Blog

Rządowy projekt dopłat do składek ZUS dla najmniej zarabiających artystów wywołał prawdziwą burzę. Według sondażu Instytutu Badań Pollster dla „Super Expressu”, aż 74 proc. badanych jest przeciwnych pomysłowi, by państwo płaciło za artystów emerytury i składki. W przestrzeni publicznej pojawia się argument, że to kolejna uprzywilejowana grupa. Problem w tym, że – jak wynika z analizy Business Insider Polska – lista osób, które już dziś płacą niższe podatki lub składki, albo nie płacą ich wcale, jest zaskakująco długa.

PIT równy zero – kto załapuje się na kwotę wolną?

Z podatku dochodowego (PIT) w ogóle nie muszą się rozliczać osoby o niskich dochodach. Kwota wolna od podatku wynosi 30 tys. zł. Małżonkowie mogą skorzystać z podwójnej kwoty wolnej, czyli nie płacą PIT, jeśli ich łączny dochód nie przekracza 60 tys. zł.

Do tego dochodzą tak zwane ulgi zerowe. Dzięki nim osoby, których przychód nie przekracza 115 825 zł rocznie, również mogą nie płacić podatku. Z tej opcji korzystają:

• Młodzi do 26. roku życia – ulga obejmuje przychody z pracy, umów zlecenia, praktyk absolwenckich, stażu uczniowskiego oraz zasiłków macierzyńskich.
• Osoby powracające do kraju – nie tylko Polacy, którzy wracają z zagranicy, mogą cieszyć się zerowym PIT nawet przez cztery lata po powrocie.
• Pracujący seniorzy.
• Rodziny 4+ – małżonkowie wychowujący co najmniej czworo dzieci, po uwzględnieniu wspólnego rozliczenia, ulgi na dzieci i kwoty wolnej, mogą osiągnąć dochód nawet w okolicach 270 tys. zł i nie zapłacić ani złotówki podatku.

Ulgi, preferencje i niższe stawki – nie tylko dla artystów

Mnóstwo Polaków płaci po prostu mniejszy podatek, korzystając z preferencji. Wspólne rozliczenie małżonków stosuje około 8 milionów podatników. Z rozliczenia jako osoba samotnie wychowująca dziecko korzysta około 600 tys. osób.

Nie brakuje też ulg, które potrafią całkowicie wyzerować podatek. Przykładem jest ulga termomodernizacyjna – limit odliczenia od dochodu wynosi 53 tys. zł, a dla małżonków aż 106 tys. zł. Najpopularniejsza jest jednak ulga na dziecko, która jako jedyna jest odliczana bezpośrednio od podatku, a nie od dochodu. Przedsiębiorcy rozliczający się według skali PIT mają do wyboru kilkanaście różnych ulg.

Osobną historią są programiści, którzy spełniają warunki ulgi IP Box – mogą płacić podatek w wysokości zaledwie 5 proc. Niższy podatek płacą też osoby z tak zwanymi 50-procentowymi kosztami uzyskania przychodów – to około 300 tys. podatników z kilkudziesięciu zawodów twórczych, badawczych i artystycznych.

Kto płaci niższe składki ZUS?

Jak zwraca uwagę Izabela Leśniewska, doradca podatkowy z Alo-2, przywileje składkowe to nie tylko domena artystów. – Z punktu widzenia składkowego z ulg korzystają służby mundurowe, wojsko, policja, sędziowie i prokuratorzy – wylicza ekspertka. Niskie składki w porównaniu z etatowcami płacą również rolnicy, którzy podlegają pod KRUS.

Przedsiębiorcy mogą skorzystać z całej drabinki ulg: ulgi na start przez pierwsze sześć miesięcy działalności, preferencyjnego ZUS przez kolejne 24 miesiące, a następnie małego ZUS Plus przez następne 36 miesięcy.

Ekspertka zwraca też uwagę na mechanizmy prawne pozwalające na zmniejszenie obciążeń. Jej zdaniem, jeśli ktoś ma przychody z dwóch różnych umów, ale nie są to umowy o pracę, składki płaci tylko od jednej z nich. Podobnie działa to w przypadku przedsiębiorcy, który może uniknąć wysokiego ZUS-u przez zbieg tytułów ubezpieczenia. Osoby przed 26. rokiem życia mają możliwość przejścia na umowę zlecenie, co pozwala im nie płacić ani składek, ani podatku w ramach ulgi dla młodych.

Do tego dochodzi nagminne, jak to określa doradczyni, niepłacenie składek przez studentów, którzy po skończeniu studiów (około 24. roku życia) zapisują się do szkoły średniej, by przez kolejne dwa lata zachować status ucznia i uniknąć ZUS. – Doktorat po studiach nie daje takich możliwości, ale technikum po studiach już tak – podkreśla Leśniewska.

Ile kosztuje obsługa dopłat?

Dyskusja o przywilejach dla artystów przesłania jednak inny, poważniejszy problem. Łukasz Kozłowski, główny ekonomista Federacji Przedsiębiorców Polskich i członek rady nadzorczej ZUS, zwraca uwagę na ukryte koszty administracyjne nowego prawa. Jego zdaniem, aby dopłacić 100 zł do składek artysty, państwo w pierwszym roku będzie musiało dołożyć około 8,50 zł na samą obsługę administracyjną. Co ważne, Kozłowski podkreśla, że dopłaty dla artystów nie są tożsame z emeryturami górniczymi czy rolniczymi. Listę wyłączeń i preferencji w ZUS, którą na portalu X przedstawił Marek Skawiński, były dyrektor Departamentu Polityki Makroekonomicznej w Ministerstwie Finansów, jest – jak sam zaznacza – niekompletna. Obejmuje ona m.in. duchownych, nianie i, od 2026 roku, marynarzy.

Koszty obsługi polskiego długu publicnego biją unijne rekordy – ale w niechlubnym znaczeniu. Najnowsze dane Eurostatu pokazują, że Polska płaci za swoje zadłużenie ponad dwa razy więcej niż Niemcy, a w zestawieniu ustępuje tylko Rumunii.

Eurostat: Polska z kosztem długu na poziomie 4,5%

Opublikowany w poniedziałek raport europejskiego urzędu statystycznego ujawnia szacunkowy koszt obsługi długu brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych. Dla Polski wynosi on 4,5% – to drugi najwyższy wynik wśród krajów, dla których dostępne były dane. Wyższy wskaźnik zanotowała tylko Rumunia (5,2%).

Dla porównania, Czechy i Włochy mają koszt na poziomie około 3%, a większość państw Europy Zachodniej notuje wartości poniżej 2%: Niemcy 1,8%, Francja, Finlandia i Szwecja po 1,9%, Holandia 1,7%, Luksemburg 1,5%. Najniższy wskaźnik odnotowano w Irlandii – zaledwie 1,4%.

Jak podaje Eurostat, „w większości krajów UE, dla których dostępne były dane, koszt długu publicznego nieznacznie wzrósł lub pozostał stabilny w latach 2024‑2025”. W Polsce koszty zadłużenia wzrosły rok do roku. Spadkiem mogło się pochwalić siedem państw – największy odnotowano w Estonii (-0,8 pkt proc.), Szwecji (-0,3 pkt proc.) i Chorwacji (-0,2 pkt proc.).

Co oznacza „pozorny koszt długu”?

Eurostat posługuje się wskaźnikiem „apparent cost of general government gross debt” – czyli pozornym kosztem długu publicznego brutto. To nic innego jak średnie efektywne oprocentowanie całego państwowego zadłużenia w danym roku. Nie odzwierciedla ono rynkowego kosztu nowego długu, ale pokazuje uśredniony koszt historyczny – mieszankę starych, bardzo tanich obligacji wyemitowanych przy zerowych stopach oraz nowych, droższych papierów z czasów wysokiej inflacji.

Dlaczego to ważne? Wskaźnik ten sygnalizuje trendy. Jeśli rośnie – jak obecnie w Polsce – oznacza to, że stare, tanie obligacje wygasają, a państwo zmuszone jest emitować nowe, znacznie drożej oprocentowane papiery dłużne. To realny obraz obciążenia budżetu.

Dług publiczny przekroczył 2 biliony złotych

Niemal równocześnie z danymi Eurostatu Ministerstwo Finansów opublikowało aktualizację stanu państwowego długu publicznego (PDP). Na koniec pierwszego kwartału 2026 roku wyniósł on 2008,2 mld zł – czyli po raz pierwszy przekroczył barierę 2 bilionów złotych. To wzrost o 94,6 mld zł (+4,9%) w porównaniu z końcem 2025 roku.

Relacja PDP do PKB wzrosła do 50,6%, czyli o 1,7 pkt proc. więcej niż na koniec ubiegłego roku. Z kolei dług sektora instytucji rządowych i samorządowych (liczony według kryterium z Maastricht) osiągnął na koniec marca 2444,3 mld zł (ponad 2,4 bln zł), a jego relacja do PKB wyniosła 61,6% – o 1,9 pkt proc. więcej niż w IV kwartale 2025 r.

Resort finansów wskazał główne przyczyny wzrostu zadłużenia w pierwszym kwartale: zwiększenie skonsolidowanego zadłużenia Funduszu Przeciwdziałania COVID-19 o 12,4 mld zł, Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych o 6,3 mld zł oraz w mniejszym stopniu Krajowego Funduszu Drogowego i Funduszu Pomocy. Część zmian niwelowały transakcje CIRS oraz wzrost depozytów na rachunkach ministerstwa i Skarbu Państwa.

Te dwie publikacje – unijna i krajowa – składają się na spójny obraz: Polska nie tylko ma wysoki koszt obsługi długu na tle UE, ale też sama kwota zadłużenia dynamicznie rośnie. W kolejnych kwartałach, wraz z wygasaniem tanich obligacji, koszt ten może jeszcze wzrosnąć, co będzie dodatkowym obciążeniem dla budżetu państwa.

Sieć restauracji North Fish, niegdyś popularna zwłaszcza w galeriach handlowych, przeszła do historii. Jej właściciel, należąca do Michała Sołowowa spółka North Food Polska, utraciła płynność finansową w listopadzie 2025 r., a w styczniu złożyła wniosek o upadłość. Sąd oddalił go, uznając, że majątek dłużnika nie wystarczy nawet na pokrycie kosztów postępowania. Dla byłych pracowników i kontrahentów zaczęła się walka o pieniądze.

Zwolnienia grupowe i niezapłacone należności

W marcu 2026 r. większość załogi dostała wypowiedzenia w ramach zwolnień grupowych. Problem w tym, że jak podaje portal TVP Kielce, część zwolnionych nie otrzymała pełnych kwot wynikających z umów o pracę – chodzi o zaległe pensje, odprawy oraz ekwiwalenty za niewykorzystane urlopy. Kwoty, których domagają się poszkodowani, wahają się od kilku do kilkudziesięciu tysięcy złotych na osobę.

Nie wszyscy zdecydowali się na drogę sądową od razu. Część byłych pracowników liczy na wypłaty z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FGŚP). To instytucja, która w pewnych przypadkach pokrywa należności pracownicze po ogłoszeniu upadłości lub – jak w tym przypadku – po oddaleniu wniosku z powodu braku majątku.

Kontrahenci też czekają na pieniądze

Na brak płatności skarżą się także firmy współpracujące z North Food Polska. Jedną z nich jest studio Duklas+, które przez ponad dekadę przygotowywało dla sieci materiały reklamowe i sesje zdjęciowe.

„Poszliśmy na ustępstwa i zgodziliśmy się zrezygnować z części należności. Chwilę po podpisaniu porozumienia otrzymaliśmy informację, że przelew został wstrzymany. Odnieśliśmy wrażenie, że firma zlecała nam pracę, wiedząc, że nie będzie w stanie za nią zapłacić” – mówi Magdalena Duklas, przedstawicielka studia.

Dodaje, że jej zdaniem doszło też do naruszenia praw autorskich – trzy kampanie reklamowe zostały wykorzystane bez podpisanej umowy i zapłaty.

Długi sięgają 20 mln zł, wierzycieli blisko 200

Według doniesień medialnych zobowiązania North Food Polska sięgają około 20 mln zł, a wierzycieli jest blisko 200. Sama spółka w latach 2020–2024 wygenerowała łączną stratę netto przekraczającą 50 mln zł. Najgorszy był rok 2020 (16,8 mln zł straty), a nieco lepszy 2023, gdy strata wyniosła około 1,8 mln zł. W 2024 r. znów wzrosła – do 4,35 mln zł.

Jak podkreśla sędzia Tomasz Durlej, rzecznik prasowy Sądu Okręgowego w Kielcach, sąd oddalił wniosek o upadłość, stwierdzając, że majątek dłużnika nie wystarcza na pokrycie kosztów postępowania (m.in. wynagrodzenia syndyka, ogłoszeń, opłat sądowych). Jednocześnie zarządzono przeprowadzenie postępowania likwidacyjnego.

Co dalej z roszczeniami?

Adwokat Grzegorz Płatek z Kancelarii Płatek wyjaśnia, że ogłoszenie upadłości jest obowiązkiem dłużnika w ciągu 30 dni od powstania stanu niewypłacalności. W przypadku North Food termin ten został przekroczony – wniosek złożono dopiero pod koniec stycznia, choć płynność utracono już w listopadzie.

Dla pracowników kluczowe może być skorzystanie z FGŚP. Jak tłumaczy mec. Płatek, ustawa przewiduje, że niewypłacalność zachodzi nie tylko w razie ogłoszenia upadłości, ale także gdy sąd oddali wniosek z powodu braku majątku. Z funduszu można otrzymać m.in. zaległe wynagrodzenia, ekwiwalent za urlop i odprawy – jednak z pewnymi limitami i za określone okresy.

Pracownicy muszą zgromadzić odpowiednie dokumenty: umowę o pracę, aneksy, wypowiedzenie, paski płacowe, świadectwo pracy, potwierdzenia niewypłaconych należności. Następnie mogą kierować pozwy do sądu pracy. Sąd, zasądzając należność, nadaje z urzędu rygor natychmiastowej wykonalności do wysokości pełnego miesięcznego wynagrodzenia pracownika.

Mecenas Płatek przestrzega jednak, że wyrok sądu pracy nie gwarantuje faktycznego odzyskania pieniędzy, jeśli spółka nie ma majątku. „Wyrok daje tytuł do egzekucji, ale skuteczność egzekucji zależy od tego, czy komornik znajdzie majątek” – dodaje.

W trudniejszym położeniu są kontrahenci, którzy nie mogą liczyć na FGŚP. Powinni jak najszybciej dochodzić swoich należności – przez wezwanie do zapłaty, pozew, wniosek o zabezpieczenie, a po uzyskaniu tytułu wykonawczego – skierowanie sprawy do komornika. W przypadku North Fish nie wiadomo jednak, czy cokolwiek uda się odzyskać.

Kraków oficjalnie wyrasta na demograficznego lidera wśród największych polskich miast. Według najnowszego „Raportu o stanie gminy za 2025 rok” stolica Małopolski odnotowała w ubiegłym roku najwyższe tempo wzrostu liczby mieszkańców – 0,92%. To wynik, który zostawia w tyle Warszawę, Gdańsk, a nawet Wrocław.

Szczegóły raportu: kto przybył, a kto ubył

Na koniec 2025 roku w Krakowie mieszkało 816 614 osób – o 7 446 więcej niż rok wcześniej. Głównym motorem wzrostu okazała się migracja. Dodatnie saldo migracji wyniosło 5 824 osoby (7,18‰), co jest najlepszym wynikiem wśród dużych miast. Do miasta przyjechało 12 514 osób, a wyjechało 6 690.

Jednocześnie przyrost naturalny pozostał ujemny, ale poprawił się względem 2024 roku: z -502 do -394 osób. Współczynnik przyrostu naturalnego wyniósł -0,5‰. W 2025 roku urodziło się 6 980 dzieci (spadek o 1,1% w porównaniu z 7 057 w 2024 roku), a zmarło 7 374 osób (spadek z 7 559). Wzrosła też liczba zawartych małżeństw – z 4 260 do 4 477.

Konkurencja daleko w tyle

Drugie miejsce w zestawieniu zajęła Warszawa ze wzrostem 0,15%, a trzecie Gdańsk – 0,14%. Wzrost w Krakowie był więc ponad sześciokrotnie wyższy niż w stolicy. Pozostałe duże miasta zanotowały spadki: Wrocław spadł o -0,14%, Poznań o -0,36%, a Łódź o -0,9%. Co ciekawe, tylko w Krakowie, Gdańsku, Warszawie i Wrocławiu saldo migracji było dodatnie. Kraków z wynikiem 7,18‰ znacząco wyprzedził Gdańsk (3,16‰), Warszawę (2‰) i Wrocław (1,24‰).

Czy oficjalne dane oddają cały obraz?

Równolegle pojawia się pytanie, na ile statystyki Głównego Urzędu Statystycznego oparte na meldunkach odzwierciedlają rzeczywistą liczbę mieszkańców. Coraz więcej samorządów kwestionuje te dane, wskazując na rozbieżności sięgające nawet jednej trzeciej populacji – szczególnie we Wrocławiu, Łodzi i Poznaniu. W Warszawie oficjalna liczba mieszkańców to niespełna 1,9 mln, ale szacunki oparte na danych z telefonów komórkowych czy zużycia wody mówią o ponad 2 mln osób.

Marek Wielgo, ekspert portalu RynekPierwotny.pl, zwraca uwagę, że mimo oficjalnego wyludniania się niektórych metropolii deweloperzy wciąż dostarczają tysiące nowych mieszkań, a one znajdują nabywców.

„Jeśli naprawdę mielibyśmy do czynienia z gwałtownym spadkiem liczby mieszkańców, trudno byłoby racjonalnie uzasadnić skalę inwestycji deweloperskich w największych miastach” – mówi Wielgo.

Dodaje, że kluczowa dla rynku mieszkaniowego jest nie tyle ogólna liczba mieszkańców, ile liczba gospodarstw domowych, która rośnie. Ludzie zajmują dziś więcej, często mniejszych lokali niż kiedyś, co napędza popyt. W Łodzi, według oficjalnych danych jednym z najszybciej wyludniających się miast, tylko w latach 2020–25 oddano do użytku około 33 tys. mieszkań, a w Warszawie aż ponad 108 tys. – co pokazuje, że mimo spadków liczby ludności, popyt na nowe lokale wciąż istnieje.

Wyzwania dla mniejszych ośrodków

Ekspert przestrzega jednak przed przenoszeniem optymizmu na wszystkie regiony. Jego zdaniem w mniejszych miastach, szczególnie oddalonych od największych aglomeracji lub dużych zakładów pracy, może dojść do znacznego wyludnienia, a w konsekwencji do bardzo niskich cen mieszkań. Ratunku dla takich miejscowości upatruje w rozwoju turystyki.

Na razie Kraków święci triumfy. Przyrost migracyjny i poprawiająca się sytuacja naturalna stawiają go w wyjątkowej pozycji na tle innych metropolii. Pytanie, czy ten trend się utrzyma, a inne miasta zdołają odwrócić spadkową tendencję.

Właśnie nadeszła ta chwila, na którą niektórzy czekali miesiącami – ale czy jest to zapowiedź dalszej przepaści, czy może historyczna okazja? Rynek kryptowalut w końcu pokazał presję sprzedażową, a XRP znalazł się w samym jej centrum, łamiąc kluczowe poziomy. W tym chaosie głosy analityków dzielą się między ostrzeżenia o głębszych spadkach, a wizje potencjalnego wzrostu o ponad 1000%. Jakie są fakty?

Przełamanie, które wszystko zmienia

Analizę zaczynamy od twardych danych technicznych. Analityczka CasiTrades alarmuje, że XRP przełamał istotne wsparcie i formuje obecnie spadkową podfalę 3 w teorii fal Elliotta. Jest to zwykle najsilniejsza i najszybsza część korekty, która może błyskawicznie sprowadzić ceny do kluczowych poziomów. Z jej mapy rynku wynika trzyetapowy scenariusz:

1. Gwałtowny spadek w stronę 0,92 USD (cel wskazywany przez rozszerzenie Fibonacciego 1,618).
2. Odbicie w okolice 1,20 USD działające jako opór.
3. Finalny ruch w dół do strefy wsparcia przy 0,87 USD.

„The crypto market is finally starting to see some selling pressure come through, and XRP is breaking below a very important support level.” – napisała CasiTrades w poście z 4 czerwca.

Oczywiście, jak sama analityczka przypomina, rynek rzadko porusza się podręcznikowo. Istnieje mniej prawdopodobny scenariusz szybszego zakończenia korekty, który wymagałby jednak decydującego przebicia poziomu 1,30 USD.

A może jednak… historyczna szansa?

Tu pojawia się druga strona medalu. Podczas gdy CasiTrades ostrzega, inni analitycy patrzą na wykresy i widzą coś zupełnie innego – rzadką, historyczną okazję.

Analityk Cryptollica zwraca uwagę na fakt, że miesięczny wskaźnik RSI dla XRP wszedł w strefę wyprzedania. I nie jest to byle jakie wyprzedanie. Tak głęboki reset zdarzył się tylko cztery razy w ciągu 13-letniej historii tokena. Poprzednie wystąpienia tego sygnału poprzedzały znaczące punkty zwrotne: wzrosty w 2017 roku, ożywienie rynku w 2020 i dno bessy w 2022. Czy teraz czeka nas kolejna transformacja cyklu?

„XRP IS BACK IN A ZONE IT HAS ONLY SEEN 4 TIMES IN 13 YEARS” – grzmi Cryptollica w swoim analitycznym wpisie.

Dane on-chain i plany dużych graczy

Na tym nie koniec optymistycznych sygnałów. Platforma analityczna Santiment zarejestrowała w sobotę uderzający ruch: gwałtowny napływ 22,8 mln XRP na giełdy, po którym niemal natychmiast nastąpił jeszcze większy odpływ – 25,24 mln tokenów. Dane on-chain sugerują, że ten ruch zbiegł się z lokalnym dołkiem cenowym. Co to oznacza? Kiedy drobni inwestorzy panicznie wyprzedawali, ktoś większy spokojnie skupował.

Javon Marks wskazuje na wieloletni wykres i powtarzające się formacje klina zniżkującego oraz historyczne fałszywe wybicia. Jego zdaniem obecna kompresja cenowa może zakończyć się wybiciem generującym 10-krotny zysk. Cel? Powyżej 15 USD.

„$XRP’s target remains above $15 and a shift looks to be nearing. That is a more than 1,000% increase…” – twierdzi Marks.

Gdzie leży prawda? Kluczowy zakres akumulacji

Wydaje się, że wszyscy analitycy zgadzają się co do jednego: XRP handluje obecnie w kluczowym przedziale. Analityk CryptoPatel definiuje go jako strefę akumulacji między 1,10 a 1,30 USD. To właśnie tutaj decyduje się krótkoterminowy los tokena.

Według CryptoPatela, poprzednia faza konsolidacji XRP poprzedziła wzrost rzędu 835%, a obecny dwutygodniowy wykres prezentuje podobny układ po 66-procentowej korekcie od szczytu. Jego zdaniem przełamanie poniżej tej strefy mogłoby odsłonić wsparcie w zakresie 0,85-0,65 USD – obszar, który określa jako potencjalny „pokoleniowy poziom wejścia”.

W momencie, gdy analitycy snują swoje prognozy, XRP wyceniany jest na około 1,12 USD, odnotowując niewielki wzrost.

Podsumowanie: oczekiwanie na rozstrzygnięcie

Mamy więc do czynienia z klasycznym starciem pesymistycznych i optymistycznych scenariuszy. Z jednej strony techniczna analiza fal wskazuje na ryzyko dalszych spadków aż do strefy 0,87 USD. Z drugiej, historycznie rzadkie sygnały RSI, dane on-chain i podobieństwa do poprzednich formacji wzrostowych sugerują, że może tuż za rogiem czai się historyczna szansa.

Jedno jest pewne: XRP znalazł się w krytycznym momencie. To, czy rynek wybierze scenariusz głębszej korekty, czy też potwierdzi historyczny wzór i rozpocznie nowy hossyjny cykl, rozstrzygnie się w najbliższych tygodniach. Inwestorzy powinni uważnie obserwować zarówno poziom 1,30 USD (jako potencjalny sygnał zmiany trendu), jak i dolne granice zakresu akumulacji.

Powrót na parkiet

Deweloper mieszkaniowy Robyg oficjalnie potwierdził plany powrotu na Giełdę Papierów Wartościowych w Warszawie. Spółka opublikowała tzw. intention to float – dokument informujący o zamiarze przeprowadzenia pierwszej oferty publicznej (IPO). Debiut na parkiecie jest uzależniony od zatwierdzenia prospektu emisyjnego.

Co znajdzie się w ofercie?

Oferta publiczna obejmie zarówno istniejące akcje należące do jedynego akcjonariusza – niemieckiego TAG Immobilien – jak i nowe walory serii B. Obecnie TAG posiada 96,4 mln akcji Robyga, ale w ofercie znajdzie się tylko część z nich. Wpływy ze sprzedaży nowych papierów spółka szacuje na około 400 mln zł. W marcu walne zgromadzenie zgodziło się na emisję do 9,65 mln akcji, co stanowi 9 proc. w podwyższonym kapitale. Przy takiej liczbie implikowana cena w ofercie wynosi ponad 41 zł za sztukę, a wycena całego Robyga sięga około 4,4 mld zł.

Dla inwestorów indywidualnych przewidziano około 10 proc. wszystkich oferowanych walorów.

Równolegle spółka wyemituje 2,41 mln akcji serii C dla kluczowych menedżerów, członków zarządu oraz szefa rady nadzorczej. Oczekiwane wpływy z tej transzy to 80 mln zł, co implikuje cenę około 33 zł – ze znacznym dyskontem w stosunku do oferty publicznej. Akcje serii C zostaną objęte 18-miesięcznym lock-upem.

Po IPO TAG Immobilien pozostanie głównym akcjonariuszem Robyga. Spółka nie ujawniła jeszcze, jaki dokładnie pakiet zamierza upłynnić.

Skala i strategia wzrostu

Środki pozyskane z IPO mają zostać przeznaczone na zwiększenie skali działalności. Robyg sprzedaje mieszkania, a także świadczy usługi generalnego wykonawstwa dla siostrzanej spółki Vantage Development, kontrolowanej przez TAG. Vantage buduje w Polsce mieszkania na wynajem pod marką Vantage Rent – to największy gracz na rynku PRS w kraju. Plany zakładają budowę dla Vantage’a 1,5 tys. mieszkań rocznie w najbliższych latach.

Na koniec marca Robyg miał w ofercie 1,85 tys. lokali. W pierwszym kwartale 2026 r. deweloper zakontraktował około 620 mieszkań wobec 500 rok wcześniej. Strategia na ten rok zakłada sprzedaż 2,8–3 tys. mieszkań, w kolejnych latach wzrost do 3,8–4 tys., a w średnim terminie do 4,5–5 tys. rocznie. Robyg buduje w Warszawie, Trójmieście, Wrocławiu, Poznaniu i Łodzi, a od niedawna także w Krakowie.

Bank ziemi dewelopera na koniec marca obejmował parcele pod budowę 17,8 tys. lokali, z czego około połowa znajduje się w Warszawie. To zabezpiecza czteroletnią produkcję. Część gruntów trafi do platformy Vantage Rent.

Dywidendy w planie

Robyg zapowiada, że po powrocie na giełdę będzie spółką dywidendową. Pierwsza wypłata dla akcjonariuszy oczekiwana jest w 2027 roku. Zarząd zamierza rekomendować przeznaczenie na ten cel co najmniej 70 proc. skonsolidowanego zysku netto, ale nie mniej niż 300 mln zł.

Wyniki finansowe

W pierwszym kwartale 2026 r. Robyg osiągnął 316 mln zł skonsolidowanych przychodów – o 83 proc. więcej niż rok wcześniej. Na tę kwotę złożyło się 204 mln zł ze sprzedaży mieszkań i 109 mln zł z usług generalnego wykonawstwa. Zysk brutto ze sprzedaży wyniósł 69 mln zł (+93 proc.), z czego 65 mln zł pochodziło z segmentu mieszkaniowego.

Za cały 2025 rok skonsolidowane przychody sięgnęły 1,55 mld zł (1,1 mld zł ze sprzedaży mieszkań), wobec 1,3 mld zł rok wcześniej. Zysk brutto ze sprzedaży wzrósł o 16 proc., do ponad 378 mln zł, a zysk operacyjny o 43 proc., do 411 mln zł. Zysk netto zwiększył się o 32 proc., osiągając 331 mln zł.

Historia powrotu

Robyg już wcześniej gościł na GPW – do 2018 roku, kiedy to został wycofany z obrotu po przejęciu przez fundusz powiązany z Goldman Sachs. W 2022 roku TAG Immobilien nabył spółkę za kwotę 2,5 mld zł. Od czasu zakupu spółka nie wypłacała dywidendy. Teraz, po czterech latach, szykuje się do giełdowego comebacku.

Ostateczny termin debiutu i szczegółowe warunki oferty poznamy po zatwierdzeniu prospektu emisyjnego. Firma zapowiada, że pierwsza wypłata dywidendy jest planowana na 2027 rok, a zarząd zamierza rekomendować co najmniej 70 proc. skonsolidowanego zysku netto, nie mniej niż 300 mln zł.

Jeszcze w tym tygodniu Bruksela ma oficjalnie odsłonić projekt 21. pakietu sankcji przeciwko Rosji. Choć tradycyjnie nowe restrykcje uderzą w sektor bankowy, kryptowaluty i dochody z ropy, to najgorętszym tematem wtorkowych rozmów unijnej szefowej dyplomacji Kaji Kallas w Dublinie będzie eksport europejskiego tlenku glinu (aluminy) – kluczowego półproduktu do produkcji aluminium, który trafia do rosyjskiego przemysłu zbrojeniowego.

Aughinish na celowniku

Sprawa nabrała rozpędu po serii artykułów śledczych dziennika „Irish Times”. Ujawniły one, że zlokalizowana w południowo‑zachodniej Irlandii rafineria Aughinish Alumina, największy producent tlenku glinu w Europie, należy do koncernu Rusal – giganta kontrolowanego przez objętego sankcjami oligarchę Olega Deripaskę. Właścicielem części udziałów jest także szwajcarski gigant handlu towarami Glencore. Co istotne, choć Deripaska podlega zachodnim sankcjom, sama firma Rusal już nie.

W pierwszym kwartale tego roku zakład skierował lwią część swojej produkcji bezpośrednio do Rosji. Stamtąd surowiec trafia do hut w Krasnojarsku, które – według bazy danych Kijowskiej Wyższej Szkoły Ekonomicznej (KSE) – są infrastrukturą krytyczną dla rosyjskiego przemysłu zbrojeniowego. Ekspert ds. sankcji KSE Pavlo Škurenko wyjaśnił, że aluminium i jego stopy wykorzystuje się do produkcji czołgów, pojazdów opancerzonych, myśliwców, systemów rakietowych i dronów. Z danych rosyjskich służb celnych, przeanalizowanych przez „Financial Times”, wynika, że w ubiegłym roku największe irlandzkie dostawy aluminy trafiły właśnie do Krasnojarska.

Kallas: czas na realne działania

Kaja Kallas przyznała, że problem tlenku glinu zdominuje jej spotkanie z premierem Michealem Martinem i szefową dyplomacji Helen McEntee. W zapowiedzi wizyty stwierdziła:

Naszym celem jest faktyczne pozbawienie Moskwy dopływu pieniędzy, które otrzymuje z różnych źródeł. Możemy więc dyskutować o tym, jaki to [objęcie tlenku glinu zakazem eksportu] będzie miało wpływ i czy państwa członkowskie będą gotowe zgodzić się na to, aby zwiększyć presję na Rosję. Myślę więc, że to będzie temat, który omówimy jutro.

Grupa 39 europarlamentarzystów z 12 krajów domaga się natychmiastowego zakazu eksportu aluminy. Presja na irlandzki rząd rośnie, zwłaszcza że kraj ten ma objąć przewodnictwo w Radzie UE od 1 lipca.

Lobbing i kontrowersje wokół danych

Władze rafinerii rozpoczęły intensywną kampanię lobbingową. W oficjalnym stanowisku przekonują, że zakład produkuje energię elektryczną dla 200 tysięcy domów, a ewentualne sankcje wywołają falę zwolnień. Firma twierdzi też, że zaspokaja zaledwie jedną dziesiątą rosyjskiego zapotrzebowania na aluminę, w związku z czym unijny zakaz „nie będzie miał istotnego wpływu na Rosję i potencjalnie spowoduje wzrost inflacji na rynkach towarowych w Europie”.

Premier Micheal Martin, odnosząc się do tych argumentów, stwierdził, że ograniczenie sprzedaży byłoby bardziej szkodliwe dla Europy niż dla Rosji – oznaczałoby utratę 1000 miejsc pracy w Irlandii. Dodał, że Aughinish jest częścią szerszego europejskiego łańcucha dostaw, zaopatrując m.in. Francję i Szwecję. Jednocześnie irlandzka opozycja wzywa rząd do natychmiastowych działań, wskazując, że dalsze tolerowanie tych dostaw stoi w sprzeczności z deklarowaną solidarnością z Ukrainą.

Do zamieszania dochodzą rozbieżności w danych. Ambasada Ukrainy w Dublinie podała, że eksport irlandzkiej aluminy do Rosji wzrósł od czasu przed wojną o blisko 120 miliardów euro. Tym danym przeczą jednak zestawienia irlandzkich służb celnych zweryfikowane przez „Financial Times”. Co więcej, minister ds. biznesu Peter Burke zakwestionował krajowe statystyki, informując, że firma przyznała się do błędu w raportowaniu wyników za pierwszy kwartał.

Co jeszcze znajdzie się w pakiecie?

Przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen zapowiedziała, że 21. pakiet uderzy w sieci bankowe i kryptowalutowe, a także przewiduje zakaz wjazdu do UE dla wszystkich, którzy służyli w siłach zbrojnych Rosji od początku inwazji na Ukrainę. Nowe restrykcje mają również ograniczyć zyski Rosji z sektora energetycznego oraz utrzymać poprzednie obostrzenia. Dotychczasowe sankcje unijne objęły już ponad 2400 osób i podmiotów. Propozycja musi zostać zatwierdzona jednogłośnie przez wszystkie 27 państw członkowskich, co oznacza, że los aluminy z Aughinish będzie testem solidarności w obliczu rosnących nacisków ekonomicznych.

Koncerny gamingowe i spółki z sektora MSP często charakteryzują się wąskim gronem decyzyjnym. Potwierdzają to świeże raporty dwóch spółek akcyjnych – One More Level S.A. oraz YBS S.A. – które ujawniły, kto podczas Zwyczajnych Walnych Zgromadzeń w dniu 8 czerwca 2026 roku dysponował przynajmniej 5% głosów. Obowiązek publikacji wynika z Art. 70 pkt 3 Ustawy o ofercie, a dla inwestorów to jedno z najważniejszych okien na realny układ sił w firmie.

One More Level: piątka u steru

Zarząd One More Level S.A. z siedzibą w Krakowie opublikował raport bieżący nr 15/2026 jeszcze tego samego dnia (8 czerwca). Wynika z niego, że podczas walnego zgromadzenia pięć osób przekroczyło próg 5% udziału w głosach. Liderem okazał się Michał Sokolski z 6.164.900 głosami, co stanowiło 35,01% głosów na ZWZ (oraz 9,29% ogólnej liczby głosów w spółce). Tuż za nim uplasował się Krzysztof Jakubowski – 6.000.000 głosów (34,08% na ZWZ, 9,04% ogółu). Trzeci był Radosław Ratusznik z 3.010.490 głosami (17,10% na ZWZ, 4,54% ogółu).

Niższe, ale wciąż znaczące udziały mieli Szymon Bryła – 1.031.500 głosów (5,86% na ZWZ, 1,55% ogółu) oraz Łukasz Górski – 1.000.000 głosów (5,68% na ZWZ, 1,51% ogółu). Co znamienne, trzej z wymienionych – Bryła (Prezes Zarządu), Ratusznik (Wiceprezes) i Górski (Wiceprezes) – osobiście podpisali raport. Łącznie ta piątka kontrolowała podczas zgromadzenia 97,73% oddanych głosów. Reszta udziałowców, zapewne głównie drobni inwestorzy, miała marginalny wpływ na podejmowane decyzje.

YBS S.A.: duet dominuje

Jeszcze bardziej skoncentrowaną strukturę widać w YBS S.A. z siedzibą w Bielsku-Białej. Raport bieżący nr 6/2026 został opublikowany 9 czerwca 2026 roku, jednak samo zgromadzenie również odbyło się 8 czerwca. Zgodnie z treścią, na walnym pojawiło się tylko dwóch akcjonariuszy posiadających co najmniej 5% głosów – i obaj są członkami zarządu. Artur Górski, Wiceprezes, dysponował 21.904.107 głosami, co odpowiada 50,02% głosów na ZWZ (oraz 29,21% ogólnej liczby głosów). Sławomir Jarosz, Prezes Zarządu, zgłosił 21.889.108 głosów (49,98% na ZWZ, 29,19% ogółu). Razem kontrolowali 100% głosów oddanych na zgromadzeniu. To sytuacja rzadka, ale w mniejszych spółkach notowanych na GPW zdarza się częściej, niż mogłoby się wydawać.

Co to oznacza dla akcjonariuszy mniejszościowych?

Te zestawienia to nie tylko sucha statystyka. Dla inwestora posiadającego kilka czy kilkaset akcji są one sygnałem, jak bardzo jego głos może zostać przegłosowany. W One More Level trzech największych graczy ma łącznie przewagę absolutną (86,19% na ZWZ), a w YBS decyzje zależą wyłącznie od dwóch osób. Co prawda obie spółki podały także udział w ogólnej liczbie głosów (nie tylko na zgromadzeniu), co pokazuje, że poza walnym rozkład sił jest nieco bardziej zrównoważony – np. Sokolski ma 9,29% ogółu, a nie 35% – ale to i tak bardzo wysoka koncentracja.

Obowiązek publikowania takich danych, narzucony przez Komisję Nadzoru Finansowego, ma zapewnić transparentność rynku. Dla czytelników MarketPulse.pl to konkretna wiedza: jeśli rozważasz inwestycję w którąś z tych spółek, pamiętaj, że rzeczywista kontrola spoczywa w rękach kilku osób – często tych samych, które kierują firmą na co dzień. To nie musi być ani złe, ani dobre – po prostu fakt, który warto mieć na uwadze przy podejmowaniu decyzji.

Następnym razem, gdy spółka opublikuje wykaz akcjonariuszy po walnym zgromadzeniu, warto poświęcić mu chwilę. To jeden z nielicznych momentów, gdy struktura władzy w spółce staje się krystalicznie czysta.

Ceny gazu w zamrażarce – Orlen nie podnosi stawek mimo chaosu na rynkach

Choć na europejskich rynkach gazu wrze, a ceny w krótkim terminie poszybowały w górę o kilkadziesiąt procent, klienci myORLEN mogą spać spokojnie. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki zatwierdził przedłużenie obowiązującej taryfy na sprzedaż paliw gazowych aż do 31 grudnia 2026 roku. Decyzja ta obejmuje około 7 milionów odbiorców – gospodarstwa domowe oraz instytucje użyteczności publicznej, takie jak szpitale, żłobki, szkoły i przedszkola.

Jaka cena i dla kogo?

Zgodnie z zatwierdzoną zmianą taryfy myORLEN, od 1 lipca 2026 do końca roku ceny netto (bez akcyzy) pozostają na poziomie 19,729 gr/kWh dla grup taryfowych W.1–W.4, S.1–S.4 oraz Z.1–Z.4. Dla grup W.5, S.5 i Z.5 stawka wynosi 19,691 gr/kWh. W przeliczeniu na megawatogodzinę to odpowiednio 197,29 zł/MWh dla pierwszej grupy i 196,91 zł/MWh dla drugiej – dokładnie tyle samo, co dotychczas. Opłaty abonamentowe również nie ulegną zmianie.

Prezes Orlenu Ireneusz Fąfara podkreśla, że spółka realizuje strategię, której celem jest niezależność energetyczna i najniższe możliwe ceny energii. Jak mówi, dzięki dywersyfikacji dostaw i wydobyciu ze źródeł własnych koncern jest w stanie utrzymać ceny na niezmienionym poziomie, mimo wzrostów na rynkach wywołanych napięciami geopolitycznymi.

Dlaczego to możliwe? Rekordowe rezerwy i dywersyfikacja

Decyzja zapadła w trudnym otoczeniu geopolitycznym. Jak podaje Orlen, od momentu eskalacji napięć geopolitycznych do końca maja ceny na europejskich rynkach hurtowych wzrosły o 32% dla kontraktów z dostawą w przyszłym roku i o 43% dla umów na najbliższy miesiąc. Na Towarowej Giełdzie Energii gaz podrożał odpowiednio o 25% i 33%. Do tego dochodzi blokada dostaw skroplonego gazu ziemnego (LNG) przez cieśninę Ormuz.

Mimo to Orlen utrzymuje stabilne ceny. Firma tłumaczy to rozbudową własnych zasobów. W ubiegłym roku, między innymi dzięki przejęciom i nowym odkryciom w Norwegii i Polsce, do zasobów spółki trafiło blisko 10 mld m³ gazu – to blisko połowa rocznego zużycia gazu w Polsce.

Marek Balawejder, Przewodniczący Rady Nadzorczej spółki myORLEN, wskazuje, że stała optymalizacja kontraktacji i innych procesów wpływających na efektywność działania pozwoliła zaoferować klientom gaz w przystępnej, stabilnej cenie, mimo wzrostów na rynkach światowych. Jego zdaniem przystępna cena energii to jeden z warunków rozwoju zarówno dla polskich rodzin, jak i dla polskiej gospodarki.

Trzy obniżki w ciągu roku – realne oszczędności

To nie pierwszy ruch Orlenu w stronę ochrony klientów. W ciągu ostatnich 12 miesięcy Grupa Orlen trzykrotnie obniżyła ceny gazu – dwa razy za samo paliwo i raz za dystrybucję. Firma podaje konkretne przykłady oszczędności:

• Czteroosobowa rodzina mieszkająca w 140-metrowym domu o dobrym standardzie energetycznym, używająca gazu do ogrzewania i innych potrzeb, zapłaci w 2026 roku średnio około 1074 zł brutto mniej niż według cen z pierwszego półrocza 2025 roku.
• Dwuosobowe gospodarstwo w mieszkaniu, korzystające z gazu do gotowania i podgrzewania wody, zaoszczędzi średnio około 425 zł brutto.
• Jeśli gaz służy jedynie do przygotowywania posiłków, roczne opłaty będą niższe średnio o około 52 zł brutto.

Co to oznacza dla portfela?

Dla przeciętnego Kowalskiego zamrożenie cen gazu do końca 2026 roku to pewność, że rachunki za to paliwo nie wzrosną w najbliższych miesiącach. Jak przypomina biuro prasowe Orlenu, ceny paliw w Polsce od tygodni są najniższe w całej UE. Decyzja ta wzmacnia ochronę budżetów domowych przed skutkami globalnej niepewności. Dla instytucji publicznych, takich jak szkoły czy szpitale, to z kolei stabilizacja kosztów w czasie, gdy inne kraje mierzą się z gwałtownymi podwyżkami.

Klienci mogą sprawdzić szczegóły taryfy na stronie myorlen.pl/dla-domu/taryfa-gazu oraz w elektronicznym biurze obsługi klienta eBOK i aplikacji mobilnej ORLEN mBOK.

Czy to koniec hossy na rynku półprzewodników? W piątek inwestorzy w Korei Południowej dostali zimny prysznic, a giełdowe wykresy zamieniły się w zjazdy alpejskie. Główny indeks Kospi zaliczył spadek o 5,5 proc., a największe krajowe spółki straciły miliardy dolarów wartości w ciągu jednej sesji.

Azjatycki parkiet w czerwieni

Początek dnia na europejskich giełdach był nieciekawy, ale to w Azji rozegrał się prawdziwy dramat. Jak pisze „Business Korea”, fala wyprzedaży była tak silna, że doszło nawet do tymczasowego zawieszenia notowań na giełdzie. W centrum zainteresowania znalazły się rozpoznawalne na całym świecie marki.

„Po nocnym osłabieniu amerykańskich akcji spółek od półprzewodników, akcje SK Hynix i Samsung Electronics spadły odpowiednio o około 8 i 6 proc.” – czytamy w relacji.

Tuż za nimi w dół poszły akcje innych gigantów. Samsung C&T zaliczył zjazd o ponad 14 proc., a SK Hynix, SK Square i Hyundai Mobis straciły po ponad 8 proc. Na liście przegranych znalazły się też Samsung Electronics, Hyundai Motor, Samsung Life Insurance (straciły po ponad 6 proc.) oraz Samsung Electro-Mechanics, Kia i Doosan Energy (ponad 4 proc. w dół).

Co napędzało panikę?

Źródeł nerwowości należy szukać za oceanem. Kluczowym czynnikiem było rozczarowanie wynikami amerykańskiego producenta chipów Broadcom. W połączeniu z szerszą przeceną akcji technologicznych na Wall Street, dało to mieszankę wybuchową, która uderzyła w azjatyckie rynki.

Skala wyprzedaży robi wrażenie. Według danych koreańskiej giełdy, zagraniczni inwestorzy sprzedali w piątek akcje o wartości netto 871,1 mld wonów (ok. 569,3 mln dolarów). Instytucjonalni inwestorzy dołożyli do tego kolejne 220,4 mld wonów.

Dlaczego to ważne?

Giełda południowokoreańska nie jest zwykłym parkietem. Należy do grona największych giełd świata pod względem kapitalizacji notowanych spółek. Choć nie dorównuje największym rynkom jak Nowy Jork, Szanghaj czy Tokio, regularnie plasuje się w światowej czołówce.

Jej znaczenie wynika z potęgi koreańskich konglomeratów. Kraj jest globalną potęgą w sektorach technologii, elektroniki, motoryzacji, stoczniowym i chemicznym. Na giełdzie notowane są firmy o międzynarodowej renomie: Samsung Electronics, Hyundai Motor Company, Kia Corporation, LG Electronics czy SK Hynix.

Dlatego każde gwałtowne zachowanie na parkiecie w Seulu jest uważnie obserwowane przez inwestorów na całym świecie. Szczególnie teraz, gdy branża półprzewodników, napędzana przez sztuczną inteligencję, znajduje się w centrum zainteresowania.

Co dalej?

Eksperci zastanawiają się, czy mamy do czynienia z zdrową korektą po dynamicznych wzrostach, czy może z początkiem głębszych problemów. Kluczowe dla nastrojów będą nadchodzące dane makroekonomiczne oraz kolejne raporty finansowe spółek.

Jedno jest pewne – piątkowa sesja pokazała, że nawet największe giganty technologiczne nie są odporne na nagłe zmiany nastrojów inwestorów. W świecie połączonych globalnych rynków problemy w jednym miejscu natychmiast odbijają się echem na drugim końcu świata.

Dla inwestorów to kolejna lekcja dywersyfikacji portfela i uważnego śledzenia nie tylko wyników pojedynczych spółek, ale także szerszych trendów gospodarczych. Koreański parkiet z pewnością nie powiedział jeszcze ostatniego słowa.