 tys. etatów, a po pierwszym kwartale 2026 roku spadek wynosi już 12,3 tys. miejsc pracy.

Co dalej ze stopami procentowymi?

Czy Rada Polityki Pieniężnej zacznie się niepokoić? Eksperci PKO BP uspokajają: „Dziś kluczowym czynnikiem dla Rady pozostają wojna w Zatoce Perskiej i ceny energii, procesy na rynku pracy zeszły zaś na dalszy plan”. Nie zmienia to ich prognozy stabilizacji stopy referencyjnej NBP na poziomie 3,75% do końca 2026 roku.

Ekonomiści ING dodają, że sytuacja na rynku pracy nie jest obecnie źródłem presji inflacyjnej. Ich zdaniem uwaga RPP skupi się na inflacji bazowej i ewentualnym „rozlewaniu się” wzrostów cen paliw na inne towary.

Podsumowując: rekord jest, ale świętować jeszcze za wcześnie. Wzrost płac zwalnia, ich realna siła nabywcza słabnie, a miejsc pracy w dużych firmach wciąż ubywa. To mieszany sygnał dla polskiej gospodarki.

Czy dominacja dolara amerykańskiego, fundament globalnych finansów od dekad, właśnie dobiega końca? Jeden z najbardziej uznanych ekonomistów świata twierdzi, że tak – i wskazuje konkretnego rywala oraz ramy czasowe. To nie kryptowaluty, a chiński juan ma szansę stać się światową walutą rezerwową w ciągu zaledwie pięciu lat.

Mapa drogowa dla juana

Kenneth Rogoff z Uniwersytetu Harvarda w wywiadzie dla South China Morning Post postawił tezę, która zelektryzowała środowiska finansowe. Kluczowym impulsem jest wyraźne wezwanie prezydenta Xi Jinpinga do internacjonalizacji chińskiej waluty.

Rogoff nakreślił konkretną mapę drogową. Pekin musi otworzyć swoje rynki obligacji rządowych dla zagranicznych inwestorów oraz zbudować instrumenty wspierające międzynarodowe uczestnictwo, w szczególności rynki terminowe i swapy stóp procentowych.

Jednocześnie wskazał, że pełna liberalizacja rachunku kapitałowego nie jest warunkiem koniecznym.

Równie istotnym elementem jest budowa infrastruktury finansowej niezależnej od systemu SWIFT. Chiński system CIPS – Cross-border Interbank Payment System – stanowi już dziś fundament tych działań. Wyścig o niezależność infrastrukturalną toczy się szerzej: zarówno Europa, jak i Chiny aktywnie budują systemy finansowe zmniejszające ich podatność na amerykańskie sankcje.

Geopolityka przyspiesza zmiany

Prognozy Rogoffa nabierają realnych kształtów na tle napięć w Zatoce Perskiej. Globalny system petrodolara znalazł się pod bezprecedensową presją w 2026 roku.

• Zakłócenia w Cieśninie Ormuz i konflikt USA-Iran skłoniły Zjednoczone Emiraty Arabskie do rozmów z USA o linii swapowej. Ale urzędnicy ZEA przekazali Amerykanom ukryte ostrzeżenie: jeśli zabraknie im dolarów, mogą zostać zmuszeni do używania chińskiego juana w sprzedaży ropy.
• Iran zaczął już pobierać część opłat tranzytowych przez Cieśninę Ormuz w juanie. Teheran zasygnalizował też plany rozszerzenia tych praktyk na aktywa cyfrowe, w tym pobieranie opłat opartych w Bitcoinie.
• Sankcje nałożone na Rosję i Iran doprowadziły do powstania równoległych, nie‑dolarowych sieci handlowych.

Inni wpływowi gracze również ostrzegają. Założyciel Bridgewater, Ray Dalio, twierdzi, że niepowodzenie w zabezpieczeniu Cieśniny Ormuz może gwałtownie zwiększyć ryzyko dla statusu dolara.

A gdzie w tym wszystkim są kryptowaluty?

Rogoff ma na ich temat jasne stanowisko: nigdy nie zastąpią dolara w legalnej gospodarce. Rządy dysponują wystarczającą siłą regulacyjną, by temu zapobiec.

Ale jest jeden ogromny obszar, gdzie aktywa cyfrowe już teraz rządzą: szara strefa. Rogoff szacuje, że około 20% światowego PKB, czyli co najmniej 20 bilionów dolarów, funkcjonuje w podziemnej gospodarce. Tam stablecoiny przejęły znaczną część transakcji, wypierając fizyczną gotówkę.

Jego prognoza jest taka, że przyszłe przepisy będą stopniowo upodabniać stablecoiny do cyfrowych walut banków centralnych (CBDC).

Co to oznacza dla inwestorów?

Obraz jest czytelny. Dolar pozostaje dominującą walutą świata, ale jego pozycja po raz pierwszy od dekad jest naprawdę wystawiona na próbę. I to nie ze strony Bitcoina, lecz ze strony Chin, które zdecydowały, że czas działać.

Rosnący apetyt inwestorów na dywersyfikację z dala od amerykańskiej waluty może być kluczowym paliwem dla awansu juana. Jeśli prognoza Rogoffa się spełni, za pięć lat świat finansów może wyglądać zupełnie inaczej. Czy jesteśmy na to gotowi?