Blog

Prezydent Karol Nawrocki podpisał nowelizację ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, ale jednocześnie skierował ją do Trybunału Konstytucyjnego. Dlaczego taka decyzja? Bo, jak sam przyznaje, ma poważne wątpliwości co do zakresu uprawnień, jakie otrzymują inspektorzy.

Trudna decyzja o podpisie

„To była decyzja trudna, bo dotykająca samego fundamentu, relacji między państwem, pracownikiem a pracodawcą” – oświadczył prezydent w nagraniu opublikowanym w mediach społecznościowych.

Nawrocki podkreślił, że ustawa „uderza w patologię rynku pracy, w praktyki, które wszyscy znamy: wymuszone umowy śmieciowe, fikcyjne samozatrudnienie”. Co więcej, nowelizacja umożliwia uruchomienie środków z Krajowego Planu Odbudowy. Prezydent widzi w tym także wymiar prodemograficzny, argumentując, że „stabilne zatrudnienie, płatne urlopy, bezpieczeństwo finansowe to są realne warunki do zakładania rodzin”.

Ale są też poważne „ale”…

Mimo podpisu, głowa państwa nie ukrywa swoich obaw. „Cały czas mam poważne wątpliwości co do części przepisów – zwłaszcza tych, które przyznają bardzo szerokie uprawnienia Państwowej Inspekcji Pracy wobec przedsiębiorców” – przyznał Nawrocki. Jego zdaniem „państwo musi być silne, ale nie może być nadmierne w ingerencji”.

Dodatkowo, prezydent wskazał na problem z procesem legislacyjnym. „Od początku procedowania tego prawa miałem poważne wątpliwości. Dotyczyły one przede wszystkim braku właściwego dialogu społecznego na etapie prac rządowych” – zaznaczył. Jego zdaniem „państwo nie może pomijać partnerów społecznych – to jest fundament zdrowej demokracji”.

Właśnie z powodu tych wątpliwości, równolegle z podpisaniem ustawy, prezydent zdecydował o skierowaniu jej do Trybunału Konstytucyjnego w trybie kontroli następczej.

Co zmienia nowelizacja? Rewolucja w walce ze „śmieciówkami”

Nowelizacja, przegłosowana przez parlament w marcu 2026 roku, ma być jedną z najpoważniejszych reform od lat. Jej głównym celem jest walka z tzw. „śmieciowym zatrudnieniem” oraz wzmocnienie narzędzi inspektorów.

O co dokładnie chodzi? Inspektor pracy, po stwierdzeniu nieprawidłowości i wysłuchaniu stron, będzie mógł wydać polecenie dotyczące umowy cywilnoprawnej lub niezawarcia umowy o pracę – ale tylko w sytuacji, gdy w stosunku prawnym łączącym strony dominują cechy stosunku pracy.

Jeśli polecenie nie zostanie wykonane, inspektor może wystąpić o wszczęcie postępowania administracyjnego. To może zakończyć się decyzją o przekształceniu umowy lub skierowaniem sprawy do sądu o ustalenie istnienia stosunku pracy.

Ale jest też droga polubowna. Po decyzji inspektora, pracodawca i pracownik mogą dobrowolnie zawrzeć umowę o pracę. Jeśli inspektor ją zaakceptuje, sprawa się kończy.

Jakie są dalsze kroki?

Od decyzji okręgowego inspektora pracy przysługuje odwołanie do sądu. Co ważne, nowela nie wprowadza rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji – jest ona wstrzymana do czasu prawomocnego orzeczenia. Sąd ma rozpatrzyć odwołanie w ciągu miesiąca.

Rygor natychmiastowej wykonalności można nadać tylko w szczególnych przypadkach, np. wobec kobiet w ciąży.

Nie tylko PIP. Co jeszcze podpisał prezydent?

Tego samego dnia Karol Nawrocki podpisał także inne ustawy. Wśród nich znalazły się: nowelizacja ustawy o funduszach inwestycyjnych, nowela ustawy o ochronie zabytków, ustawa o Krajowej Administracji Skarbowej oraz nowelizacja Prawa energetycznego.

Podpisał również ustawę o małych szkołach, nowelizację usprawniającą zasady obrotu towarami strategicznymi oraz – i również skierował ją do TK – ustawę w sprawie kas rejestrujących dla przewoźników kolejowych.

Podsumowując, prezydent stwierdził, że „państwo w XXI w. musi być sprawne, by być poważne”. Teraz jednak ostateczne słowo w sprawie kontrowersyjnych uprawnień PIP będzie należeć do Trybunału Konstytucyjnego.

Czy polska giełda jest gotowa na technologię przyszłości? Już za niecałe dwa tygodnie na rynku głównym GPW zadebiutuje spółka, która chce podbić świat zaawansowanych rozwiązań kwantowych. Creotech Quantum oficjalnie rozpoczyna samodzielną drogę, a dla inwestorów to oznacza nową, ekscytującą okazję.

Formalny rozdział stał się faktem

Proces jest zakończony! Creotech Instruments zakończył formalny podział na dwie niezależne spółki. Jak podaje portal Parkiet, sąd rejestrowy wpisał do KRS podwyższenie kapitału zakładowego Creotech Quantum, co ostatecznie finalizuje wydzielenie segmentu kwantowego. To kluczowy krok przed wielkim debiutem.

Akcjonariusze Creotech Instruments nie muszą się o nic martwić. Otrzymają akcje nowego podmiotu automatycznie, w stosunku 1:1. Ważna uwaga: ostatnia sesja z prawem do udziału w tym podziale przypadała na 2 kwietnia.

„Wydzielenie Creotech Quantum pozwala na wyraźne rozdzielenie dwóch strategicznych obszarów działalności i jeszcze lepsze wykorzystanie ich potencjału. Creotech Quantum już wkrótce zadebiutuje na GPW jako wyspecjalizowany podmiot, gotowy przyspieszyć rozwój technologii kwantowych” – komentuje prezes Creotech Instruments, dr hab. Grzegorz Brona.

Data debiutu i techniczne szczegóły

Zapiszcie tę datę w kalendarzach: 17 kwietnia 2026 roku. Tego dnia akcje Creotech Quantum pojawią się na głównym parkiecie Warszawskiej Giełdy Papierów Wartościowych.

Co to oznacza dla obecnych akcjonariuszy? Jak wyjaśnia Puls Biznesu, akcje nowej spółki pojawią się na ich rachunkach dzień przed planowanym debiutem. Ponadto, kurs odniesienia Creotech Instruments na sesji 7 kwietnia zostanie pomniejszony o wartość wydzielanej działalności – dokładnie o 16,6%. Ta właśnie wartość stanie się kursem odniesienia dla pierwszej sesji notowań Creotech Quantum.

Czym zajmuje się nowa giełdowa gwiazda?

Creotech Quantum to nie science fiction, ale realny biznes oparty na rozwoju i komercjalizacji technologii kwantowych. Spółka rozwija kilka kluczowych linii produktowych, które brzmią jak scenariusz filmowy.

Mowa tu o systemach kwantowej dystrybucji kluczy (QKD), które umożliwiają absolutnie bezpieczną komunikację. Firma pracuje także nad komponentami i podsystemami dla komputerów kwantowych. To jednak nie wszystko!

Ich portfolio obejmuje również precyzyjne systemy synchronizacji czasu w technologii White Rabbit oraz wysokoczułe, szybkie kamery. Te ostatnie znajdują zastosowanie zarówno w monitorowaniu pracy procesorów kwantowych, jak i w klasycznej astronomii czy obserwacji tzw. kosmicznych śmieci.

Ambitne plany i cel: 100 mln zł przychodów

Nowa spółka nie wchodzi na giełdę bez konkretnego planu. Jej cele na najbliższe trzy lata zostały opisane w programie motywacyjnym. Jest on niezwykle ambitny.

Zakłada on, że w latach 2026-2028 Creotech Quantum ma rozpocząć pełnoskalową komercjalizację systemów QKD dla sieci naziemnych oraz detektorów pojedynczych fotonów. Efekt? Spółka zamierza osiągnąć 100 mln zł przychodów w tym trzyletnim okresie.

Wydzielenie działalności kwantowej ma umożliwić szybszą komercjalizację opracowanych technologii oraz łatwiejszy dostęp do zewnętrznego finansowania, w tym programów przeznaczonych dla MŚP. Jak podkreśla prezes Brona, wyraźnie widać rosnące znaczenie obszarów, w których się specjalizują – od bezpieczeństwa komunikacji po precyzyjne technologie synchronizacji czasu.

17 kwietnia na GPW zabłyśnie nowa, kwantowa gwiazda. Rewolucja technologiczna wkracza na polski rynek kapitałowy, a inwestorzy stoją przed szansą uczestnictwa w tym fascynującym projekcie od samego początku.

Czy w strukturze akcjonariatu NanoGroup S.A. właśnie zachodzą znaczące zmiany? Spółka opublikowała w środę, 2 kwietnia 2026 roku, aż trzy odrębne raporty bieżące dotyczące powiadomień od akcjonariuszy. Wszystkie wpłynęły dzień wcześniej i dotyczą zmian w liczbie głosów.

Co dokładnie się wydarzyło?

Zarząd NanoGroup S.A. z siedzibą w Warszawie poinformował, że 1 kwietnia 2026 r. otrzymał trzy osobne zawiadomienia. Każde z nich zostało złożone w trybie art. 69 ust. 1 ustawy o ofercie publicznej. To przepis, który obliguje do informowania o nabyciu lub zbyciu znacznego pakietu akcji.

Spółka opublikowała te informacje w formie raportów bieżących o numerach 14, 15 i 16/2026. Wszystkie zostały sporządzone i podpisane 2 kwietnia 2026 roku.

Kto zgłosił zmiany?

Oto lista podmiotów, które przesłały swoje powiadomienia:

• ECAPITAL sp. z o.o. – spółka z siedzibą w Warszawie.
• Pan Michał Lach – który powiadomił o zmianie pośredniego udziału w głosach.
• Falasarna S.à r.l. – podmiot z siedzibą w Luksemburgu.

Każde z tych zawiadomień stanowi załącznik do odpowiedniego raportu. Szczegóły dotyczące dokładnej skali zmian w pakietach akcji znajdują się w załączonych plikach PDF.

Zarząd spółki NanoGroup S.A. z siedzibą w Warszawie („Spółka”) informuje, że w dniu 1 kwietnia 2026 r. wpłynęło do Spółki zawiadomienie… o zmianie dotychczas posiadanego udziału w ogólnej liczbie głosów w Spółce.

Kto podpisał raporty?

Wszystkie trzy komunikaty zostały oficjalnie potwierdzone przez cały zarząd NanoGroup S.A. Podpisy złożyli:

• Przemysław Mazurek – Prezes Zarządu
• Piotr Mierzejewski – Wiceprezes Zarządu
• Tomasz Ciach – Członek Zarządu

To standardowa procedura, która nadaje komunikatom charakter oficjalnego oświadczenia spółki notowanej na giełdzie.

Dlaczego to ważne?

Jednoczesne zgłoszenia od trzech różnych podmiotów w ciągu jednego dnia zawsze przykuwają uwagę inwestorów. Ustawa o ofercie publicznej nakłada obowiązek ujawniania takich informacji, aby zapewnić transparentność rynku i równy dostęp do wiedzy wszystkich uczestników.

Fakt, że powiadomienia dotyczą zarówno podmiotów krajowych (ECAPITAL, Michał Lach), jak i zagranicznego inwestora z Luksemburga (Falasarna), pokazuje zróżnicowaną strukturę akcjonariatu spółki.

Szczegółowe dane liczbowe – czyli o ile procent zmienił się udział w głosach każdego z akcjonariuszy – powinny być ujawnione w załączonych formularzach. To właśnie te liczby będą kluczowe dla pełnej oceny skali zachodzących zmian.

Na razie wiemy na pewno, że coś się ruszyło w strukturze własności NanoGroup S.A. Kolejny dzień na parkiecie zapowiada się ciekawie, a inwestorzy z pewnością będą analizować załączone dokumenty.

Informacje pochodzą z oficjalnych raportów bieżących opublikowanych przez NanoGroup S.A.

Czy można jednocześnie świętować ogromny wzrost sprzedaży i mierzyć się z konsekwencjami naruszenia umów z obligatariuszami? Okazuje się, że tak, a dowodem są najnowsze komunikaty Dadelo S.A. z parkiet.com. Spółka z Bydgoszczy właśnie podała wstępne wyniki za pierwszy kwartał 2026 roku i… są one naprawdę imponujące.

Rekordowy początek roku

Zarząd Dadelo S.A. poinformował, że wstępna wysokość przychodów netto ze sprzedaży w I kwartale 2026 roku wyniosła 139 030 tys. zł. To oznacza wzrost o aż 67,29% w porównaniu z tym samym okresem roku poprzedniego, kiedy to spółka osiągnęła 83 106 tys. zł.

„Głównymi czynnikami wzrostu są: rosnąca oferta sklepu internetowego, popularność marki Centrumrowerowe.pl oraz otwarcie nowych sklepów stacjonarnych (Rzeszów i Zabrze w br.)” – czytamy w raporcie.

I tu pojawia się pierwsza ciekawa informacja. Spółka wskazuje, że dodatkowe zakupy towarów ze środków z emisji obligacji przełożyły się na wysokie rozpoczęcie sezonu. I to pomimo bardzo mroźnej zimy w styczniu i lutym. Ale właśnie te obligacje stały się źródłem pewnych komplikacji.

Druga strona medalu – naruszenie kowenantów

Kilka dni wcześniej, 31 marca, Dadelo S.A. opublikowało uzupełnienie wcześniejszego raportu ESPI. I tu sprawa robi się poważniejsza. Spółka poinformowała, że na dzień 31 grudnia 2025 roku przekroczyła dwa kluczowe wskaźniki finansowe opisane w Warunkach Emisji Obligacji: Wskaźnik Kapitałowy oraz Wskaźnik EBITDA.

Co to oznacza w praktyce? Otóż obligatariusze zyskali prawo do złożenia żądania wykupu obligacji zgodnie z warunkami emisji. To nie wszystko.

„Niezależnie od powyższego, wskazane wyżej przekroczenie kowenantów, w sytuacji niezgłoszenia żądania wykupu, dla obligatariuszy będzie oznaczać zwiększenie za kolejny okres odsetkowy, marży o 0,5 pkt procentowych” – podano w komunikacie.

Strategiczny zakup za pieniądze z obligacji

Spółka wyjaśnia przyczynę tego stanu rzeczy. Naruszenie kowenantów miało miejsce w wyniku zakupu znacznej ilości towaru po bardzo atrakcyjnych cenach. Sprzedaż tego towaru spółka planuje zrealizować w 2026 roku.

I tu koło się zamyka. To właśnie te zakupy, sfinansowane z emisji obligacji, przyczyniły się – według zarządu – do tak doskonałych wyników sprzedażowych w pierwszym kwartale. Spółka postawiła na agresywną strategię zakupową, licząc na szybką odsprzedaż i wysokie marże. Pierwsze efekty widać w sprzedaży, ale finansowo odbiło się to na wskaźnikach.

Co dalej?

Zarząd podkreślił, że zdecydował się na uzupełnienie raportu, ponieważ sytuacja może mieć potencjalnie istotny wpływ na wycenę instrumentów finansowych i podejmowanie decyzji inwestycyjnych przez uczestników rynku.

Teraz wszystko w rękach obligatariuszy. Czy skorzystają z prawa do żądania wykupu? Czy może zaakceptują wyższą marżę, licząc na dalszy dynamiczny rozwój spółki, który właśnie potwierdził rekordowy kwartał?

Dadelo S.A. stoi przed ciekawym wyzwaniem. Z jednej strony ma powód do dumy i optymizmu, z drugiej – musi uporać się z konsekwencjami swojej ekspansywnej strategii. Kolejne kwartały pokażą, czy zakupowa ofensywa była strzałem w dziesiątkę, który z nawiązką zrekompensuje koszty finansowe.

Czy amerykańska flota najsłynniejszych dronów bojowych topnieje w oczach? Wojsko USA potwierdza utratę kolejnych dwóch maszyn w Iranie, a łączny rachunek za te straty robi ogromne wrażenie.

Nowe straty w pobliżu Isfahanu

Wojsko amerykańskie straciło kolejne dwa drony MQ-9 Reaper w pobliżu Isfahanu, w środkowym Iranie. To nie są odosobnione przypadki. W rezultacie liczba utraconych Reaperów wzrosła do 16 od czasu rozpoczęcia konfliktu. Informację tę potwierdzili anonimowo dwaj amerykańscy urzędnicy w rozmowie z CBS News.

Irańskie media państwowe nie pozostawiają wątpliwości co do swojego sukcesu. Opublikowały oświadczenie Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej o „przechwyceniu i zniszczeniu” amerykańskiego bezzałogowego samolotu nad Isfahanem.

Pół miliarda dolarów poszło z dymem

Tu dochodzimy do sedna sprawy. Każdy MQ-9 Reaper kosztuje około 30 mln dol. Prosta matematyka pokazuje, że łączna wartość utraconych dotychczas dronów wyniosła prawie 500 mln dolarów. To kolosalna suma, która daje do myślenia o kosztach nowoczesnej wojny.

Drony te nie są tanie bez powodu. MQ-9 Reaper to zdalnie sterowany samolot używany do misji wywiadowczych, obserwacyjnych i rozpoznawczych, ale może być również używany do precyzyjnych ataków. Jego maksymalna prędkość to około 480 km na godz.

Dlaczego Reapery są tak podatne?

Odpowiedź tkwi w ich pierwotnym przeznaczeniu. MQ-9 Reaper łatwiej strącić z nieba, ponieważ zostały zaprojektowane do działań antyterrorystycznych w warunkach słabej lub żadnej obrony powietrznej, a nie dla konfrontacji z krajami dysponującymi nowoczesnymi systemami rakietowymi.

To ciekawe zestawienie z oficjalnymi stanowiskami amerykańskich władz. Prezydent Trump i sekretarz obrony Pete Hegseth wielokrotnie powtarzali, że irańska obrona powietrzna i możliwości wystrzeliwania rakiet zostały praktycznie zniszczone w ciągu miesiąca nieustannych ataków.

Kontrowersyjna broń o kluczowym znaczeniu

MQ-9 Reaper to bezzałogowy statek powietrzny sterowany zdalnie z naziemnej stacji kontroli, która może znajdować się nawet 2600 km od operatora. Maszyna została zaprojektowana jako następca MQ-1 Predator, oferując większe możliwości. Reaper może pozostawać w powietrzu przez około 20 godzin, realizując misje zwiadowcze, obserwacyjne, ratownicze czy uderzeniowe.

Jak wskazuje podpułkownik Chris Hill, „wartość, jaką zapewnia MQ-9, jest naprawdę nieporównywalna z nowoczesnymi samolotami”.

Jednocześnie Reaper wielokrotnie znajdował się w centrum kontrowersji. W 2020 r. został użyty w ataku, w którym zginął irański generał Qassem Soleimani. Jeszcze większe oburzenie wywołał incydent z 2021 r. w Kabulu, gdzie w wyniku pomyłki zginęło 10 cywilów, w tym siedmioro dzieci.

Kosztowny tydzień dla amerykańskiego lotnictwa

Strata dronów to nie jedyny cios ostatnich dni. Kilka dni temu amerykańskie wojsko dostało potężny cios od Irańczyków w innej formie. W wyniku irańskiego ataku na amerykańską bazę Prince Sultan w Arabii Saudyjskiej został zniszczony samolot Boeing E-3 Sentry — kluczowy element systemu wczesnego ostrzegania i kierowania AWACS.

To jeden z najdroższych i najważniejszych samolotów amerykańskich sił zbrojnych. Cena takiego samolotu — po uwzględnieniu inflacji — to niemal 550 mln dol., jak podaje Business Insider.

Podsumowanie: technologia kontra obrona

Mimo technologicznego zaawansowania, straty ponoszone przez USA w konflikcie z Iranem pokazują, że nawet najnowocześniejszy sprzęt ma swoje słabe punkty. MQ-9 Reaper pozostaje kluczowym elementem amerykańskiego potencjału militarnego, ale jego podatność na nowoczesne systemy obrony powietrznej stawia pod znakiem zapytania efektywność tej broni w konflikcie wysokiej intensywności. Każda utracona maszyna to nie tylko ogromny koszt finansowy, ale także strategiczna luka w zdolnościach wywiadowczych USA.

Czy polskie porty, które właśnie odetchnęły po zimowych zatorach, stoją przed kolejnym gigantycznym wyzwaniem? Globalne łańcuchy dostaw znów są pod presją, a tym razem powodem jest konflikt na Bliskim Wschodzie. Statki omijają niebezpieczne wody, trasy się wydłużają, a kontenery mogą zacząć kumulować się w nieplanowanych miejscach. Jak na tę sytuację reagują kluczowe polskie bramy handlowe?

Gdynia i Gdańsk: spokój, ale czujność

Na pierwszy rzut oka w polskich portach panuje względny spokój. W Porcie Gdynia nie obserwuje się obecnie zakłóceń w pracy przeładunkowej ani istotnych opóźnień. Operacje portowe przebiegają płynnie – zapewnia rzeczniczka Kalina Gierblińska. Ale czujność jest zachowana.

„Jednocześnie, podobnie jak cały sektor, monitorujemy wpływ sytuacji na Bliskim Wschodzie na globalne łańcuchy dostaw i bierzemy pod uwagę możliwość okresowej kumulacji przeładunków wynikającej z przesunięć w harmonogramach żeglugowych” – przyznaje przedstawicielka gdyńskiego portu.

Port Gdańsk również deklaruje gotowość. Jesteśmy przygotowani na zjawisko kumulacji przeładunków – zapewnia rzeczniczka Regina Stawnicka. Podkreśla przy tym, że główną przewagą Gdańska są bezpośrednie serwisy oceaniczne. Dzięki temu zatory w portach tranzytowych Azji czy Bliskiego Wschodu mają na niego znacznie mniejszy wpływ.

Szczecin i Świnoujście: „zagrożenia są poważne”

W portach w Szczecinie i Świnoujściu również panuje „względny spokój”. Jednak pełnomocnik zarządu, Rafał Zahorski, nie ukrywa niepokoju. Zagrożenia są poważne i patrzymy w przyszłość z niepokojem – mówi w rozmowie z money.pl. Zwraca uwagę na paradoks: nagły skok wolumenu do obsłużenia, tzw. „klęska urodzaju”, może być niebezpieczny. Jako przykład podaje historię z PKP Cargo i transportem węgla po wybuchu wojny w Ukrainie, który wypchnął inne ładunki i obnażył słabości infrastruktury.

Co napędza kryzys? Dziesięciokrotne podwyżki i wydłużone trasy

Źródło problemów leży daleko od polskiego wybrzeża. Kilka dużych firm ubezpieczeniowych odmawia ubezpieczania statków wchodzących do regionu Bliskiego Wschodu. Ci, którzy jeszcze oferują polisy, drastycznie podnieśli stawki. Firmy ubezpieczeniowe podniosły stawki dla operatorów z 0,1 proc. do 1 proc. wartości statku. To dziesięciokrotny wzrost – alarmuje Janusz Piechociński, prezes Izby Polska-Azja.

Efekt? Liczni armatorzy przekierowują swoje jednostki, omijając Afrykę drogą wokół Przylądka Dobrej Nadziei. To wydłuża trasy, opóźnia dostawy i może prowadzić do nagłych skoków wolumenu w portach, które nie były na to przygotowane.

Wąskie gardła: kolej, paliwa i… krówki

Uczestnicy forum Fracht w Sopocie byli zgodni: kluczem jest likwidacja wąskich gardeł infrastruktury dostępowej, a w Polsce chodzi głównie o kolej. Inwestycje są jednak planowane z myślą o rozwoju na dekady, a nie o natychmiastowych kryzysach.

Do tego dochodzą rosnące koszty operacyjne. Większość ciężkiego sprzętu portowego to diesle – przypomina Rafał Zahorski. Gdy rośnie cena oleju napędowego, koszty idą w górę, a klienci nie akceptują podwyżek. Operatorzy muszą więc brać te wydatki na siebie, obniżając marże.

Kryzys ma też drugie, mniej oczywiste dno – eksport. Janusz Piechociński wskazuje na żywność. W zeszłym roku sprzedaliśmy do Arabii Saudyjskiej, Omanu czy Kataru dziesiątki tysięcy ton krówek. Pytanie, czy w tym roku też znajdą nabywców? – pyta. Podobne wątpliwości dotyczą polskiego mleka. Wojna, niepewność i wyższe koszty transportu mogą znacząco ograniczyć te dostawy.

Pierwsze ciosy już są. Czy nastąpi mobilizacja?

Nie trzeba czekać na efekty kryzysu na Bliskim Wschodzie, by zobaczyć pierwsze problemy. 1 stycznia Maersk zakończył bezpośrednie zawinięcia do Gdańska i Gdyni – przypomina Piechociński. Ładunki będą teraz płynąć przez porty niemieckie czy Rotterdam, co oznacza straty dla polskiej strony.

„W tej chwili po polskiej stronie powinna nastąpić powszechna mobilizacja, by temu przeciwdziałać” – apeluje były minister gospodarki.

Czy ta mobilizacja nastąpi? Porty deklarują gotowość, ale prezes Zarządu Morskiego Portu Gdynia, Piotr Gorzeński, podczas forum Fracht stwierdził krótko: „Nigdy nie będziemy do końca gotowi, bo nigdy nie będziemy w stanie przewidzieć, z jakiej strony i z jakimi intencjami ten kolejny 'czarny łabędź’ do nas dopłynie”. Na razie panuje cisza. Pytanie, jak długo potrwa przed sztormem.

Czy europejski myśliwiec przyszłości ma jeszcze szansę? Projekt wart setki miliardów euro, który miał zjednoczyć kontynent w dziedzinie obronności, znalazł się w śmiertelnym impasie. Ale Berlin i Paryż nie poddają się bez walki – sięgnęli właśnie po ciężką artylerię w postaci mediatorów.

Ostatnia próba ratowania giganta

Rząd Niemiec wyznaczył do misji ratunkowej Franza Hauna, byłego szefa producenta czołgów KMW (obecnie KNDS Deutschland). Według „Spiegla” uchodzi on za jednego z najbardziej doświadczonych menedżerów w branży obronnej. To on ma, dzięki doświadczeniu we współpracy niemiecko-francuskiej, uratować projekt FCAS dla kanclerza Merza.

Równolegle prezydent Francji Emmanuel Macron wyznaczył do tej samej misji Laurenta Collet-Billona, byłego szefa Francuskiej Dyrekcji Generalnej ds. Uzbrojenia (DGA). Tutaj pojawia się ciekawy szczegół – Collet-Billon i Haun dobrze się znają i współpracowali przy fuzji francuskiego Nextera i niemieckiego KMW.

Zdaniem tygodnika sięgnięcie po mediatorów pokazuje bezsilność rządów Niemiec i Francji wobec narastającego impasu.

A zegar tyka. Według rządu RFN decyzja o przyszłości projektu ma zapaść najpóźniej do końca kwietnia. Dlaczego ten termin jest tak kluczowy? Chodzi o prace nad niemieckim budżetem na rok 2027, w którym należy określić finansowanie programu.

O co właściwie walczą?

FCAS, czyli Future Combat Air System, to nie jest zwykły samolot. To planowany system bojowy nowej generacji, który miałby zastąpić od 2040 roku używane przez Niemcy myśliwce Eurofighter i francuskie Rafale.

Ale tu jest haczyk – projekt, którego koszt szacuje się na setki miliardów euro, zakłada współdziałanie myśliwca z dronami i siecią dowodzenia typu combat cloud. To technologiczny skok, który wymaga bezprecedensowej współpracy.

I właśnie tutaj leży pies pogrzebany. Projekt od lat napotyka na trudności z powodu sporów między koncernami: francuskim Dassault i niemieckim Airbusem, który reprezentuje też trzeciego partnera – hiszpańską Indrę.

Konflikt jest gorący. Szef Dassault, Eric Trappier, domaga się dominującej roli przy budowie myśliwca i przejęcia większości prac, zarzucając Airbusowi blokowanie projektu. Z kolei Airbus nalega na utrzymanie uzgodnionego, bardziej zrównoważonego podziału zadań. Spór dotyczy m.in. podziału prac i praw do wykorzystania innowacji technologicznych.

Polityczna gra o wszystko

Rządy w Berlinie i Paryżu wielokrotnie musiały rozstrzygać spory dotyczące podziału zadań. Do tej pory udało się uzgodnić niewiele. Zasadniczo uzgodniono jedynie, że Dassault przejmie ogólne kierownictwo nad projektem myśliwca.

Ale w polityce nic nie dzieje się za darmo. W zamian strona niemiecka miała zachować przewagę w pracach nad nowym niemiecko-francuskim czołgiem bojowym – jak donosi „Spiegel”.

Co się stanie, jeśli mediatorzy zawiodą? Scenariusz jest jasny. Jeśli mediatorzy nie doprowadzą do porozumienia, prawdopodobnie dojdzie do samodzielnego działania Francji.

Francja mogłaby samodzielnie opracować następcę Rafale, a Niemcy poszukać własnego rozwiązania lub opracować samolot bojowy wspólnie z innymi europejskimi partnerami. Co ciekawe, część elementów FCAS, takich jak drony i systemy sieciowe, mogłaby być dalej rozwijana wspólnie przez Francję i Niemcy.

Dlaczego to takie ważne?

Ewentualne niepowodzenie projektu FCAS byłoby poważnym ciosem dla wysiłków zmierzających do uniezależnienia się od Stanów Zjednoczonych w dziedzinie obronności. To nie jest tylko kwestia budowy samolotu – to test europejskiej solidarności i zdolności do realizacji wspólnych, strategicznych projektów.

Teraz wszystko w rękach dwóch doświadczonych mediatorów. Mają miesiąc, by pogodzić interesy gigantów zbrojeniowych i uratować wizję europejskiej obronności przyszłości. Stawka nie mogła być wyższa.

Czy ambitne plany motywacyjne w modowym e-commerce muszą ustąpić miejsca twardej rzeczywistości rynkowej? Krakowska spółka Answear.com właśnie pokazała, jak trudna sytuacja gospodarcza i agresywna konkurencja potrafią zweryfikować nawet najlepiej zaprojektowane programy premiowe dla zarządu.

Rok 2025: Wzrost, ale bez premii

Answear.com, prowadzący sklepy internetowe Answear.com i PRM.com, zakończył 2025 rok z 1,7 mld zł przychodu. To wzrost o blisko 13% w porównaniu z rokiem poprzednim, w którym firma odnotowała stratę. Kluczowe wskaźniki również poszły w górę: liczba klientów wzrosła o 6% do 2,6 mln, a liczba zamówień zwiększyła się o 8,9% do 6,3 mln.

Mimo to, wyniki nie wystarczyły, by zrealizować cel programu menedżerskiego na ubiegły rok. Założona EBITDA na poziomie 80 mln zł pozostała daleko poza zasięgiem, gdyż spółka osiągnęła ten wskaźnik na poziomie 56 mln zł. W związku z tym, jak podano w sprawozdaniu, spółka nie planuje realizacji umów, na mocy których członkowie zarządu mieli otrzymać akcje w ramach programu motywacyjnego.

IV kwartał 2025: Niespodzianka na minus

Prawdziwy cios nadszedł w ostatnim kwartale roku. Wyniki okazały się słabsze nie tylko od własnych założeń, ale także od prognoz analityków z biur maklerskich ankietowanych przez PAP.

Przy przychodach w wysokości 556,1 mln zł (wzrost o 4,4% r/r), spółka odnotowała 11,2 mln zł EBITDA (spadek o ponad 71% r/r) i zaledwie 1,3 mln zł zysku netto (spadek o ponad 90%). Tymczasem średnia prognoz analityków mówiła o 14,5 mln zł EBITDA i 3,2 mln zł zysku netto.

„W czwartym kwartale 2025 r. mierzyliśmy się z trudną sytuacją gospodarczą i agresywną walką cenową, co odbiło się na marżowości i wynikach poniżej naszych oczekiwań” – tłumaczy Krzysztof Bajołek, prezes Answear.com.

Dodatkowo, w IV kwartale spółka poniosła rekordowe nakłady na marketing telewizyjny, które stanowiły aż 21% przychodu.

Polska vs. zagranica: Dwa różne światy

Analizując miniony rok, spółka wskazuje, że branża e-commerce stała pod znakiem wolniejszego rozwoju i agresywnej walki cenowej, która nasiliła się szczególnie w listopadzie.

Fundamentem wzrostu była przede wszystkim Polska, gdzie sprzedaż wzrosła o 31% rok do roku. Zupełnie inaczej przedstawiała się sytuacja na rynkach zagranicznych. Answear.com mierzył się z trudną sytuacją gospodarczą na Ukrainie, Słowacji, w Rumunii i Bułgarii, co powstrzymywało klientów przed zakupami.

Nowe, niższe cele na 2026 rok

Wiedząc, że ubiegłoroczny cel programu menedżerskiego nie został osiągnięty, inwestorzy mogli spodziewać się korekty założeń na kolejne lata. I faktycznie, 1 kwietnia 2026 roku Rada Nadzorcza Answear.com podjęła stosowną uchwałę.

Pierwotne cele na 2026 rok zakładały, że menedżerowie zostaną dodatkowo wynagrodzeni, gdy wskaźnik EBITDA osiągnie 100 mln zł lub kurs akcji 50 zł (przy założeniu realizacji w 80%). Rada obniżyła te progi. Nowe, zweryfikowane cele to odpowiednio 90 mln zł dla EBITDA i 45 zł dla kursu akcji.

„Przed nami ambitne cele na 2026 rok, w którym nasz cel wynikowy wynosi 90 mln zł EBITDA” – komentuje Krzysztof Bajołek. „Choć pierwsze półrocze może charakteryzować się nieco niższą dynamiką, w drugiej połowie roku liczymy na znacznie lepsze rezultaty”.

Ścieżka redukcji kosztów

Spółka podkreśla, że rekordowe wydatki na reklamę telewizyjną traktuje jako strategiczną inwestycję w budowanie rozpoznawalności marek. Jednocześnie zapowiada zmianę kursu.

„W 2026 rok wchodzimy na ścieżkę redukcji kosztów marketingu” – zapowiada odpowiedzialny za finanse wiceprezes, Jacek Dziaduś. „Dzięki rosnącej skali działalności oraz zrealizowanym już inwestycjom wizerunkowym, które procentują w dłuższym okresie, możemy oczekiwać obniżenia wydatków przy zachowaniu wysokiej efektywności”.

Czy nowe, choć obniżone cele okażą się bardziej realistyczne? Answear.com stawia na optymalizację procesów i korzyści skali. Rynek będzie przyglądał się tej strategii z uwagą, zwłaszcza po niespodziewanie słabym finale 2025 roku.

Czy globalny rynek obligacji stoi na krawędzi kryzysu? Odkąd Iran zablokował Cieśninę Ormuz, a ceny ropy wystrzeliły w górę, banki centralne na całym świecie podjęły jedną, dramatyczną decyzję: masową wyprzedaż amerykańskich skarbowych papierów wartościowych. Skala tej operacji jest porażająca.

Alarm na Wall Street: Sprzedaż netto przez pięć tygodni

Według danych z rachunków powierniczych Banku Rezerwy Federalnej w Nowym Jorku, zagraniczne władze monetarne były sprzedawcami netto amerykańskich obligacji skarbowych przez pięć kolejnych tygodni. Ten trend rozpoczął się w tygodniu od 25 lutego, tuż przed eskalacją konfliktu. Łączna wartość wyprzedaży przekroczyła 90 miliardów dolarów, a presja sprzedaży skoncentrowała się szczególnie w ostatnich trzech tygodniach. W efekcie, zasoby tych obligacji spadły do najniższego poziomu od 2012 roku.

„Nastąpiło to w momencie, gdy niektóre banki centralne interweniowały na rynkach walutowych w celu wsparcia swoich walut, co zwykle wiązało się ze sprzedażą dolarów” – wskazuje „Financial Times”.

Bezpośrednim motorem tej fali jest pilne zapotrzebowanie na płynność dolara amerykańskiego. Banki centralne muszą płacić rachunki za droższy import energii, interweniować na rynku walutowym, a nawet finansować wydatki na obronę. Najłatwiejszym do upłynnienia aktywem? Właśnie amerykańskie obligacje skarbowe.

Kto sprzedaje najwięcej? Turcja prowadzi niechlubny ranking

Spośród krajów, których dane ujawniono, największą wyprzedaż przeprowadziła Turcja. Oficjalne dane pokazują, że od 27 lutego turecki bank centralny sprzedał zagraniczne obligacje rządowe o wartości około 22 miliardów dolarów ze swoich rezerw walutowych. „Znaczna część tych papierów wartościowych to prawdopodobnie obligacje skarbowe USA” – informuje tureckie wydanie „Forbesa”. Co więcej, Turcja sprzedała lub wymieniła również około 58 ton złota o wartości ponad 8 miliardów dolarów.

Ale to nie koniec listy. Części rezerw pozbyła się też Tajlandia – kraj, którego połowa importu ropy i prawie jedna trzecia importu gazu zależy od Cieśniny Ormuz. Oficjalnie nie potwierdzono jednak, czy chodziło o obligacje, czy depozyty dolarowe.

Kolejnym krajem szykującym się do działania są Indie. Od początku konfliktu rupia traci na wartości względem dolara, zbliżając się do historycznie niskich poziomów. Narodowy Bank Indii (SBI) zarekomendował w tym tygodniu wykorzystanie części z rezerw walutowych o wartości 700 miliardów dolarów. „Nie ma sensu oszczędzać pieniędzy na gorsze czasy, skoro są potrzebne dzisiaj” – argumentowano w raporcie banku.

Szok dla rynku: Rentowności w górę, popyt w dół

Decyzje banków centralnych odczuwa bezpośrednio rynek. Odkąd rozpoczął się konflikt na Bliskim Wschodzie, rentowność 10-letnich obligacji skarbowych USA wzrosła z około 3,9% do 4,44%. Rentowność 2-letnich obligacji skoczyła z 3,35% do ponad 4%. Oba poziomy osiągnęły ośmiomiesięczne maksima.

To jednak tylko część problemu. Najnowszy raport Morgan Stanley pokazuje coś bardziej niepokojącego: odsetek amerykańskich obligacji skarbowych w posiadaniu inwestorów zagranicznych spadł do najniższego poziomu od 1997 roku. To rodzi fundamentalne obawy o strukturalne osłabienie popytu na te papiery.

„Zagraniczne sektory publiczne sprzedają amerykańskie obligacje skarbowe” – stwierdziła Meghan Swiber, strateg Bank of America.

Stephen Jones z Aegon Asset Management opisał to zachowanie jako „gromadzenie funduszy wojennych”, dodając: „Wyczerpują rezerwy awaryjne”.

Co dalej? Wszystkie oczy zwrócone na Bliski Wschód

Klucz do dalszej dynamiki może leżeć w rękach krajów Zatoki Perskiej. Kuwejt, Arabia Saudyjska i Zjednoczone Emiraty Arabskie posiadały w styczniu łącznie 313 miliardów dolarów w amerykańskich obligacjach. Rynek z niepokojem oczekuje, czy te kraje produkujące ropę dołączą do szaleństwa wyprzedaży, aby sfinansować wydatki na obronność i złagodzić szoki cenowe.

Ich decyzje będą jednym z najważniejszych sygnałów dla globalnych rynków obligacji. Jeśli więcej krajów zacznie spieniężać Treasuries, by zapłacić za droższą ropę, może to ograniczyć globalny dostęp do dolarów i zwiększyć presję sprzedaży. Gra toczy się o stabilność najważniejszego rynku długu na świecie, a banki centralne właśnie wystawiły na szali swoje rezerwy, by ratować własne gospodarki.

Planujesz podróż do Kraju Kwitnącej Wiśni lub rozliczenia z japońskimi kontrahentami? Kurs jena właśnie się zmienił, a my mamy dla Ciebie najświeższe dane prosto z rynku walutowego. Oto, co musisz wiedzieć o japońskiej walucie na początku kwietnia 2026 roku.

Aktualny kurs: 1,3900 zł

Rozważając dziś, 2 kwietnia 2026, kupno japońskiej waluty, warto wiedzieć, że aktualny kurs jena o godzinie 7 rano wynosił 1,3900 zł. To najnowszy odczyt, który powinien być punktem wyjścia dla każdej transakcji. Dla porównania, zaledwie kilka dni wcześniej, 31 marca o 7 rano, notowania kształtowały się na poziomie 1,3963 zł. Widzimy zatem delikatny ruch.

Jen jest jedną z głównych walut rezerwowych świata, dlatego ma znaczenie dla światowej gospodarki. Jednak jego kurs interesuje także podróżujących do Japonii w celach turystycznych.

Analiza zmian: dzień do dnia i tydzień do tygodnia

A teraz spojrzymy na dynamikę. Odnosząc się do aktualnej ceny jena widzimy, że zmiana kursu dzień do dnia wynosi 0,9450 zł. Co ciekawe, identyczną wartość – 0,9450 zł – pokazuje zmiana w ujęciu tygodniowym. To kluczowe dane dla każdego, kto śledzi krótko- i średnioterminowe trendy na rynku JPY/PLN.

Siła i historia japońskiej waluty

Jen to nie tylko liczby na wykresie, ale waluta o imponującej historii. Został powołany do życia w roku 1871, jako jedna z reform mających przekształcić Japonię w nowoczesny kraj, mogący konkurować z ówczesnymi potęgami gospodarczymi.

Wartość jena oparto początkowo na parytecie złota. Jeden jen definiowano jako 1,5 grama złota lub 24,26 grama srebra. Od tego powiązania ze złotem Japonia odeszła w roku 1931.

Jen jako nowa waluta zastąpił istniejące wcześniej w Japonii lokalne waluty emitowane przez lokalne lenna. Nad wartością pieniądza miał czuwać powołany w 1882 roku Bank Japonii.

Od stabilności do celowej konkurencyjności

Jen przez długie lata był stabilną i silną walutą. Jednak w wyniku klęski Japonii w drugiej wojnie światowej, waluta Kraju Kwitnącej Wiśni znacznie się osłabiła. To był punkt zwrotny.

Obecnie bank centralny stara się trzymać kurs jena na niskim poziomie, by zwiększyć konkurencyjność japońskiej gospodarki. To strategiczne podejście, które nadaje kształt dzisiejszym notowaniom.

Ciekawostka dla kolekcjonerów

Na koniec mała perełka dla miłośników numizmatyki. Ciekawostką dotyczącą japońskich monet jest to, że na monetach pojawiają się daty, oznaczające bieżący rok panowania aktualnego cesarza. To wyjątkowy ślad tradycji w nowoczesnym systemie monetarnym.

Podsumowując, jen pozostaje fascynującą walutą, gdzie głęboka historia spotyka się z celową polityką gospodarczą. Jego kurs jest żywy i zmienny, dlatego warto śledzić go na bieżąco, zwłaszcza przed podróżą lub ważną transakcją. Mamy kwiecień 2026 – czas na sprawdzone informacje i świadome decyzje finansowe!