Blog

Czy kwietniowy skok aktywności w europejskich fabrykach to oznaka zdrowia, czy też symptom głębszych problemów? Dane przynoszą sprzeczne sygnały.

Eurozone Manufacturing PMI wzrósł w kwietniu 2026 r. do 52,2 pkt z 51,6 pkt w marcu. To najwyższy poziom od 47 miesięcy.

Ale tutaj jest haczyk. Ten teoretyczny rozwój jest w dużej mierze napędzany nie zdrowym popytem, a… strachem.

Ożywienie zrodzone z obaw

Klienci fabryk masowo porzucili strategię wyczekiwania. Zamiast tego zdecydowali się na natychmiastowe zakupy, aby zabezpieczyć się przed przewidywanymi podwyżkami cen i problemami z dostawami.

„Produkcja i portfele zamówień są wspierane przez tworzenie zapasów bezpieczeństwa w wyniku powszechnych obaw o niedobory podaży i rosnące ceny będące skutkiem wojny na Bliskim Wschodzie” – ocenił Chris Williamson, główny ekonomista ds. biznesu w S&P Global Market Intelligence.

Nowe zamówienia rosły w kwietniu najszybciej od czterech lat. Menedżerowie zauważali, że klienci przyspieszali zakupy, właśnie z obawy o przyszłe ceny i zakłócenia. To działanie prewencyjne, a nie dowód trwałego ożywienia.

Mrok za jasnym wskaźnikiem

Pod względem geograficznym wygląda to nawet optymistycznie. Po raz pierwszy od czerwca 2022 roku wszystkie osiem monitorowanych krajów strefy euro odnotowało odczyty PMI dla przemysłu powyżej progu 50 pkt, który oddziela wzrost od spadku.

Na czele rankingu znalazły się Irlandia i Holandia. Francja i Włochy osiągnęły wyniki najlepsze od około czterech lat. W przypadku Niemiec nastąpiło natomiast lekkie spowolnienie.

Ale prawdziwe problemy widać w szczegółach. I są one poważne.

Zatrudnienie i inflacja: dwa czarne scenariusze

Po pierwsze, mimo wzrostu aktywności, producenci ze strefy euro nadal zmniejszają zatrudnienie. To przedłuża serię miesięcznych spadków liczby pracowników, która trwa już prawie trzy lata.

Po drugie, presja kosztowa gwałtownie rośnie. Według danych S&P Global tempo inflacji kosztów nakładów wzrosło w kwietniu do najwyższego poziomu od 46 miesięcy. Główną przyczyną są rosnące koszty energii, napędzane sytuacją geopolityczną.

Ta presja kosztowa zmusiła fabryki do podnoszenia cen wyrobów gotowych w najszybszym tempie od stycznia 2023 roku.

Optymizm wyparował

Najbardziej niepokojący jest jednak gwałtowny spadek nastrojów. Zaufanie biznesu spadło do najniższego poziomu od końca 2024 roku. Wskaźnik przyszłych oczekiwań produkcyjnych spadł do najsłabszego wyniku od 17 miesięcy.

„Na początku drugiego kwartału optymizm przedsiębiorców uległ dalszemu osłabieniu. W rzeczywistości oczekiwania dotyczące wzrostu gospodarczego spadły do najniższego poziomu od listopada 2024 r.” – wskazuje S&P Global.

Eksperci zwracają uwagę, że dla zrozumienia realnej sytuacji należy patrzeć poza główny odczyt PMI, który sztucznie windowany jest przez gromadzenie zapasów.

Miesiąc temu sytuacja wyglądała zupełnie inaczej. W marcu łączony wskaźnik PMI (obejmujący produkcję i usługi) dla całej strefy euro spadł do 50,2 pkt z 51,9 pkt, co było najostrzejszym spadkiem od 16 miesięcy. Wtedy głównym powodem wygasania optymizmu również była wojna na Bliskim Wschodzie, rosnące ceny energii i zakłócenia w łańcuchach dostaw.

Chris Williamson ostrzegał wówczas przed „widmem stagflacji nawet w krótkim okresie”. Napływ nowych zamówień spadł w marcu po raz pierwszy od lipca ubiegłego roku.

Hiszpania była wtedy jedynym jasnym punktem wśród największych gospodarek UE, notując wzrost wskaźnika.

Co dalej z gospodarką?

Kwietniowe dane pokazują gospodarkę działającą w trybie awaryjnym. Firmy i ich klienci reagują na zewnętrzne zagrożenia, ale ich wiara w przyszłość maleje. Europejski Bank Centralny, obserwujący te rosnące presje kosztowe, zasygnalizował już rosnące obawy o stabilność cen.

Czy zatem kwietniowy wzrost PMI to zapowiedź dobrego kwartału? Raczej obraz gospodarki, która z obawy przed jutrem… kupuje dziś. Pytanie, jak długo ten sztuczny oddech może podtrzymywać aktywność, gdy zaufanie biznesu jest tak niskie.

Podsumowując: Fabryki pracują, ale głównie dlatego, że klienci boją się, że wkrótce nie będą mogli kupić potrzebnych towarów, albo będą musieli za nie zapłacić znacznie więcej. Jednocześnie przedsiębiorcy zwalniają pracowników, płacą coraz więcej za surowce i patrzą w przyszłość z rosnącym pesymizmem. To mieszanka, która nie wróży spokojnych czasów dla europejskiej gospodarki.

Myśleliście, że wreszcie będzie łatwiej o kredyt? W marcu pojawiła się chwila oddechu, ale kwiecień brutalnie zweryfikował te nadzieje. Sytuacja na rynku kredytowym znów robi się gorąca.

W ciągu kilku tygodni banki mocno ograniczyły dostępność kredytów. To efekt rosnących kosztów finansowania i globalnych napięć gospodarczych. Efekt jest natychmiastowy i odczuwalny dla potencjalnych kredytobiorców.

Gwałtowne tąpnięcie w portfelach

Jeszcze na początku marca wiele gospodarstw domowych mogło liczyć na wyższe kwoty finansowania. Dziś te same profile klientów spotykają się z dużo bardziej restrykcyjnymi wyliczeniami.

Weźmy przykład trzyosobowego gospodarstwa domowego z Warszawy, gdzie kobieta (29 lat) zarabia 8 tys. zł netto, a jej partner (32 lata) osiąga 7 tys. zł miesięcznie. Oboje są na umowie o pracę na czas nieokreślony i nie mają innych zobowiązań, a dodatkowo otrzymują świadczenie „800+”, które banki uwzględniają.

Taka rodzina osiągająca łącznie 15 tys. zł miesięcznego dochodu straciła znaczną część zdolności kredytowej. Średni spadek wynosi ponad 38 tys. zł, a różnice sięgają nawet ponad 60 tys. zł mniej dostępnego kredytu. To wyraźnie oddala możliwość uzyskania finansowania na poziomie 1,2 mln zł, który jeszcze niedawno był w zasięgu.

Które banki tną najgłębiej?

Obniżki zdolności kredytowej widoczne są w większości instytucji finansowych. Korekty nie mają charakteru symbolicznego, lecz systemowy.

Największą korektę odnotowano w Bank Ochrony Środowiska, gdzie różnica sięga niemal 70 tys. zł. Wyraźne spadki, przekraczające 50 tys. zł, pojawiły się także w ofertach takich gigantów jak PKO BP, Bank Millennium, VeloBank, Alior Bank czy Bank Pekao. Na tle rynku relatywnie najlepiej wypadają Bank BPS, ING Bank Śląski oraz Credit Agricole, choć i tam zmiany są odczuwalne.

A jednak… nadchodzi zmiana?

Zaskakującym elementem najnowszych wyliczeń jest wzrost wskaźnika DSTI, który pokazuje, jak dużą część dochodów pochłania rata kredytu. Mimo spadku zdolności kredytowej wskaźnik ten rośnie, co może sugerować, że banki zaczynają dopuszczać większe obciążenie budżetów domowych.

I tu pojawia się kontrast, który wprowadza nowy element do układanki. Według najnowszego raportu Narodowego Banku Polski, w I kwartale 2026 r. banki kontynuowały łagodzenie kryteriów udzielania kredytów mieszkaniowych, mimo wcześniejszych zapowiedzi stabilizacji. Co więcej, zmniejszyły też marżę kredytową.

„Do czynników wpływających na łagodzenie polityki kredytowej ankietowane banki zaliczyły przede wszystkim wzrost presji konkurencyjnej ze strony innych banków uniwersalnych, a także prognozę sytuacji na rynku mieszkaniowym” – wskazano w raporcie NBP.

Co banki planują na II kwartał?

Raport NBP przynosi jeszcze ciekawsze zapowiedzi. Okazuje się, że to nie koniec łagodzenia. Według informacji z serwisu pb.pl, w II kwartale 2026 r. banki zamierzają złagodzić kryteria udzielania kredytów mieszkaniowych i oczekują wzrostu popytu na te kredyty. Oznacza to dalszy ciąg trendu łagodzenia.

To samo dotyczy kredytów konsumpcyjnych – banki również zamierzają złagodzić dla nich kryteria i spodziewają się wzrostu popytu. To kontynuacja działania z I kwartału, kiedy to banki złagodziły kryteria oraz niektóre warunki kredytowania, w tym zmniejszyły marżę kredytową dla kredytów normalnych i zwiększyły maksymalną kwotę kredytu.

Paradoks czy nowa strategia?

Jak pogodzić ostre cięcia zdolności kredytowej z zapowiedziami łagodzenia kryteriów? Kluczem może być konkurencja. Raport NBP wskazuje, że banki, które złagodziły politykę kredytową, uzasadniały to głównie wzrostem presji konkurencyjnej ze strony innych banków.

Obecne zaostrzenie mogło być krótkotrwałą reakcją na koszty finansowania, podczas gdy długofalowy trend, napędzany walką o klienta, może zmierzać w stronę większej dostępności. Jeśli ten trend się utrzyma, możliwe jest stopniowe łagodzenie kryteriów, choć na razie dla wielu rodzin marzenie o własnym M czeka na lepsze czasy.

Czy wiesz, że kluczowe świadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, które pomaga osobom niezdolnym do pracy, jest przyznawane tylko na określony czas? Wielu Polaków zakłada, że to wsparcie dożywotnie, ale przepisy jasno mówią co innego. Co więcej, jeśli choroba uniemożliwia Ci dalszą pracę w zawodzie, ale daje szansę na przekwalifikowanie, ZUS ma specjalne rozwiązanie, które może pomóc w powrocie na rynek pracy.

Renta z tytułu niezdolności do pracy: nie na zawsze, a na określony czas

Renta z tytułu niezdolności do pracy to kluczowe wsparcie, ale jest przyznawana na określony czas, a nie dożywotnio. ZUS przypomina, że co do zasady, niezdolność do pracy orzeka się na maksymalnie pięć lat. Wyjątkiem są sytuacje, gdy według wiedzy medycznej nie ma szans na poprawę – wtedy okres może być dłuższy. Renta stała przysługuje tylko wtedy, gdy niezdolność do pracy jest trwała, ale nawet wtedy nie oznacza to świadczenia dożywotniego.

„Renta stała w rozumieniu ustawy odnosi się do trwałości niezdolności do pracy, a nie do trwałości prawa do renty. Orzeczenie na okres dłuższy niż 5 lat to prognoza, a nie gwarancja świadczenia na zawsze” – stwierdził Sąd Najwyższy w 2023 roku.

Jakie warunki trzeba spełnić?

Aby otrzymać to świadczenie, trzeba spełnić konkretne warunki. Jak przypomina Gazeta Prawna, renta przysługuje osobie, która:

• jest niezdolna do pracy,
• posiada wymagany w przepisach okres składkowy i nieskładkowy,
• niezdolność do pracy powstała w określonych okresach (składkowych, nieskładkowych, lub w ciągu 18 miesięcy od ich ustania), chyba że udowodniła odpowiedni staż i jest całkowicie niezdolna do pracy (co najmniej 20 lat dla kobiet, 25 lat dla mężczyzn),
• nie ma ustalonego prawa do emerytury z FUS lub nie spełnia warunków do jej uzyskania.

Dodatkowo, osoba, która stała się niezdolna do pracy po ukończeniu 30 lat, nie musi posiadać pięciu lat składkowych w 10 latach przed wnioskiem, jeśli jest całkowicie niezdolna do pracy oraz udowodniła 25 lat składkowych (dla kobiet) lub 30 lat (dla mężczyzn).

Kluczowa zasada: oceniany jest wpływ choroby na pracę

Oto ważny szczegół, o którym warto pamiętać. ZUS ocenia nie samą chorobę, ale jej wpływ na możliwość wykonywania pracy. Niezdolność orzeka się na podstawie restrykcyjnych kryteriów, niezależnie od przyczyny schorzenia – może to być nawet niezdolność wywołana nałogami, jeśli doprowadziły one do chorób uniemożliwiających pracę.

O niezdolności do pracy decyduje lekarz orzecznik ZUS. Od jego decyzji można się odwołać do komisji lekarskiej, a od 2027 roku komisje zostaną zastąpione jednoosobowym rozpatrywaniem sprzeciwów. W przypadku sporu, ostateczną decyzję podejmuje sąd.

A co, jeśli choroba zmusza do zmiany zawodu? Jest renta szkoleniowa!

Jeśli z przyczyn zdrowotnych nie możesz kontynuować pracy w swoim zawodzie, ale rokujesz odzyskanie zdolności do pracy po zmianie kwalifikacji, ZUS ma dla Ciebie ofertę. To renta szkoleniowa – wsparcie finansowe na czas przekwalifikowania i powrotu na rynek pracy.

Nawet 2 tys. zł na czas nauki

Wysokość tego świadczenia zależy od okoliczności utraty zdrowia. Minimalna kwota to 1483,87 zł brutto miesęcznie (75% podstawy wymiaru). Jeśli niezdolność wynika z wypadku przy pracy lub choroby zawodowej, wsparcie wzrasta do 100% podstawy, czyli 1978,49 zł brutto.

Renta szkoleniowa nie jest jednak przyznawana bezterminowo. Standardowo czas na zdobycie nowych kompetencji to sześć miesięcy, ale jeśli kursy wymagają więcej czasu, okres ten może zostać wydłużony do 30 miesięcy (łącznie 36 miesięcy). Istnieje kluczowe ograniczenie: w trakcie pobierania środków nie wolno pracować zarobkowo. Podjęcie zatrudnienia skutkuje wstrzymaniem renty.

Kto może się o nią ubiegać?

Kluczowa jest decyzja lekarza orzecznika ZUS, który stwierdza, że dana osoba nie może kontynuować pracy w swoim zawodzie, ale rokuje odzyskanie zdolności do pracy po zmianie kwalifikacji.

Dodatkowym wymogiem jest staż ubezpieczeniowy, którego długość zależy od wieku w momencie powstania problemów zdrowotnych. Przykładowo:

• Gdy niezdolność powstała przed 20. rokiem życia, wymagany jest min. 1 rok stażu składkowego.
• Dla osób powyżej 30. roku życia wymagane jest już 5 lat stażu.

Aby ubiegać się o środki, należy złożyć wniosek ERN wraz z dokumentacją medyczną i zawodową. To formalna procedura, ale dla wielu osób może to być jedyna droga, by nie wypaść z rynku pracy na stałe.

Podsumowując, system wsparcia ZUS dla osób niezdolnych do pracy jest bardziej elastyczny i czasowy, niż się powszechnie uważa. Nie ma mowy o automatycznym, dożywotnim świadczeniu, ale za to jest realna szansa na wsparcie w przekwalifikowaniu, jeśli tylko lekarz stwierdzi taką możliwość.

Czy świat technologii zmierza ku całkowicie nowym zasadom? Marzec i kwiecień 2026 roku pokazały, że najwięksi gracze nie chcą już tylko kupować mocy — chcą kontrolować, jak ta moc jest budowana, kupowana i wykorzystywana. A w tle tego monumentalnego przesunięcia wciąż czai się jeden problem: niedobór.

Niedobór rozlewa się na cały łańcuch

Ze wszystkich zakamarków świata technologii płynie prosty przekaz: popyt przerasta podaż i nie wiadomo, kiedy to się zmieni. Niedobory dotykają kolejnych rodzajów produktów i wyłaniają nowych rozdających karty, zwycięzców oraz przegranych.

Słowo „niedobór” było w kwietniu jednym z najczęściej używanych przez szefów firm technologicznych — i to niezależnie od tego, w której części łańcucha dostaw znajdują się ich produkty. Brakuje surowców, pamięci, mocy produkcyjnych, maszyn do wytwarzania chipów, miejsca w centrach danych, a coraz częściej także klasycznych procesorów serwerowych, które jeszcze niedawno były traktowane jako mniej ekscytujący dodatek do akceleratorów AI.

„Ten trend pogłębia trwający niedobór chipów — i mimo rekordowych inwestycji w fabryki, ta luka nie zniknie szybko.” — Business Insider

Nowa logika rynku: dostęp zamiast technologii

To sprawia, że boom na sztuczną inteligencję coraz mniej przypomina zwykłą hossę, a coraz bardziej walkę o kontrolę nad przemysłowym zapleczem cyfrowej gospodarki. W tle widać twardszą logikę rynku: priorytetyzację dostaw, długie umowy i „rezerwowanie przyszłości”, które wypycha mniejszych graczy na margines i zmienia spór o technologię w spór o dostęp.

I tu dochodzimy do sedna. Najważniejsza zmiana nie polega na tym, że „wszyscy chcą więcej mocy”, tylko że coraz więcej firm chce mieć kontrolę nad tym, jak ta moc jest budowana.

Infrastruktura przejmuje stery

Marzec dołożył do tego kilka kolejnych klocków: rośnie znaczenie elementów infrastruktury, które jeszcze niedawno traktowano jak tło, a dziś potrafią ustawić tempo całej branży — od sposobu przesyłu danych w serwerowniach po rolę klasycznych procesorów i pamięci.

Infrastruktura, ta mało ekscytująca podstawa, nagle stała się polem bitwy. Kto kontroluje te elementy, ten dyktuje warunki.

Co to oznacza dla kolejnych kwartałów?

W kwietniowym Półprzewodniku Technologicznym pokazujemy, jak niedobory przekładają się na konkretne decyzje największych firm technologicznych. Trend jest jasny: gigantyczne pieniądze płyną tam, gdzie można zabezpieczyć przyszłość — nie poprzez zakup gotowych rozwiązań, ale przez kontrolę nad ich powstawaniem.

To nie jest już wyścig o to, kto ma lepszy chip. To wyścig o to, kto ma dostęp do surowców, fabryk, energii i mocy obliczeniowej. Nowe zasady gry zostały już napisane. Pozostaje tylko pytanie, kto zdoła się w nich odnaleźć, a kto zostanie zepchnięty na margines.

Jedno jest pewne: era, w której firmy technologiczne mogły po prostu kupować to, czego potrzebują, dobiega końca. Nadchodzi era rezerwacji, umów długoterminowych i bezpośredniej kontroli nad każdym ogniwem łańcucha. I to właśnie ta zmiana, a nie sam niedobór, może być prawdziwą rewolucją.

Kurs USD/JPY znów przekroczył magiczną barierę 160 jenów. Czy to oznacza, że powitaliśmy nowy sezon interwencyjny? Wygląda na to, że tak. Japońskie władze najwyraźniej postanowiły nie czekać i przystąpiły do kontrofensywy.

W zeszły czwartek (30 kwietnia) rynki wstrząsnęła potężna akcja. Japońskie ministerstwo finansów najprawdopodobniej wydało około 5 bilionów jenów (31,3 miliarda dolarów) lub – jak szacują inni analitycy – nawet 30 miliardów dolarów, aby wspomóc krajową walutę. Efekt był natychmiastowy: kurs pary USD/JPY spadł o około 2,5%, przemieszczając się z rejonu powyżej 160 do około 156 jenów za dolara.

Dlaczego właśnie teraz?

Kluczem jest czas i precyzja. Interwencja została przeprowadzona tuż przed rozpoczęciem serii majowych świąt państwowych. To nie przypadek. Okres świąteczny oznacza niższą płynność na rynkach, co pozwala na osiągnięcie większego efektu przy mniejszym nakładzie kapitału. To klasyczny manewr z podręcznika japońskich decydentów.

„Biorąc pod uwagę ograniczone źródła środków na interwencje walutowe, spodziewamy się, że Ministerstwo Finansów będzie starało się zmaksymalizować wpływ każdej interwencji i ostrożnie wybierać najskuteczniejszy moment, na przykład gdy jen gwałtownie słabnie” – tłumaczy Yuriko Tanaka z Wall Street Bank.

Działanie przy umiarkowanej zmienności wysyła jasny sygnał: poziom 160 jest traktowany przez Tokio jako istotna linia obrony.

Historia się powtarza?

Ta strategia ma już swój precedens. W lipcu 2024 roku doszło do bardzo podobnej akcji, również gdy kurs przekroczył 160 jenów. Wówczas interwencje doprowadziły jedynie do chwilowego umocnienia waluty. W kwietniu 2024 roku Japonia sprzedała dolary za ponad 30 miliardów, a kurs spadł do poziomu 152. Jednak zaledwie dwa miesiące później jen osiągnął nowe minima.

To samo pytanie wisi teraz w powietrzu: czy tym razem będzie inaczej?

Główny problem nie znika

Presja na jena wynika z fundamentalnej różnicy w polityce monetarnej. Różnica w stopach procentowych między USA a Japonią pozostaje ogromna. Analitycy są zgodni: bez jej zmniejszenia lub zmiany retoryki Banku Japonii w sprawie podwyżek stóp, presja na osłabienie jena będzie się utrzymywać.

Dodatkowo, wysoka cena energii ciąży nad japońskim bilansem handlowym, wymuszając na importerach wyprzedaż jena. Stratedzy sugerują, że Tokio mogło w tym roku rozszerzyć działania nawet na rynki kontraktów terminowych na ropę, aby zaatakować źródło słabości waluty.

Gdzie szukać następnego ruchu?

Rynki przenoszą teraz uwagę z Londynu na Nowy Jork. „Władze Japonii w zeszłym tygodniu skupiły się na sesji Londyn–Europa, ale ponieważ w Wielkiej Brytanii poniedziałek jest dniem wolnym od pracy, uwaga skupi się teraz na Nowym Jorku” – zauważa Mark Cranfield.

Zmiana frontu działania może być kluczowa dla skuteczności kolejnych posunięć.

Czy rezerw starczy?

Na koniec marca 2026 roku Japonia dysponowała rezerwami walutowymi o wartości około 1,2 biliona dolarów. Z tej ogromnej puli 161,7 miliarda dolarów to depozyty, które mogą zostać wykorzystane do interwencji bezpośrednio. Zdaniem analityków Goldman Sachs, kraj ma potencjał na działania nawet 30-krotnie większe od tych ostatnich. Mają więc z czego strzelać.

Jednak kluczowe nie jest to, ile amunicji mają w magazynku, ale jak celnie będą strzelać. Bez zmiany fundamentów, każda interwencja może okazać się tylko kosztownym kupowaniem czasu. Czy tym razem Japonia zdoła odwrócić bieg wydarzeń? Rynki wstrzymują oddech, a kurs USD/JPY nie spuszcza oczu z poziomu 160.

Kwietniowa sesja na GPW była jak jazda kolejką górską. Mimo zawirowań geopolitycznych, WIG ustanowił nowy rekord, ale czy te wzrosty naprawdę cieszyły wszystkich inwestorów? Oto podsumowanie miesiąca pełnego kontrastów.

Rekord WIG i gwałtowna przecena

Statystyki za cały kwiecień wcale nie są złe – indeksy zyskały na wartości kilka procent. Mimo to, koniec miesiąca przyniósł gwałtowną zmianę nastrojów. W ostatnim dniu kwietnia główne indeksy powróciły do spadków, a WIG20 utrzymywał się poniżej psychologicznej bariery 3 500 pkt. To nie było zaskoczenie dla analityków.

Piotr Neidek z BM mBanku zauważa, że historycznie sekwencje kilku spadkowych dni częściej prowadzą do kontynuacji spadków niż do trwałego odbicia. Jego zdaniem, rynek „aż prosi się o odbicie, ale zamknięcie WIG poniżej 127 tys. pkt otworzyłoby drogę do głębszej korekty”.

Top 10 kwietniowych gwiazd

Mimo ogólnej zmienności, akcje niemal stu firm przyniosły minimum dwucyfrowe stopy zwrotu. Wśród absolutnych liderów znalazły się spółki z różnych sektorów, a nie jak wcześniej głównie związane z obronnością.

Oto ścisła czołówka: Capital Partners, MDI Energia, APS Energy, Asbis, LSI Software, PMPG, Games Operators, Skarbiec, Artifex Mundi i Wasko. Tylko ta ostatnia awansowała z czołówki marca. Co napędzało te zwyżki?

Lider z ponad 70% zysku

Bezkonkurencyjny okazał się Capital Partners, którego akcje wzrosły o ponad 70% – z poziomu poniżej 2 zł do około 3,3 zł. Prezes Krzysztof Geritz w liście do akcjonariuszy wskazał kluczowy powód: sukces procesu pozyskania inwestora strategicznego.

„Zainicjowany pod koniec trzeciego kwartału proces pozyskania inwestora strategicznego, połączony z podwyższeniem kapitału w celu zapewnienia spółce zdolności do bezpiecznego kontynuowania działalności, zakończył się sukcesem” – pisze Geritz.

Na początku grudnia 2025 r. Bumech objął 9 mln akcji serii D, stając się największym akcjonariuszem z 50% kapitału.

Energia wyników

Na podium znaleźli się też gracze sektora energetycznego. MDI Energia pochwaliła się wynikami za 2025 r.: przychody wzrosły o 27% do 256 mln zł, a spółka wróciła do zysku netto na poziomie 3,2 mln zł po wcześniejszych stratach.

Tuż za nią APS Energia zyskała niemal 50%, licząc na dynamiczny wzrost w 2026 r. dzięki portfelowi zamówień przekraczającemu 100 mln zł. Prezes Piotr Szewczyk komentuje: „Wysoki backlog i obiecujące perspektywy powodują, że z optymizmem patrzymy na ten rok”.

Cyfrowa fala

Globalne trendy cyfryzacji napędzały kolejnych liderów. Asbis zanotował niemal 50% zwyżkę, a jego przychody za marzec 2026 wyniosły rekordowe 462 mln dol., czyli o 68% więcej r/r.

„Marzec był kolejnym bardzo dobrym miesiącem. Pobiliśmy dwa rekordy: najlepszy wynik miesięczny w tym roku i najlepsze marcowe przychody w historii grupy” – zapowiada prezes Serhei Kostevitch.

Na cyfryzacji skorzystało też LSI Software (ponad 22% wzrost przychodów do rekordowych 85 mln zł) oraz Wasko, którego kurs od początku roku wzrósł z poniżej 3 zł do blisko 9 zł.

Drugie dno: kto stracił najwięcej?

Nie wszyscy świętowali. W przypadku niektórych spółek publikacja wyników przyniosła szok. Diagnostyka po rozczarowujących wynikach za IV kw. spadła z ponad 170 zł do około 150 zł.

Prawdziwym symbolem kwietniowych rozczarowań zostało jednak Big Cheese Studio. Kurs studia załamał się po premierze gry „Cooking Simulator 2 Better Together”, która na Steamie ma zaledwie 45% pozytywnych ocen. Akcje nie zdołały się podnieść.

Indeksy sektorowe: wielki rozdźwięk

Po czterech miesiącach roku najwyższe stopy zwrotu notują WIG20 oraz mWIG40. Jednak podział sektorowy jest jaskrawy.

Najsilniejszy jest WIG-paliwa (wzrost o ok. 38,5%), napędzany przez Orlen, który jednak złapał „zadyszkę” po ostrej wspinaczce. Mocno radzi sobie też WIG-gry (wzrost 13,7%), głównie dzięki CD Projektowi, który w kwietniu zyskał około 16,5%.

Zupełnie inaczej wygląda sytuacja w WIG-informatyka, który po czterech miesiącach jest ponad 12% na minusie. Ponad połowę udziału w tym indeksie ma Asseco Poland, które jest prawie 20% w dół.

Ciekawie zachowuje się WIG-nieruchomości, który po marcowym dołku w kwietniu wrócił do poziomów lutowych, notując obecnie podobną zwyżkę do szerokiego rynku.

Co dalej po kwietniowej huśtawce?

Kwiecień na GPW pokazał siłę pojedynczych historii spółek przy jednoczesnej ogólnej niepewności. Indeksy zyskały, ale pod koniec miesiąca poczuły ciężar korekty. Analitycy obserwują kluczowe poziomy wsparcia, jak 127 tys. pkt dla WIG czy 21,5 tys. pkt dla WIG-banki. Ich utrata może oznaczać głębszą przecenę.

Czy maj przyniesie kontynuację zwyżek kwietniowych liderów, czy może szeroką korektę? Na to pytanie odpowie dopiero rynek, ale jedno jest pewne – zmienność zostaje z nami na dłużej. Bądźcie czujni!

Trwa gorący sezon publikacji wyników finansowych za pierwszy kwartał 2026 roku. Podczas gdy jedne branże przygotowują niespodzianki, w innych może być trudniej o spektakularne zwroty. Gdzie inwestorzy powinni kierować teraz swoją uwagę?

Wynikowe żniwa już się rozpoczęły

Sezon publikacji wyników za I kwartał 2026 r. już trwa, jednak prawdziwy wysyp raportów dopiero przed nami. To idealny moment, aby przyjrzeć się, które spółki z warszawskiej giełdy będą w stanie zaprezentować się lepiej na tle zeszłorocznych rezultatów.

I właśnie tutaj pojawia się kluczowa informacja. Analitycy nie stawiają dużych oczekiwań wobec sektora bankowego, który błyszczał w poprzednich kwartałach. Piotr Gorczyca z Eques Investment TFI wskazuje: „Wynik netto sektora bankowego w I kwartał 2026 r. nie powinien wzrosnąć w ujęciu rok do roku głównie ze względu na podwyższony CIT.”

Ale nie martwcie się! Ta lukę mogą wypełnić inne branże. Eksperci zakładają poprawę wyników w sektorze detalicznym. Co ważne, dotyczy to szczególnie spółek z branży odzieżowej, obuwniczej, usługowej oraz e-commerce.

„Sprzyja temu ekspansja marż oraz silny konsument w Polsce i regionie CEE, wspierany przez wzrost realnego funduszu płac i odbudowany po pandemii poziom oszczędności gospodarstw domowych” – wyjaśnia Gorczyca.

Gdzie szukać dynamiki? Surowce i paliwa w grze

Jeśli chodzi o najwyższą dynamikę poprawy wyników, analitycy wskazują wyraźnie na dwa sektory: spółki wydobywcze oraz producenci paliw. Dlaczego? Korzystają one z globalnego wzrostu cen surowców i wysokich realizowanych marż.

Na dużo lepsze wyniki niż przed rokiem może liczyć KGHM. To zasługa utrzymujących się wysokich cen miedzi i srebra. Prognozy są optymistyczne: kwartalna EBITDA koncernu mogła się zbliżyć do 4,6 mld zł, a zysk netto do niemal 2,4 mld zł. Dla porównania, rok wcześniej było to odpowiednio 2,5 mld zł i 330 mln zł.

Nie inaczej jest w przypadku Orlenu. Zakończony kwartał był dla koncernu okresem wynikowych żniw. Skorzystał on z rosnących cen ropy naftowej i gazu, które poszybowały w górę w odpowiedzi na wojnę na Bliskim Wschodzie. Analitycy prognozują, że kwartalna EBITDA mogła się zbliżyć do 14,7 mld zł (wzrost o ok. 35% r/r), a zysk netto nawet do prawie 6,3 mld zł (wzrost o ok. 46% r/r).

Kolejnym beneficjentem niestabilnej sytuacji geopolitycznej może być Unimot. Analitycy Trigon DM uważają: „W kontekście wojny na Bliskim Wschodzie, Unimot powinien być beneficjentem zmienności rynku, dostarczając ponadprzeciętnych marż w sektorze paliw ciekłych i handlu gazem.”

Pozytywne trendy poza surowcami

Ale dobre wieści nie kończą się na surowcach. Inwestorzy powinni wypatrywać pozytywnych wyników także w innych segmentach.

W raportach niektórych deweloperów spodziewana jest efektowna poprawa rok do roku. Dotyczy to zwłaszcza Atalu, Archicomu, Develii i Marvipolu. Napędza ją znaczący wzrost sprzedanych lokali i częściowy wzrost cen przy względnie stabilnych kosztach.

Pozytywne tendencje powinny być też widoczne w spółkach nastawionych na konsumentów. Dwucyfrowa dynamika wyników rok do roku spodziewana jest w przypadku Asbisu, Benefit Systems i LPP.

A co z branżami pod presją?

W sektorze przemysłowym, który mierzy się z wyzwaniami, również można szukać jasnych punktów. Pozytywna zmiana powinna być kontynuowana w wynikach Wieltonu, będąc bardziej efektem restrukturyzacji i cięcia kosztów niż gwałtownego wzrostu popytu.

W sektorze mediów i telekomunikacji optymizm budzą ATM Grupa, Digital Network oraz Orange Polska. Eksperci umiarkowanie pozytywnie podchodzą też do Cyfrowego Polsatu, licząc na zapoczątkowanie ścieżki wzrostu skorygowanej EBITDA.

Sezon na mocne raporty właśnie się rozpoczął. Kluczowe będzie teraz, które firmy nie tylko spełnią wysokie oczekiwania, ale i które zaskoczą inwestorów pozytywnie. Śledźcie kalendarze giełdowe!

Wszelkie informacje o spółkach mają charakter wyłącznie informacyjny i nie stanowią rekomendacji inwestycyjnych. Decyzje inwestycyjne należy poprzedzić własną analizą.

Co czeka osoby tracące pracę po 1 czerwca 2026 roku? Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej oficjalnie ogłosiło nowe, waloryzowane stawki popularnej „kuroniówki”. Zasady pozostają znane, ale liczby na kontach będą wyższe – to już pewne.

Nowe stawki: sprawdź, ile dostaniesz

Osoby ze stażem pracy wynoszącym 20 lat otrzymają przez pierwsze 90 dni 1783,90 zł brutto miesięcznie (obecnie 1721,90 zł), a później 1400,90 zł (obecnie 1352,20 zł).

Osoby ze stażem powyżej 20 lat dostaną 2140,68 zł przez pierwsze 90 dni (obecnie 2066,30 zł) oraz 1681,06 zł w kolejnych miesiącach (obecnie 1622,60 zł).

Wysokość zasiłku dla bezrobotnych zmienia się co roku 1 czerwca i zależy od wskaźnika inflacji ogłaszanego przez GUS. Im wyższa inflacja, tym większa podwyżka świadczeń.

Ale pamiętajcie! To nie jest jednolita wypłata. Zasiłek dla bezrobotnych jest wypłacany w dwóch wysokościach. Wyższa stawka obowiązuje tylko przez pierwsze 90 dni. Po tym czasie świadczenie automatycznie się obniża – nawet o kilkaset złotych miesięcznie. To mechanizm, który ma motywować do szybszego powrotu na rynek pracy.

Kluczowe warunki: kto może liczyć na podwyżkę?

Podwyżka obejmie wszystkich, którzy spełnią określone warunki. Warunkiem otrzymania zasiłku jest przepracowanie co najmniej 365 dni w ciągu 18 miesięcy przed rejestracją oraz opłacanie składek na Fundusz Pracy.

Do stażu uprawniającego do zasiłku wlicza się nie tylko czas pracy, ale także urlop wychowawczy, pobieranie renty czy służbę wojskową. Kluczowym warunkiem jest również uzyskiwanie wynagrodzenia w kwocie równej lub wyższej od minimalnej płacy (4806 zł brutto w 2026 roku), od której odprowadzano składki.

Ważna informacja: kiedy wypłata?

W standardowej procedurze – dotyczącej osób, których stosunek pracy wygasł lub został rozwiązany przez pracodawcę – prawo do zasiłku przysługuje już od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy.

Należy jednak odróżnić moment nabycia prawa od faktycznego terminu wypłaty. Urzędy pracy wypłacają świadczenia „z dołu”, czyli za miesiąc poprzedni. Zgodnie z przepisami wypłata następuje w terminach ustalonych przez dany urząd, zazwyczaj między 10. a 14. dniem każdego miesiąca.

Przykładowo, jeśli osoba uprawniona zarejestruje się w urzędzie pracy 1 września, nabywa prawo do zasiłku od tego dnia, ale pierwszy przelew otrzyma dopiero w październiku – będzie on obejmował należność za cały wrzesień.

Karencja: nie zawsze wypłata jest natychmiastowa

Tu pojawia się ważny szczegół. W przypadku rozwiązania umowy w sposób inny niż wypowiedzenie przez pracodawcę obowiązuje tzw. karencja, która może trwać 90 lub 180 dni.

Wypłata po 90 dniach następuje, jeśli stosunek pracy został rozwiązany na mocy porozumienia stron lub za wypowiedzeniem przez pracownika. Wtedy świadczenie zostanie przyznane dopiero po upływie 90 dni.

Wypłata po 180 dniach dotyczy osób, które zostały zwolnione w trybie dyscyplinarnym lub rozwiązały stosunek pracy nawiązany w ramach skierowania z urzędu pracy przed terminem.

Czy można dorabiać? Jest limit!

Warto pamiętać, że przepisy nie zabraniają możliwości dorabiania podczas pobierania zasiłku. Formalnie zgodnie z ustawą, osoba bezrobotna nie może uzyskiwać miesięcznego przychodu przekraczającego połowę minimalnego wynagrodzenia (z wyjątkiem odsetek bankowych).

Jeśli ktoś podejmie pracę na umowę zlecenie lub uzyska przychód przekraczający ten limit, natychmiast straci status bezrobotnego i prawo do zasiłku.

Podsumowując: wyższe świadczenia są już oficjalnie ustalone. Teraz kluczowe jest spełnienie warunków i wiedza, kiedy faktycznie pieniądze pojawią się na koncie.

Czy twój spokojnie dotąd sąsiedztwo zmieniło się w noclegownię dla kilkudziesięciu osób? To niepokojące zjawisko, które z marginalnego problemu przerodziło się w prawdziwą plagę na osiedlach domów jednorodzinnych. Właściciele nieruchomości coraz częściej przekształcają je w nieoficjalne hotele robotnicze, a sąsiedzi są bezsilni. Ale to się ma zmienić – i to szybko.

Problem, który wymknął się spod kontroli

Hałas do późnej nocy, awantury, samochody zastawiające każdy wolny skrawek ulicy i góry śmieci. To codzienność mieszkańców wielu spokojnych dotąd osiedli, gdzie domy jednorodzinne zamieniają się w miejsca zbiorowego zakwaterowania pracowników. Jak relacjonuje „Dziennik Gazeta Prawna”, właściciele często ignorują zarówno uwagi sąsiadów, jak i interwencje służb. Problem w tym, że obowiązujące przepisy nie dają skutecznych narzędzi do rozwiązania takich sytuacji.

Widzimy, że stąpamy po wąskiej linii. Będziemy się starali te przepisy w miarę szybko wprowadzić – mówiła Monika Wróblewska, dyrektor departamentu architektury, budownictwa i geodezji w Ministerstwie Rozwoju i Technologii.

Przygotowanie nowych regulacji nie jest proste, bo problem dotyka kilku obszarów prawa jednocześnie. Sprawa trafiła już pod obrady sejmowej komisji infrastruktury oraz komisji wspólnej rządu i samorządu terytorialnego.

Nie o metry tu chodzi

Początkowo rozważano wprowadzenie limitów kubatury domów, aby utrudnić ich przekształcanie. Pomysł szybko wzbudził wątpliwości. Eksperci nie mają złudzeń – kluczowy jest nie rozmiar budynku, a liczba jego użytkowników.

Problemem nie jest wielkość domu, tylko liczba osób go użytkujących, a w prawie budowlanym nie ma przepisu, który mówiłby, ile maksymalnie osób może mieszkać w domu jednorodzinnym – wskazał Andrzej Falkowski z Podlaskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa.

Podobne stanowisko prezentował Mariusz Ścisło ze Stowarzyszenia Architektów Polskich SARP, przypominając, że podobne przepisy w latach 70. Polacy szybko nauczyli się obchodzić.

Konkretne propozycje: limit 30% i kary do 10 tys. zł

Resort rozwoju nie zwalnia jednak tempa i przedstawia już konkretne rozwiązania legislacyjne. Zgodnie z propozycją wiceministra Tomasza Lewandowskiego, w domu jednorodzinnym tylko 30 proc. powierzchni będzie można przeznaczyć na cele zakwaterowania okresowego.

Przekroczenie tego limitu będzie wymagało uzyskania decyzji o zmianie sposobu użytkowania budynku. Za użytkowanie budynku niezgodnie z przeznaczeniem ma grozić kara do 10 tys. zł, która będzie mogła być nakładana wielokrotnie, jeśli właściciel nie zastosuje się do przepisów.

Wprost wskazujemy, że jeżeli ktoś chce u siebie prowadzić taki hotel pracowniczy, musi wystąpić o zmianę sposobu użytkowania budynku – podkreślił Lewandowski.

Presja na szybkie działania jest ogromna

Samorządowcy nie kryją zaniepokojenia skalą zjawiska i fatalnymi warunkami, w jakich żyją często mieszkańcy takich „hoteli”.

Są w Polsce gminy, w których powstały wręcz osiedla zbudowane po to, żeby osoby przyjeżdżające spoza kraju wegetowały w tych pomieszczeniach – alarmuje Marek Wójcik, pełnomocnik Zarządu Związku Miast Polskich. – To są z reguły domy jednorodzinne, w którym mieszka kilkadziesiąt osób w urągających warunkach, bez szacunku dla przepisów sanitarnych i przeciwpożarowych. Ten problem musi się załatwić szybko, zanim dojdzie do tragedii.

Z danych przedstawionych podczas posiedzeń wynika, że obecne przepisy pozwalają na zakwaterowanie w jednym domu nawet kilkudziesięciu osób. Przed 2018 rokiem prawo zezwalało na wydzielenie maksymalnie dwóch lokali w domu jednorodzinnym. Dziś, jak wskazuje Wójcik, zdarza się, że w jednym budynku jest 14 czy 18 lokali mieszkalnych, co fatalnie odbija się na lokalnej infrastrukturze.

Resort deklaruje, że zmiany powinny wejść w życie jak najszybciej. Rozważane są różne ścieżki legislacyjne – zarówno projekt rządowy, jak i inicjatywa poselska. Szczegółowe propozycje Ministerstwo Rozwoju i Technologii ma przedstawić samorządom w najbliższych dniach.

Czy to koniec ery dzikich hoteli pracowniczych w domach jednorodzinnych? Wszystko wskazuje na to, że rząd bierze sprawę na poważnie i szykuje solidne narzędzia do walki z tym uciążliwym procederem. Sąsiedzi pewnie już nie mogą się doczekać.

Rodzinne Ogródki Działkowe wracają na top, ale czy wiesz, co naprawdę stoi za pozornie atrakcyjną ceną? Wraz z boomem rosną koszty i złożoność formalności. A to dopiero początek!

Jeśli planujesz „kupić” działkę, musisz być przygotowany na prawdziwą gimnastykę formalną. To nie jest zwykła transakcja nieruchomości – to proces regulowany przez konkretne prawo i wewnętrzne regulacje. Oto, co musisz wiedzieć, zanim się na to zdecydujesz.

ROD kontra prywatna działka: fundamentalna różnica

Przede wszystkim musisz jasno rozróżnić prywatne parcele letniskowe od działek w Rodzinnych Ogródkach Działkowych (ROD). To kluczowa sprawa, bo przepisy i zasady są zupełnie inne. Transakcje w ROD nie podlegają zwykłemu prawu cywilnemu, ale ustawie o ROD i regulaminom ogrodu.

Oznacza to między innymi, że każda umowa wymaga obowiązkowego zatwierdzenia przez zarząd stowarzyszenia ogrodu. Bez tej zgody transakcja jest nieważna. To pierwsza i bardzo poważna bariera, o której wielu zapomina.

Co właściwie kupujesz? Prawa, nie grunt

Tutaj czeka kolejna pułapka. W ROD nie kupujesz ziemi na własność. Nabywasz prawo do dzierżawy działki od stowarzyszenia. To ma ogromne znaczenie choćby dla podatków.

Podatek od czynności cywilnoprawnych wyniesie tu 1 proc. od wartości samego prawa do dzierżawy. Ale uwaga! Jeśli na działce stoją już jakieś nasadzenia, altana czy inne obiekty, za ich przeniesienie zapłacisz już 2 proc. podatku. Trzeba to rozdzielić w umowie, by nie przepłacać.

Formalna dżungla: podpisy, zgody i opłaty

Przejdźmy przez formalny proces krok po kroku. To nie jest tylko spotkanie i podpisanie papierów.

• Poświadczenie podpisów: Umowę muszą podpisać obie strony, a te podpisy trzeba odpowiednio poświadczyć. Często wymagane jest poświadczenie notarialne lub przez zarząd ogrodu.

• Zgoda zarządu: Jak już wspomnieliśmy – bez pieczątki i zgody zarządu ROD umowa jest bezwartościowa. Zarząd sprawdza, czy nowy działkowiec spełnia warunki regulaminu.

• Opłaty wejściowe: Oprócz ceny „zakupu” prawa do dzierżawy, przygotuj się na dodatkowe opłaty na rzecz ogrodu – wpisowe, roczną składkę członkowską. Ich wysokość określa regulamin.

Cena: od tysiąca do dziesiątek tysięcy

A ile to wszystko kosztuje? Zakres cen jest ogromny. Jak zauważa Business Insider Polska, jak masz szczęście, działkę znajdziesz za 1 tys. zł. To cena, która może kusić.

Ale autorzy przestrzegają: nawet przy dużo wyższych kwotach – rzędu dziesiątek tysięcy złotych – mówimy często o ruinach bez podstawowych udogodnień. Wysoka cena nie gwarantuje komfortu. Możesz kupić prawa do działki z rozpadającą się altaną, bez dostępu do wody czy toalety.

Mimo to, jak podkreślają bohaterki reportaży, „to nie jest dom, ale daje coś, czego w mieście nie da się kupić”. Dla wielu jest to ucieczka od miejskiego zgiełku, powrót do korzeni i sposób na codzienność w kontakcie z naturą. Ta wartość niematerialna często przewyższa niedogodności.

Pułapki, które kosztują czas i pieniądze

Rozkładamy proces krok po kroku, z listą wydatków i ryzyk, które mogą realnie kosztować czas i pieniądze – podsumowuje źródłowy artykuł. O czym konkretnie mowa?

1. Ukryte zobowiązania: Poprzedni dzierżawca mógł zalegać z opłatami. Przejmujesz działkę „w stanie istniejącym”, co może oznaczać długi wobec ogrodu.
2. Restrykcyjny regulamin: Ograniczenia co do wysokości altany, rodzaju upraw, możliwości przebywania na działce. Może się okazać, że twoje plany są z góry skazane na niepowodzenie.
3. Niedoinwestowana infrastruktura ogrodu: Słaby dostęp do wody, zaniedbane ścieżki, brak bezpieczeństwa. Na to nie masz wpływu, a wpływa na komfort.

Czy zatem warto? Decyzja należy do ciebie. Rodzinne ogródki działkowe oferują unikalną wartość – kawałek zieleni, społeczność, możliwość samodzielnej uprawy. Ale wejście na tę ścieżkę wymaga świadomości, cierpliwości i dokładnego sprawdzenia wszystkich szczegółów. Nie daj się zwieść niskiej cenie – prawdziwy koszt może się ujawnić dużo później.